DISSERTATIO THEOLOGICA
Adversus
4
INFALLIBILITATEM
ECCLESIAE ROMANA
Quam
Adjuvante Infallibili Ecclesije Doctore
JESU CHRISTO,
SUB PRAESIDIO
VIRI PL URIMU M VENERANDI\
EXCELLENTISSIMI, CELEBERRIMI,
Dn JAC. CHRIST. ISELII,
S. S. Theo 1. D. Loc. Comm. & Controv. Th. Pros, solidissimi, p. t. Decani spectatissimi, pRiECEPTORIS ac Fautoris sui in aeternum colendi,
Publice defendendam
Ad Examen pro S. S. Ministerio consequendum
suscipit
M. CHRISTOPHORUS STROM,
Bas. S. S. Th. Cltr. Auctor & Resp.
In Auditorio Hyberno Theolog. Ad D. Novembr. M DCC XIV.
BASILEiE, Typis TEIURNISXORUM, Fratrum.

VIRIS
AmpliCimis, plurimum Reverendis , Excellentißimis, Prüden- tijjiniu, Jpe&citijJimis, Fautoribus & Afacenatibus omnis obsequii bonorisfe cultu Fenerandis,
Dn.CHRISTOPHORO hagenbachio,
Senatori ac TredecimViro optime de Patria merito, Susceptori suo e S. Baptismo plurimum observando.
Dn. NICOLAO RYHINERO, Pastori Prattelensi fidelissimo, Lucisvallensis Capituli Decano dignissimo.
Dn.BBRNHARDO S TRÜB I NO, patori
Lucis vallensi prudentissimo, meritissimo, Patrono suo observando.
Dn. NICOLAO RITSIO, M. D. Clarissimo, Collegii superioris Praeposito meritissimo.
Item
COLLEGII MUSICI LAUDATISSIMI SOCIIS
VIRIS
Eximiis, Nobilijßmis , Politissimis,
Dn. ABRAHAMO HERFFIO, Mercatori famigeratissimo, hoc tempore Collegii Prsesidi.
Dn. REINHARDO KARGERO, J. u. L.
Fori Jud. A fle flori prudentissimo: hoc tempore Prsesidi Vicario.
Dn. NICOLAO YVYSSIO, Collegii AErarii Prsesecto, Mercatori politissimo.
Dn. JOH HEINRICO OBERRIEDIO, j.u.L.
doctissimo, Collegii Actuario.
Nec non
Reliquis Elegantissimis, Prudentissimis, Litteratissimis COLLEGII Sociis.
Hanc Studiorum suorum indebiti honoris ac observantia:
cultum sectam facit,
AUCTOR.

DISSERTATIO THEOLOGICA adversus
INFALLIBILITATEM ECCLESLE ROMANAS.
I Nter alia suturi Ministri officia in tractandis Controversiis & hoc prae aliis ei est observandum, ne curiosas magis subtilefve Auditoribus suis proponat, sed tales, quibus in fide pietateque robustiores reddantur,quibusque fundamentum , cui soli Adversarii sunt innixi, suffodiatur ac destruatur. Haec sane quam ego nunc aggredior est arx ac stabilimentum omnis Romana Doctrinae, fulcrum quo solo nititur Papatus, Haec ipsis Philistaeus ille portentosus quem solum in acie ostentant, pugnaturi in fronte statuunt,in hoc se nobis merito suo exprobrare posse arbitrantur. Itaque & isto humi prostrato totus ipsorum exercitus dissipatur, quem nunc non cum gravi & laboriosa armatura,non magno cum apparatu, sed funda & baculo, armis levibus, in nomine Domini Exercituum adorior. Rem sane,confiteor,ingentis moliminis in humeros meos suscipio, immensum Oceanum, ut ita dicam, hujus Controversiae arctis his limi- tibus Disputationis includere annixus. Non tamen in mari hoc immenso longius evagabor,sed breviori instituto cur- sugeneralia argumenta duntaxat urgebo, quae adversariorum sententiam ita convellant evertantque, ut alia porro argumenta requirere non sit opus futurum.
Ut autem scopum quem intendo eo felicius assequar, status quaestionis ante omnia accurate proponendus, vocefqj
A L quarum

824 -
4
quarum, in ista disputatione praecipuus usus, accurate explicandae.
Cum quaeritur an Ecclesia Romana sit infallibilis, per Ecclesiam non intelligitur CcEtus ex solis fidelibus conflatus, sed coetus Pastorum, Episcoporum,Ecclesia, utloquun-
tur, repraelentati va,ex his autem non quili bet separarim sum-
tus, sed omnes ut in Concilio aliquo congregati. Ceterum .sicut de universitate fidelium nobiscum pariter affirmat Bellarminus & Socii ä vera fide & religione eam non deficere, ita &de Ecclesia reprascntativa, sive Episcoporum Conciliis idem prsdicat, Verba ejus haec sunt lib. III. de Ecclesia cap. 14. Cum dicimus Ecclefiam errare non posse , id intel- ligimus tam de universitate fidelium, quam de univerfitate Episcoporum.DeEcclefm hacreprasentativa, alter est locus, ne de pluribus coacervandis in re non necestaria simus soliciti, qui mentem ejus& sectae suaplaniffime describit lib. II. de Conciliis cap. 2. quia tota Ecclesue authoritas formaliter mn. e[l nifi in 'prrelatis, sicut visus totius Corporis formaliter efi tantum in Capite. Ergo idem eji Ecclesiam non posse errare in definiendis liebus fidei, & Episcopos non posse errare.
Dein cum quaeritur an haec Ecclesia sit infallibilis, non intelligitur infallibilitas rei seu objecti, sed personae, id est, non quaeriturnum homo in’nonnullis, ob summam rei evidentiam, quae consistit in necessario nexu praedicati cum subjecto, v. gr. bis quatuor esse octo, non possit infallibi- liter esse certus rem sic & non aliter se habere : sed hoc, an fit privilegium seu attributum in ipso homine residens,quo mediante ab omni Errore sit immunis d Illam homini cuique non tantum Clericis & Episcopis aliisque eruditis, sed & omnibus fidelibus, non modo in levibus aliis, sed& Rebus fidei, si modo attendere & non more bruto agere velint,adimere nolumusssed posteriorem negamus,quod nempe infallibilitas sit privilegium hominis, quo pro suo arbitrio decreta sancire,& hominibus credenda sine Examine, ut ad fidem pertinentia, obtrudere polfit. Hoc illi affirmant, idque tenentur probare; id autem si in se iuscipere velint,necessario hac tria probare coguntur. I.Dari

K 5 G ,
I. Dari aliquam Ecclesiam infallibilem, & quidem id non levibus ratiunculis, non obiter tantum, sed argumentis infallibilibus.
II. Dein infallibilibus rationibus debent ostendere cuinamEcclesix privilegium hoc illustre competat,
III. Tandem monstrare tenentur quisnam ejus si tusus.
Sed omnia haec apud ipsos claudicant, quod per partes
probabo.
I. Ad primum ipsis omnem praecludam aditum,* ostendendo ipsos omnis generis argumentis destitutos, £. dein, contrarium potius infallibilibus posse adstrui rationibus, monstrare conabor.
«. Si probare velint dari Ecclesiam aliquam infallibilem, instructi sint oportet argumentis infallibilibus, quibus aliis id persuadeant, sed unde illa deproment ? An (a) ex Scriptura? (b') An ex Traditionibus? An (c) tandem ex axiomate quodam natura noto.
(V) An ex Scriptura ? Ergo illam agnoscunt infallibilem Judicem Controverfix omnium gravisiimx : Quod si una aliqua Controversia dirimi hoc pacto ex Scripturis potest, cur non & reliqux? vel anne dicunt nobis Scripcurx, se ad hoc unum esse datas, ut illamEcclesiam, sive illum hominum coetum ostendant, qui exteras omnes Religionis Controversias per se dirimat,ut ad illas vel non amplius opus sit sacris litteris, vel certe ex sese solis absque eorum hominum judicio atque testimonio decidi nequeant ? Sed quomodo ex Scriptura, cui infallibilitatem sxpe adimunt ut Ecclesix tribuant? quomodo ex libro, cujus fontes originales corrupti ad nos pervenere, ex libro, cujus plurimx partes perierunt, ex libro qui prorsus apud ipsos jacet, ex libro cujus auctoritatem Hosius & Baylius iEsopi Fabulis TitoqueLivio nihilo majorem este, nisi cum auctoritate Ecclesix siteonjun- ctanon veriti sunt affirmare, quomodo ex hoc libro infallibile possunt petere argumentum?
Dein unde hujus infallibilitatem probabunt,numquid
A z ex ipsa

exipsa Ecclesix infallibili auctoritate? at hoc est idem per idem probare,quod absurdisiimumcralliflimumq; est genus sophismatis. An vero aliunde? Ergo prster Scripturam & Eccleliam habent adhuc aliud infallibile judici um: Porro quid si paululum concederem illos poste id ex Scriptura probare, Quid? si ostenderent locum ubi infallibilis traderetur Ecclesia, unde certi imo infallibiliter certi sunt, hunc & nonalium este ejus loci sensum? forte verba necessario hunc sensum fundunt, ita ut praedicatum necestario prodicetur de subjecto sine contradictione? At vero tumS. Scriptura in decidendis Controversiis summam habetauctori tatem, tum est judex controversiarum, quia hancqus coterarum est fundamentum, decidit, tüm sane est perfecti tsima, quia summum Religioni, continet fulcrum i est perspicua atque clara in rebus fundamentalibus, quia hoc fundamentum clare proponit; tum infallibilitas hoc non est persono, id est, non est hominis privilegium quo ab errore est immunis, sed est infallibilitas Rei, cum propositionem credo ob summam evidentiam ejus, ad quam videndam non requiritur infallibili tatis privilegium, non Clerici Episcopique in Concilio congregati, sed attentio. Vel si in hoc uno perspicuam, claram, aptam ad veritatem cuique homini demonstrandam dicunt elfe Scripturam, doceant nos certo,id quod modo requirebamus, ad hoc unum datam este Scripturam,& illum simul eadem opera scrupulum solvant, qui fiat, quod Scriptura h$c vix uno atque altero loco (nam multa pro se certe non afferunt) nos de infallibili hominum coetu moneat, alias contra Religionis doctrinas centies inculcet,& adversus infi- tiantes copiose operoseque defendat, si de sola illa hominum infallibili täte ct Scripturis solis debemus & postumus certo erudiri, de ceteris vero dogmatibus ex Scripturis certo erudiri nec postumus nec debemus?
Sed forte verba sunt dubia, & sque hunc quam alium, fundunt sensum ? Ibi unde certi sunt hunc & non alium esse ejus sensum ? Quid si studio partium decepti eum sensum sibi fingunt Viri boni, qui infallibilitati ipsorum maximi

B 7 R
xime videtur favere, cum alium plane Spiritus Sanctus proponeret?
(b') Forte prasidium habent in Traditionibus suis? sed quo argumento harum infallibilem persuadebunt certitudinem? Omnes nituntur fallibilium hominum dictis, pleraeque sunt incerta,ne jam dicam,falsas elfe, posse demonstrari : Sed & iis suppositis, infallibilem dari Ecclesiam probare firmiter nequeunt, Traditionum enim ipsarum auctoritas ab hac ipsa infallibilitate Ecclesia dependet,ideo enim iis credendum statuunt,quia Ecclesia easApostolicas pronuntiat. Si ergo omne Traditionum fundamentum nititur ipsa hac infallibilitate Ecclesia, frustra in iis quaruntprasidium.
(c) Forte prasto ipsis est axioma quoddam natura notum? sed hic iterum aqua ipsis necessario haret. Namsi daretur, ratio,quam tantopere in hac ipsa Controversia saepe fastidiunt, ut nunquam magis eam eliminare conentur, quando etiam consequentias nectere nos ex clarissimis Scriptura: dictis haud sinunt, ratio tiim, inquam,esset ipsis fundamentum Religionis, & ratio non informata neque docta exScripturis, eum vel eos nobis certo atque infallibiliter demonstraret, a quo vel a quibus omnem Religionem Christianam debemus doceri: Sed quid opus est multis? Si quaeest ratio, si quod argumentum natura notum,quod infallibilem esse Fontifici am Ecclesiam, vel etiam qualemcunque externum hominum coetum evincat, proponant nobis atque explicent ; Quis enim non aveat cognoscere rem natura innotescentem, rem quam ratio humana facile invenire potest, & ad quam tamen omne hominum genus tamdiucoe- cutivit? Tandem nec possunt hanc infallibilitatem ex ratione probare, nam Ecclesia est idea ex revelatione nota,non natura, est coetus hominum e mundo vocatorum ad communionem beneficiorum Christi, an autem natura nobis constare potest, nura Deus certo coetui certam quandam dotem plane extraordinariam & cum perpetuo conjunctam miraculo, qualis est terte infallibilitas,dare,&in perpetuum dare constituerit?
C. Aditu

$ * m
Aditu jam ipsis undiquaque ad argumentandum obsepto, ipsos jam aggrediar, monstraturus argumentis infallibilibus,nullam dari Ecclesiam errare nesciam.
I. Nos supponimus, & alias probavimus, probareque semperparatilsimi fumus,Verbum Dei in Scriptura loquelis infallibile,supponimus ejus in decidendisControversiis Ium. mam Auctoritatem & Judicium, supponimus ejus perfectionem,nec non summam perspicuitatem in dogmatibus ad salutem neceisariis ; At vero hoc nos docet & infallibiliter docet, nullam dari Ecclesiam errori non obnoxiam.
(a) Proponit primo Ecclesias quL revera errarunt & quidem gravissime.
8 Proponit Ecclesiam Judaicam, populum Dei, cui prx reliquis gentibus Deus peculiaria concesiit privilegia, populum, cujus Dux Rex ille Regum fuit, hanc dicit errasse, non quidem errorem levem,sed errorem graviffimum, immanem ait commisilse Idololatriam, non modo populum, sed & ipsos,quorum erat ceteros erudire in viis Domini, Sacerdotes nempe & Prophetas , non modo unum vel alterum, sed integrum ipsorum collegium; en querelam. Domini Hos. VE 9. Sodalitium Sacerdotum simile prastolan- tibus aliquem turmis - - nam scelus faciunt. & Jerem.V. ,1 . Propheta prophetabant mendacium & Sacerdotes applaudebant eis : Et quid multis ? Nonne tota Sacerdotum societas Jesum Dei viventis filium injustiffime condemnavit? Si ergo Deus privilegium non errandi illi Ecclesia: concedere noluit, si illam Ecclesiam passus est labi in errores gravissimos, quam ipse magna cum cura plantavit, diu alis suis texit, immensisque bonis mactavit, tum certe non facile sperari debet, dari nunc Ecclesiam infallibilem, nisi clarissime hoc pollit ex Scripturis probari. Imo plus dicam : Si Deus ulli Ecclesias quocunque tempore privilegium non errandi concedere constituisset, Ecclesis Judaicas tempore Meffise conceffisset, promissiones enim de futuro Messia factas, velö quodam erant tects, qua: non paucos incertos reddere poterant j Modo enim proponebatur ut Rex magnificus

gnificus, cujus Regnum late lit diffundendum, sub cujus potestatem multi populi sint redigendi, ut Potenti siimus, qui subditos plurimis sit donaturus beneficiis & privilegiis; mox ut miserrimus, ut tenera planta, ut homo in quo non est decor nec forma , contemtus & abjectissimus Virorum, afficiendus morte crudelissima: Res sane, populo illi rudi, duraque non tantum Cervicis sed & intelligentes hebetis, ac pratterea affectibus suis, ac desiderio imoderato potestatis terrens sub Messia suo invadendae in transversum abrepto, cognitu difficillima; Quam facile miser ille populus, jugo Romano opprelsus gravissime, cuivis Impostori, promissiones splendidas de hoc jugo demendo ostentanti, ut Messis ad- hassit! Quantopere hi, qui Jesu nostro ut Messis liben ter adhaerebant, ob hanc ipsam miserrimam ejus conditionem,magnificis illis, deseculari, ut putabant,Messis splendore, promissionibus impediti, nutarunt sepe, atque in ancipiti haeserunt? numVirhic calamitosus, Vir egentissimus, Vir denique infimae conditionis, qui nec habebat in quo caput reclinaret, num Vir hic esset Messias, de quo tam splendida, ma- gnificaque Divina oracula legebant; Sane si unquam,ullo Ecclesiae tempore, infallibilis quidam Doctor , quem in re tam difficili consulere ejusque infallibile Judicium cognoscere ac sequi possent, requirebatur, tunc eo opus suisset; Agebatur enim, ut dixi, de re cognitu difficillima, de re multis scrupulis obnoxia, semper enim in ipsorum auribus resonabant verba Mosis : multos venturos Pseudoprophetas miraculis ipsos a veritate ab du ii uros At vero quid Scriptura hic ait? non modo talem Judicem a Deo datum esse non dicit, sed & ipsos, quos consulere debuiilet populus, Messiam, Jesum, Filium Dei, morti famose tradidisie; maximam vero populi partem, populi, inquam, hujus rudis, tantoque fastu ä Sacerdotibus &Doctoribus Legis spreti, illi ad- hLsisse diserte affirmat. Ergo concludo : Si Deus non dat privilegium non errandi tum , cum quam maxime id est opus, tum nulli, & nunquam dat Ecclesiae.
2■ Dein proponit septem Ecclesias in N. T. Asiati-
B cas,

830
m i« m
cas, qua gravissime errarunt; Ergo Ecclesix possunt errare, & nulla ab errore immunis.
(b) Dein eadem Scriptura acerrime urget examen Doctrina,non ab uno vel altero, sed ab omnibus, rudibus aeque acDoctoribus, non ab iis tantum, qui extra Ecclesiam sunt, sed & ab iis, qui in gremium ejus jam sunt recepti, observandum, Scrutamini Scripturas , ait Christus Joh. V. Z9- in quibus creditis vos vitam seternam habere ; non ait, Papam vel Concilium adite, vel huic similia, - jubemur explorare Spiritus an fuit ex Deo i. Joh. IV. i. Paulus jubet fideles omnia probare , & id quod bonum eß retinere i.Thess. V. zi. Quid vero his opus, si Deus dedisset Judicem aliquem,quem in rebus fidei consulere liceret? nimirum hic solus esset adeundus : Vel ut idem clarius aliis verbis exprimam: Unicuique pracipitur Examen Doctrinx.Ergo nulla datur Ecclesia infallibilis, ratio sequelae clara,quare enim rem examinamus? cur. v. gr. examinamus propositionem arithmeticam ? nonne ut videamus, nura forte peccaverimus: ad quid vero hoc examen, si Ecclesia datur ab errore immunis ."'Porro, non modo nulla unquam fere Ecclesia demonstrari potest particularis N. T. in qua non plurima: hsreses erroresque, Authoribus quidem non plebejis, & Scriptura imperitis, sed viris doctis, viris,dignitate aliis vix inferioribus, orf$, quod neminem,nisi in Historia Ecclesiastica plane hospitem latere potestmonmodo nullum afferri Concilium potest, quod vere ex omni christiano orbe collectum, vel omnes, quae usquam erant,christianasEcclesias reprasentare dici potest: Sed & hac, quibus universalium Conciliorum nomen adversarii nostri tribuunt,quaedam aperte falsa,&inter se pugnantia tradidisse, probare possumus.
(&) Tandem, plurimis aliis missis, res ipsa id non admittit; Insallibilitas enim prasupponit perfectam fei cognitionem, & attentionem maximam, unde enim fit quod in plerisque delinquamus aut haesitemus? Nonne,quia rem aut non fatis cognoscimus, aut non fatis ad eam attendimus? At sane hominis est haec conditio, ut non modo mul-

G n G
tis tenebris sit involutus, ut non tantum in Philosophicis rebus, ad salutem parum, imo nihil pertinentibus, plurima ejus cognitionem fugiant, ut talis sit mentis, ob adhaerens ei, & eam quasi praegravans corpus, natura, ut licet saepe rem satis intelligere ob ejus facilitatem possit, tamen ad eam, ita ut opportet, non attendens, in errores labatur. Si vero hoc in Philosophicis accidit, quid quasso in rebus fidei, in divinis mysteriis dicendum? Opus sane, ut Scripturam Sacram quam plenilfime intelligat, ejus finfiim quantum potefi ßudio indaget , in id totis viribus incumbat, ut non modo aliquot versiculos, aut aliquam Scriptura partem, sed totam , dr clarijjims , intelligat, ut ad quamvis quaestionem fidei, quam solidissime ac infallibili cum judicio respondere queat * At vero bone Deus, (ut verbis Viri celeberrimi, Academia; hujus luminis splendidiffimi, in Melet. de Offic. Doct. Christiani part. I. p. 14. utar) quantum hoc eß! Quanto labore & sudore , quot vigiliis ei conjtabit ? librum intelligere fatis spissum, de rebus tam arduis,omnem que captum humanum superantibus, adde & de rebus tanto temporis intervallo d nobis disjun&is,agent em: conscriptum praterea lingua fiylo adeo d consuetudine & usu nofiri sermonis abhorrente, ut vel do 3 iJJimi atque linguarum peritijjimi aquam fibi barere crebro confiteri cogantur 5 Etsi forte multa ingenii mentisque alacritate intelligere possit, obstant tamen haud pauca, quae ipsum a vero eruendo sensu impedire possunt, affectus scilicet inordinati, ira, tristitia, nec non negotia alia, quibus involutus animus, de gravissimis ita judicare haud valeat, ut tuto ei liceat credere ideo tantum, quia sic judicavit, praesertim ubi de sempiterna salute vel adipiscenda vel amittenda agitur. Quid ergo hominibus in mentem venit,ut sese aliis infallibiles judices in Religione ausint obtrudere?
II. Sed quid si paullum pedem sisteremus, si daremus posse quocunque modo ad infallibilitatem perveniri, si supponeremus dari aliquam Ecclesiam infallibilem, deberet constare, ubi, & in quanam parte resideret? Audio quidem illos pleno gutture clamantes, in Romana. Sed hoc non sussicit,
8 2 debe-

G 12 G
deberent tradere notas,quibus illa pras aliis omnium oculis fiat conspicua, nam alias atque nostr«,aliisque, quam Romana: haec dos conveniret. Hoc autem non fit, nili accurato examine, quod tamen tantopere fugiunt.
Sed quid, si & hoc concederemus, si supponeremus jam parumper Romanam Ecclesiam esse infallibilem, qusro, ut pro infallibilitate sua ostendant, in quanam parte hoc privilegium resideat ? ubi repedatur ? An in quolibet fideli? An in Papa ? an vero in Conciliis ?
Procul dubio non dicent illam residere in quolibetfi- deli, nam dicunt esse peculiare Clericis ; ergo vel in Papa, vel in Conciliis > Declarent ergo hic, cuinam horum competat ?
Sed hic non tantum haesitant, sed & ipsi inter se non consentiunt; Ante omnia ergo dicendum,quis sit infallibilis, sed quis hoc mihi indicabit ? Si quaeram ex Ecclesia Gallicana, respondebit Concilium; si vero ex Italica, respondebit Papam : cuinam jam credendum? vel an dicendum utrisque hoc privilegium competere, vel uni tantum, vel neutri? Si prius, quis mihi dicet anPapae separato ä Concilio competat, vel conjuncto ? Si enim quaeram ex Ecclesia Gallicana, regeret posterius; si ex Italica, respondebit, etiam a Concilio separato competere ; Si tantum uni competat, necessario alterutra, aut Gallicana aut Italica, errat, & quidem errorem fundamentalem, & sic una alteram pro h&retica habere cogitur: Qui enim negat eum esse infallibilem, cui Deus hanc miraculosam virtutem adscribit, qui, hunc talem, istam infallibilitatem strenue sibi certe vindicantem,fal so eam sibi adscribere, atque adeo mentiri,statuit, qui negat dogma cui innititur tota Religio, ille certe errat in fundamento. Jam vero utra errat, numquid Gallicana, negat Pontifici, quod Deus ei dedit? an vero Italica, & reliquae; cumprimis Jesuit«, errant in fundamento, quia denegant Conciliis quod Deus eis concelsit?
Deinde,si &ds hoc inter se convenirent, omnesque Papam

6SA
c. 2.
ib. C. 6 .
A 15 @
pam foliun infallibilem agnoscerent, quererem porro cum ipso Beilarm. An Papa pojjit ullbmodb ejse hareticw , nec do-uv.dcji. p. cere publice bcerefin , etiamsi solus rem definiat ? Quismihi hoc indicabit? si interrogem Ecclesiam Gallicanam,id diserte negabit : Si Jesuitas, prscipue Bellarm. nec hic infallibili ter mihi dicet quomodo enim ait? Probabile efi, sed non Sertum, ib.
Si porro quxrerem cum eodem, An ut particularhper - sona pisum aliquid contra fidem credendo, errare pojjit? Rursus ha litant, quidam absolute id affirmant, ut evitent argumenta petita avitiis erroribusque immanibus Paparum , Bellar- xnintis vero, & alii, non posse eum errare ut sententiam probabilem, qua pie credi poffit, admittunt.
Si pro iallibilitate mea pergerem, tandemque cum eodem Beilurm. ib. cap. 2 . quaererem, - An Pontifex five beere - ,ie ' c ' 2- ticHS ejje pojjit five non , pcjjit ullo modo definire aliquid bareti- cum h tota Ecclesia credendum ? Quis mihi id indicabit ? si quxram exßellarm. ejuiqueAsseclis, respondebit sententiam negativam elie certissimam &communiffimam,sed quorum? fere omnium, non ausus fuit absolute dicere omnium, sed sere omnium Catholicorum ; Si vero quaeram ex ali is,ex Glossa, Gersone, Patribus Concilii Constantiensis & Basiliensis,
Cusano, Alphonso, Arborio, aliisque pluribus,plane contrarium respondebunt. Alphonsus in specie, contrariae sen- /. /. „a. latentia: subscribentes,melius sentientes nuncupat, imö si con- re s- e - 3 - sulamAmbrosium,celebrem interScholallicos,vocat eosNo- vitios, qui Bellarmini amplectuntur sententiam; Cui jam credendum ? omnes orthodoxi.
Ignoscant si curiosus sim, si adhuc semel eos interpellem, scire enim accurate gestirem, in quibus? quando?
& quamdiu ejus infallibile os audire liceat, quo mihi prospicere, inque rebus dubiis eum consulere possem? Si qua2- , rerem quousque haec infallibilitas sese extendat, an ad o- mnia?an vero tantum ad quadam? an tantum ad res fidei ? an vero etiam ad praecepta morum? an ad omnesquat- stiones sque j uris ac facti ?
B. ?
Hic

834 -
G '4 W
^lic rursus hTsitant, 6 requiro ex Collegio Claromon- tanoj respondebit: Chrijitim concejjijse Petro ejus% successoribus eundem insallibilitatem, quam ipse habuit, cum ex Cathedra loquerentur. Idem Bellarminus clamabit , di- i, iv.dr r. /f. ferte enim, ait : Pontifex etiam in praceptis morum , «■qua toti Ecclesia prascribuntur, fcs qua in rebus ad salutem necessariis , vel in iis, qua per se bona vel mala sunt, verstntur, errare non potes : Si vero ad alios me convertam, contrarium dicent.
Si denique scire vellem, an in singulis locis hoc privilegium ei competat? Respondent: Non nisi ex Cathedra loquenti,sed quid hocsit, ipsi nesciunt. Ita ut tandem mihi deinfallibilitatehac serio consulturo,de clara,certa &non controversa,apud ipsosmet Pontificios,responsione,aut sententia, plane desperandum sit.
Verum si & in his omnibus egregie inter se convenirent, eandemque sequerentur sententiam, tamen nondum constaret Ecclesiam Romanam esse infallibilem, neque quoad Papam, neque quoad Concilia.
I. Non de Papa, hujus enim si velint probare infalli- bilitatem, instructi sint oportet argumentis non tantum probabilibus, sed certis, imo infallibilibus, at vero unde illa advolabunt? tota res, totum fundamentum,quo nititur sedes Papatus,ejusque infallibilitasy dubium, plurima enim supponunt incerta, falsa, imo plane impossibilia.
(a) Supponunt, in Ecclesia necessario debere esse Regimen , & quidem Monarchicum. (b) Supponunt, Petrum • hunc suisse Monarcham, cui a Christo commissa fuerit potestas, non modo in reliquam Ecclesiam, sed & in Apostolos. (c) Supponunt, accepisse Petrum insallibilitatem ista conditione, ut eam in successores unius ex illis Ecclesiis, quas verbo Dei pasturus erat, perpetua succeffione transmitteret. (d) Supponunt, Petrum suisse Roms, ibique per 2f- annos Episcopatu functum, (e) Supponunt, in hoc suo munere,.& hac mirabili dote infallibilitatis, habuisse successorem. (/) Eumque Episcopum Rp manum, (g) Tandem
suppo-

* I* *
supponunt, hanc succetsionem hucusque non interrupti serie, tam quod ad homines se invicem in munere ac dono insallibilitatis excipientes, quam quod ad constantiam in doctrina attinet, continuasse.
En hic Lector! integrum fundamentum sedis Romans, cujus fi unica pars desit, totum corruit sdificium; At unde hsc omnia probabunt? unde, non dicam, infallibilibus, sed vel tantum probabilibus rationibus probabunt? cum ne u- nicum quidem certum, sed plura falsa, imo impossibilia.
A. Unde primo probabunt debere esse in Ecclesia Regimen, & quidem Monarchicum ? necessario enim h$c tria probare ipsis incumberet; i. Tale Regimen esse po$ibile. 2 . Dein esse utile. Esse revera institutum.
1. Sed primum non possunt probare, nam unus tants moli negotiorum non sufficit, sed quorundam curam aliis debet committere, quod Bellarminus ipse confitetur 1. I. de P. R. c. z. dicit enim : Certum efl unum aliquem hominem per se provincias & civitates ßngulas regere non posse, & velit nolit, cogitur , earum procurationem, vel Ministris, vel propriis earum principibus, demandare. Si vero quorundam curam aliis tradere deberet, eo ipso monstraret, seMonarcham esse non posse ; Imo impossibile etiam, si ad qusdam peragenda Ministris utatur, vel enim illi hoc ex se facere tenentur,vel quia caput ita vult. Si prius, ipsi sunt Reges, & nulla hic obtinet Monarchia Si ex capite, ergo caput oportet notitiam habeat omnium Ecclesiarum, statuumque singulorum Membrorum; hoc vero impossibile.
2. Dein probandum, hoc Regimen esse utile: sed frustra qusritur de ejus utilitate, si sit impossibile; Dein ex utilitate sola argumentari non licet, nisi constet Deum id etiam instituisse, eodem modo enim ct nobis sic argumentari liceret: utile esset,si Deus unumquemque fecisset infallibilem, quod tamen nollent.
z. Restat ergo tertium, ut probent esse institutum, sed
ubi

ubi praesidium invenient ? non in Scriptura, ad quam aditum ipsis jam praeclusimus; Dein non modo nil legitur Je tali Regimine, sed potius contrarium praecipitur; Unicum, ut addam, Christus cunctis Apostolis omnem interdicit dominatum, Luc. XXII. 2s, 26- fieges gentium dominantur , fis qui authoritatem habent in eat, benefici vocantur , Vos verö non fic , sed qui Maximus eji inter vos , fit ficut minimus , fis qui Do&or est, ficut qui ministrat : Lis hic erat inter Apostolos, quisnam inter eos sit Maximus, cum omnes affectarent imperium,- hinc jam Christus ipsos ab hac opinione avertere vult : Si autem Christus Monarchiam in Ecclesia instituere voluisset, plane aliter locutus fuisset. Imo plus dicam : Si ullibi, meo judicio, locus,Pontificiorum Monarchiae favens, reperiri posset, sane hic deberet esse; Si Christus unquam in animo habuisset Monarcham instituere Ecclesiae , haec sane occasio fuistet commodiflima, quaerebatur enim hoc ipsum, quisnam esset Maximus, nonne Christus necessario, ex mente Pontificiorum, respondere debuisset: Petrus. Hic est,quem Monarcham Maximum inter vos constituo, huic obedite: Verum neque hoc, neque huic simile quid, sed plane contrarium respondet, ac omnem Imperii Dominiique spem ipsis adimit.
Si ergo, ipso Bellarmino annuente, certum est, unum aliquem hominem provincias regere non posse, imo li est impossibile, nec institutum; certum non est, imo falsum est, debere in Ecclesia esse Regimen ct quidem Monarchiciim.
B. Probandum porro, Petrum hunc Monarcham fuisse, cui a Christo commista fuerit potestas non modo in reliquam Ecclesiam, sed & in Apostolos. A quibus praesidiis 'i non rationis,haec enim,ut vidimus, tale Regimen non docet, neque sane, si maxime doceret, Petro prae Jacobo, Matthia,ceteri sque faveret. Non Patrum, qui nec in his omnes consentiunt, & quorum sententiis stare nos nulla plane res cogit, cum homines suerint, & de hominum infallibilitate adhuc quaeratur. Si contentiones amaremus, liceretct hoc objicere,Patrum consensum ex quorundam adversariorum ' sen-

. * 17 *
sententia. In rebus fidei nil probare, nisi aderant rem eile de fide, en verba Suaresii: de Fide Disp. 2. sect. ut ea excerpit clariifimus La Placette in Tract. de Veteris Ecclesia sen- tententia circa Infallib. Sedis Romana: Licet Patres velScho- lastici in aliqua sententia conveniant, non afferendo illam ejse de fide, sed judicium suum in ea proserendo, non facient rem de fide, quia semper manent intra Mensuram authoritatis humana. Nec tandem Scriptura. In quä de hoc altum silentium, cum loca, qua ab ipsis adducuntur, plane aliud significent, quod, nisi intra limites Disputationis manendum esset, facile monstrari pollet, nunc Disputationi reservo; imo potius contrarium in illa asseritur,aqualia nimirum jura,& privilegia tribuuntur omnibus Apostolissinterdum aliorum, quämPetri, major apparet authoritas,ut inConcilio Hierosolymitano Act. XV Paulus enim & Barnabas, ad Controversiam illam decidendam de observatione legis Mosaica, milii non ad Petrum, cujus tamen fuisset hoc judicium ex mente Pontificiorum, sed ad reliquos Apostolos & Seniores v. %. Alia ut taceam, unicum adhuc hoc addam, Petrum a Paulo graviter reprehensum, culpatumque esse, diserte traditurGal.il. 14. Ergo saltem certum non est, Petrum constitutum Monar- cham Ecclesia & Apostolorum caterorum.
C. Probandum, Petrum hoc infallibilitatis donum ista conditione accepisse, ut id in successores unius ex illis Ecclesiis,quas plantaturus erat, transmitteret. Sed quasb, quänam tantum specie argumenti adhoc probandum uti possent ? Concesso enim tantisper,Petrum, eo modo quo volunt,fuisse infallibilem, minime tamen certe ea est dotis hujus natura, ut ad quoscunque successores, prasertim qui omnibus rebus ä Decessore suo sunt diversi, transmitteretur, hoc enim quam clarissime deberet tradi in Scripturis, utres, ä quä plurimum, imö totius Religionis veritas dependet: Ita iane videmus, Deum olim foedus, non tantum cum Judaeis Mosis temporibus viventibus, inivisse, eique privilegia ac jura peculiaria concessisse, sed & eadem , ad eorum successores, & hos non pro sua cujusque libidine viventes, non ad impios ac
C scele-

Ä 18 K
scelestos, sed mandata ac instituta Dei sancte observantes, directa, clarissime tradit: At Pontificii nostri ejusmodi dotem cunctisPetri successoribus,etiam vitas probitate &dotibus plane a Petro diversis, vita infamibus,Theologias ignaris, datam esse inquiunt,ita ut eorum decreta alii,sine praemisso examine, accipere, usique teneantur. Sed quis hujus in S. Scripturis levilsimus apex ? quod vestigium ? vel dicant rationem certam, quare hanc mirificam dotem in Romanam, non vero in Antiochenam Ecclesiam, quam tamen ä Petro annis non paucis rectam, ex Scripturis constat, transmiserit?
D. Supponunt, Petrum suisse Rom&,ibique per 25. annos Episcopatu functum. Sed quibus nixi fundamentis? Sane non Scripturae, quia de hoc silet; Quibus ergo? Patrum veterum proponunt consensum. Audio quidem; sed quorum? sorte illorum,qui primo aut secundo SeculopostChri- stum vixerunt, scripferuntque ? Non, sed illorum, qui circa occasum demum Seculi tertii, & sequenti quarto hoc tradere inceperunt ; Dein, unde illi Patres hanc Traditionem hauserunt ? Num forte k Viro qui Romae diu vixerat, a Viro qui non nisi vera certaque scripsit, k Viro denique, in quo multae erant literae eaeque reconditae & exquisitae? Nec hoc, sed a Papia,qui teste Eusebio,Viro rh »£», valde mediocris ingenii, planeque rudi & simplici, ä Viro vano & fabuloso,qui multa f* ^ t»* incredibilia , & non scripta, imö quaedam fabulis quam historiis similiora, tradidit. Euseb. 1. LII. 19. Ergo certum non est, Petrum fuisse Romae, sane non ita, ut fidei nostrs atque universa: Religioni pro fundamento debeat substerni, quod Pontifici faciunt.
E. Sed hic nondum subsistunt infallibilis Sedis Romanae Patroni. Incertis superstruunt alia incerta, ajunt Petrum in hoc suo Munere habuisse successorem, sed eisdem preist difficultatibus, quibus in aliis. Nam ne dicamus, non una difficultate & controversia laborare primam istam Episcoporum Romanorum successionem, si habuit successorem Petrus, quLro, num vel qua Apostolus, vel quä simplex Minister, vel denique qua Episcopus? procul dubio non qua
Aposto-

G 19 R
Apostolus, quod ridiculum foret : Eo ipso enim, quod fuit Apostolus, non potuit habere Successores, quia Munus fuit extraordinarium, quod Deus tantum ad Tempus durare volebat : Non qua Minister simplex , quia sic & reliqui Ministri essent Successores Petri, & per consequens infallibiles. Forte qua Episcopus ? Sed hic rursus quaero, num quä particularis, an vero universalis? non dicent, qua particularis, nam ipsorum causam minime juvaret. Sed nec ut universalis, nam praeter id, quod antea attulimus, Titulus hic nemini tiim in mentem venerat, sed demum Seculo quarto a- nimos homunculorum Romanorum occupare cepit; Marcus Papa primus hunc Titulum sibi arrogavit, postea vero Joannes Episcopus Constantinopolitanus eundem assectare coepit, obtinuitque a Mauritio Imperatore, quod Episcopum Romanum Gregorium tam male habuit, ut hunc titulum tanquam nefandum & Antichristianum rejecerit damnaritque, dicens Ep. Z6. Z8- Z9- Fidenter dico, quod quisquis se' universalem Episcopum vocat, vel vocari desiderat, in elatione sua Antichrißum praecurrit , quia superbiendo se caeteris praeponit. En hic verba Judicis infallibilis : Postea vero, Seculo septimo BonifaciusIII. ejus Successor,eundem magno studio quxsivit, & tandem, aegre tamen, magnas post contentiones a Phoca Tyranno Mauritio domino suo interfecto Romanorum benevolentiam quavis ratione aucupante obtinuit, testeTheophylacto Symocatta coaevo, cujus,prout Clariis. Heidegg. in Mist. Pap. p. 42. ea excepit,verba ita habent : Rogante Papa Bonifacio, Phocas Jiatuit, sedem Romanae Ecclesiae, Caput ese omnium Ecclesiarum, quia Ecclesia Conflan- tinopolitana se primam omnium scribebat-, Et Pomponius Laetus : Urbem Romanam totius salutaris vitae caput ese sanxit Phocas, cum propter sedem Principis antea Confiantinogolis haberetur: Item Paulus Diaconus coaevus, ita edisserit: Phocas rogante Papa Bonifacio,flatuit sedem Romana. & Apojiolicae Ec- clefiae caput ejse omnium Ecclefiarum > Sic & alii, Anastasius, Hermannus Contractus, ab his hauserunt recentiores,Got- fridus Vherbiensis, eodem modo rem referens : Chron.
C 2 parte

S40
Ntitl. Hist. Pap*
i'oid.
G 20 m
parce XVI. pag. 493. & his quidem, versibus :
Tertius est Papa Bonifacius ille Benignus,
Qui petit ä Phoca Munus per secula dignum,
Ut Sedes Petri prima sit, ille dedit.
Prima prius fuerat Constantinopolitana, &c.
F. Condonent quasso Viri illi, si porro ascendam, quaramque ab ipsis infallibile argumentum, concesso tantisper priöre, quo invicte mihi hebetiori demonstrent,Episcopum Romanum fuisse ejus in hoc suo Munere successorem , non vero Constantinopolitanum, ne jam de Antiocheno dicam, in qua Urbe Ecclesiam rexisse Petrum, & pluribus annis rexisse,certo constat. Vidimus enim utrumque Titulum universalis Episcopi affectasse; vidimus de hoc infallibile Judicium Gregorii Papae, illum damnantis: Scimus Episcopo Romano, ob Imperii sedem ibi collocatam, tantummodo primum in Conciliis concessum locum, & aliquam praeeminendam,scimus vero etiam An. 3 81.in Synodo Constantinopolitana generali, Canone Z.EpiscopoConstant. xfio-fä« t h TiftHspsTb t 7 ,! ‘püur.i ’Em'oxtm concessam, eo argumento, ■quod Constantinopolis sit >U & in Oriente ob hoc magnam obtinuisse authoritatem : Scimus postea Seculo quinto in Synodo Calchedonensi, Anno 1. celebrata, in qua Eutyches a 630. Episcopis damnatus , hoc de Patriarchis decretum : Sedi Senioris Pgma, quod urbs illa imperaret, Patres jure privilegia tribuerunt. Et eadem consideratione moti I sO. Deo amantiJmi Viri, Episcopi, aqualia privilegia tribuerunt san&ijsma sedi Nova Poma, re&e judicantes, urbem, qua & imperio & senatu honorata st, vs aqualibus privilegiis cum seniore poma fruatur , etiam in rebus Ecclesajlicis non secus aC illam extolli,magniseri,secundam pos illam exisentem. Eodem ergo jure dicere liceret, Episcopum Constantinopolitanum esse successorem Petri, quo dicunt Romanum esse, & nisi certa & infallibilia argumenta criteriaqueadducant, quibus illud clare ob oculos ponere polsint,nil impedit, quo minus Canoni huic subscribamus.
G. Supponunt tandem hanc successionem hucusque
non

non interrupta serie continuasse,sed semperin incerto fluctuantes. Peto autem infallibilem Seriem quinque primorum Pontificum, at vero teile Onuphrio in annotationis», ad Piati nam p.io. cie hoc inter Gracos fis Latinos , imo inter hos ipsos Latinos, magna eji Controversa i Deinde inspecie quaero, quis immediate Petro successerit? Sed hoc ipsi nesciuntj Quidam Linum, alii Cletum, alii Anacletum, alii Clementem ei substituunt, imo , (ut Poloni utar verbis,) qui de Ca- Supputat, thedra somatice Ecclesia diligentius perscrutati sunt, dicunt, Li- Cbnn - P- 33- mim fis Cletum non sedi/se ut Pontifices ,sed ut summi Pontificis coadjutores , Clementem vero ipsum Petrum fibi successorem confiituijse.
Quaero porro, unde ipsis certo constet, nullos illegitime ac malis artibus sedem Romanam invasisse? nonne ex ipsa Romana Ecclesia plurimi pleno gutture clamitarunt, multos clandestinis fraudibus ascendifle Thronum? Unde certi sunt, nullam fer mi nam sexum mentitam, sedem illam Sanctissimam maculasse ? Approbantibus tamen id sexcentis, ut ita dicam, HistoricisPontificiis ?Unde certi sunt,Syl- vestrum secundum non ope Diaboli, quem consuluit, quam- Maimabm- diu eilet regnaturus,Thronum ascendifle?Unde certi suntde legitima successioneBonifaciiVIII. qui insignita fraudeThro- msior. num conscendit? UndeJohannisXXII. velXXIII. se iplum Pa P- P-73- eligentis, legitimae succellionis certi sunt? qui Zt Pontificatu postea privatus, & scelera & haeresesej usque imago combusta.
Ubi tandem, plurimis aliis missis,qusrenda legitima successio Seculo 14 . regnantibus duobus Papis, quorum unus a Gallis, alter ab Italis electus j Imo quid dico de duobus , ubi tüm, cum tres fuerunt Prassules, quaerenda erat, dicant,quis horum legitimus successor Petri censendus, & similia'? Ergo, ut tandem concludam, cum totum fundamentum, quö nititur htre infallibilitas,sit incertum, imo impossibile, necessario aedificium super illud exstructum, corruere cogitur, liquetque Papam infallibilem dicere, temerarium, imo falsum esse.
His possem addere Pontifices haeresium palam convi-
C 3 ctos

642
G " R
victos, Zosimum, Arrianum vel certe semiarrianum, Honorium Monothelitam & simile. Possem addere plurima alia ex sententia ipsorum Pontificiorum Doctorum, v. gr. quaerit Bellarm. 1. II. de R. P. c. Jo. An Papa h aret ictis deponi pos- fit ? ibi quatuor sententiis recensitis, refutatisque quintam addit , dicens : Papam haereticum manifestum , desinere ejse Papam (st caput , sicut per se desinit esse Christianus A membrum corporis Ecclesia , quare ab Ecclesia pojse judicari (st puniri ; Ergo ipsi confitentur, Papam ab errore non tutum, alioquin haec qusstio foret supervacanea & ridicula, idem enim esset si quaererent, quid si Ocelum ruat, num aedes nostras concutiet?
Possem addere ipsos Pontificios fallibilitatis Confessores, intrepide clamantes, Papam esse Antichristum, Idolum, esse violatores divini humanique Juris scelestisiimos, Apo- statieosque potius quam Apostolicos.
Addere possem hanc infallibilitatem ipsis quibusdam Pontificibus ignotam fuisse. Constat sane inter omnes, Innocentium X. cum controversia Janseniana, ipsi decidenda proponeretur, frigide respondisse : Ego non sum Theologus , nunquam operam dediTbeologia .Quoties anteaVigilius in causa trium capitulorum sententiam mutaverat? ut ignorare suam inconstantiam non posset, mox enim illos, qui ea damnarunt, a communione suspendit, mox vero anno sequenti illa ipse damnavit, suosque Diaconos Ministerio privavit; mox urgente Justiniano, ut ad Concilium deferret, & Sententiam suam scripto expromeret, defensionem resumsit, tandem Synodo illam damnante,acquievit & consensit. Tandem alia ut mittam plurima, constat, unum alterius decreta damnasse.
Addere tandem possem vitam Praesulum Romanorum plurimorum, scelestissimam, stagitiosilsimamque, ex quibus luce meridiana clarius, fallibilitas sedis Romans, ostendi posset, sed quia limites Disputationis jam sum transgressus, aliique Doctiores, fusius, solidiiisque de his disseruere (inprimis verö hoc in genere videri potest Schediasma de Vitiis Paparum

nun Coloniae editum ) his supersedeo.
His jam omnibus junctis clare, ut puto,patebit,Praesuli Romano insallibilitatis privilegium nullum concessum.
Si jam Papa non est infallibilis, facile liquet, eo ipso etiam concidere infallibilitatem Conciliorum, quae quidem ä Pontificis praesentia & confirmatione, ut Romani multi Doctores volunt, accersitur, inter quos Bellarminus ita loquitur : Concilia tum errare non possunt, fi a Papa confirmentur & approbentur} Quod si enim ipse, cujus est hanc infallibilitatem ipsis communicare, non est infallibilis, tum sane nec Concilia infallibilia dici possunt.
2. Sed nobis jam alia suscipienda disputatio est adversus eos, qui ita Conciliis Infallibilitatem tribuunt, ut eam minime a Papae confirmatione accersant, sed ipsi potius Pontifici auferant j
Primo, omnia illa contra infallibilitatem Papae allata, etiam huc faciunt. Non cessabo enim flagitare Tabulas hujus privilegii, tam a Conciliis, quam a Pontificibus.
Dein, si est impossibile, ut homo sit infallibilis, eo ipso nec Concilia infallibilia dicenda.
Tertio, constat etiam ex Historia Ecclesiastica, Concilia ab ipso Romano Praesule approbata, spreta, & erroris accusata esse. Quaedam tantum asseram, Ephesinum primum, Nicenum primum, cujus de Baptismo haereticorum decreta, teste Christiano Lupo, multi abjecere , sic Nicenum secundum, a Gallicana, Anglicana, Germanica, ipso Concilio Francofordiensi, rejectum; Plura qui velit, adeat celeberrimum LaPlacette.
Denique & simul haec omnia corruunt, si ostendatur, totam hanc Controversiam esse plane novam, & veteribus suisse plane ignotam, sed de his fusius videri potest LaPlacette in libro supra citato.
Verum, si porro concederem, quod tamen sine impietate & stultitia poni nequit, Papae & Conciliis hoc Privilegium competere, tamen nondum haberent quod vellent, sed semper in incerto fluctuari cogerentur, quod omissis aliis
pluri-

< 844 -
«*« '
pluribus, qu£ in istam, rem dici possent, ita ex ipsorum hy- pothesi necessario sequi ostendam. Sumamus tantum Dogma de necessitate intentionis Ministri , in administra- tione Sacramentorum, quod acerrime propugnant. De hoc ita dico :
Valde est metuendum, ut Sacerdotes accedentes ad Sacramenta administranda, nullam afferant intentionem, quod patet ex Historiis. Constat enim de quodam Episcopo, eum omnes infantes Diabolo, cui se prius ipse dicaverat, consecrasse, quod, cum in agone mortis, magno cum adstantium terrore, confessus esset, omnes infantes clam rebaptizati sunt, aliique ab ipso consecrati, de novo consecrabantur Constat alios ebrios accessisse ad baptismum celebrandum, vel etiamnum proh dolor! accedere, sunt enim in talibus ita exercitati,plerumque sacrificuli illi rurales, ut, prassertim in repentinis baptismis, quales ipsis sspissime obveniunt, ob superstitiosam opinionem de omnimoda baptismi ad salutem necessitate, ut tüm inquam, mente peregrinante, manus tamen suum officium faciant; Suppone jam paucos esse ita perfidos, imo fac unicum tantum fuisse : Hic larvatus hostis baptizat plurimos infantes, si autem ad id nullam attulerit intentionem, baptismus est nullus: Utcunque ergo baptizet, baptizat! non erunt Christiani, jam horum multi aetate provecti, dant operam studiis, quidam vero eorum ob ingenii acumen ad Episcopatum perveniunt. Sed & hi priiis debent consecrari, ubi rursus facile fieri potest ut consecrans, ob negotia forsan alia terrena, ne dicam carnis,nullam afferat intentionem. Hi vero consecrantur quidem, sed pro Episcopis non sunt habendi, & si sint, tamen non sunt Christiani; Fac jam quendam horum Pseudepiscopo- rum multis, vel si mavis paucis annis hoc officio fungi,adeo, ut magnam partem Sacerdotum suae Dioaceseos, ordinaris. Eli,quia legitime non sunt ordinati, & sorte nec legitime baptizat!, baptizare alios nequeunt. Et tamen ex iis, quos ita baptizant vel ordinant, plurimi procul dubio omne genus numerum Ecclesiasticorum, atque etiam Episcopatus
coisse-

S4§
® -5 ®
consequuntur, imo successu temporis facile fieri potest, ut totum Concilium ex talibus Pieudepilcopis componatur, qui non sint Christiani, nec legitime ordinati. Unde ergo saltem nunc certi sunt, Ecclesiam suam reprssentativam errare nesciam ?
Dein fieri facile potest, ut quidam horumPseudepisco- porum eligatur Pontifex, ut sit infallibilis Doctor, hic vero nec legitimus Episcopus, nec Christianus, ergo nec legitimus Papa, teste enimBellarm, lib. II. de R. P. c. 30 . Non Cbriftianus non potest ullo modo ejse Papa ; Etsi jam hic infallibilis creditus Doctor, decreta promulget; etsi ea pro infallibilibus agnoscantur, tamen nesciunt, num non forte sint falsa, num is forte non modo Papa, aut Presbyter non sit, sed ne quidem, an Christianus, ea quam dixi de causa, sciunt. Vehementer sane hoc illos premit, si consideremus ipsorummet definitionem, cum dicunt: Papam qua Papam ejse errare nescium , verum cum scire nequeant, num sit legitimus Papa, num sit Christianus, scire quoque non possunt, num non erret.
Quid si vero Pontifices illos vel potius illas integras Pontificum per unum ac duo Secula series objicere Romanensibus nostris aggrederemur, quos inde a pueritia ad mortem usque homines scelestisiimos, omni flagitio atque infamia coopertos, ipsi nobis Scriptores Pontificii, ne Baronio quidem excepto, narrant, nullus ne est metus, ne his, cum ordinarent reliquos, aut ordinandi facultatem darent, intentio defuerit, & ita omnes Romans Ecclesis baptismi & ordinationes, atque ita ipsa illa Vocatio, qua sese tantopere jactant, inanis plane & cassa reddita fuerit?
Ut clarius pateat, ipsos de hac sua infallibilitate nunquam posse certos esse , quod tamen fieri deberet, unicum adhuc hoc addam; Infall ibi lita tem Paps Bellarminus ex ea quam in Controversiis expendendis iste adhibet, diligentia videtur accessere, ait enim 1.1. de Concil. CXI. Non debet Pontifex in Controversiis fidei dijudicandis, aut solo judicio fidere, ant exspe&are divinam revelationem, sed adhibere diligentiam
D quan-

G -s M
quantam res tanta postulat, ordinaria media . Hinc clare- patet ipsos perpetuis dubitationibus involutos, unde enim novi Pontificem, ordinaria media adhibuisse, suoque non fidisse judicio, & pro revelatione divina arripuisse, quidquid ei, rem obiter consideranti,vel in alteram partem favere & prasconceptis opinionibus inclinanti, statim in mentem venit ?
Porro Concilia in tantum sunt infallibilia, in quantum Spiritus S. ductum sequuntur,- unde jam certi sunt,.easem- per ductum Spiritus S. non vero carnis proprias secutos ?
Ergo etsi de infallibilitate constaret, tamen semper in incerto ipsis haerendum foret..
III. Sed cujus tandem usus hoc privilegium non errandi? si nullius, imo nisi sit immensas utilitatis, Deus hoc perpetuum miraculum in hominibus non patraret, dicant ergo nobis ejus usum, sed talem quem non etiam per aliud pollimus consequi j. Dicunt, ut controversias decidantur, ut dissidia in universum ex Ecclesia tollantur; Audio quidem sed longe aliud tutiusque Remedium habemus, ab u- na parte infallibilem normam Scripturas, ab altera parte, ut homo praejudiciis paflionibulque vacuus illam consulat,ne opiniones carni suas gratiores vel commodis suis praecipue, velificantes in iis quaerat, Deumque imploret, ut tibi veritatem inquisituro Spiritu suo adsit. Haec sane via tutissima, hoc modoControversiae quam facillime decidi possunt: Porro , frustra quaeritur remedium illius quod Deus tolli non vult, nonne ex Codice lacro constat semper suisse & adhuc fore Controversias inter homines? nonne Paulus diserte di- i.Uiui. is c jt i oportet sint haereses inter vos j An porro probabile, si Deus dedisset remedium tale visibile, quo Controversiae decidi possent, Ipsum passurum ex bonitate sua, ut miseri homunciones semper in incerto fluctuentur, iliisque misere se macerent. Ne nunc addam Controversiarum plerarum- que apud bonos usum esse non exiguum, sicut mali & contentiosi homines materiam, inde arripiunt innumerabilium peccatorum,.
Se

Sed ponamus hasc omnia, ponamus hanc ipsorum i usa 5» fibilitatem elfe Remedium decidendarum Controversiarum; Quxro jam quare ipsi hoc remedio non utantur? inter ipsos sunt lites acerrimas de i maculata conceptione Beatas Virginis;
De gratia Dei lis acerrima agitata est inter Jansenistas & Jesuitas, imö de ipsa hac infallibilitate, an sit penes Papam solum, an vero penes Concilia ? disceptatur inter ipsos non tantum de sede, sed & de extensione hujus privilegii, disceptatur an ab erroris periculo sit liber non tantum in rebus juris, sed A facti, an semper, an vero tantum, quando ex Cathedra docet, i. e. ut quidam rem explicant, tum cum universam Ecclesiam docet, nec docet tantum, sed ad credendum id quod docet, obstringit, idque significat solenni aliqua formula, quales sunt, si dicat: definire se de Consilio fratrum suorum ; si moneat de fide esse, si oppositam senten- . tiam haereticam pronuntiet, Ac. Utantur ergo hoc suo remedio, componant suas lites. At vero non modo hoc non fit, sed & cum id aliquando ipsum tentaretur,& ut antea monui, Controversia Janseniana ad Innocentium X. decidenda esset delata, ne quidem scripta, quaeadeam pertinebant, legere voluit, sed respondit: Non eji mea professio ; praeterquam quod senex fiat , nunquamstudui Theologice. Sic & controversia de immaculata Conceptione Beats Virginis acerrime agitata inter Dominicanos & Franciscanos ad Paulum V Gregorium XV. &Alexandrum VH.delata,semper indecisa relicta, &A1 exunder quidem cum in partes Franciscanorum inclinaret, ac Do- minicanis hoc unum permitteret, ut inter se de maculata conceptione Beatas Virginis loquerentur, hanc afferebat causam nondum decisae quaestionis : Cum ab Ecclesia Romana & Apostolica sede nondum haec decisa suerit Controversia, prout nos nunc minime decidere volumus aut intendimus. Quoad reliquas lites id ne quidem unquam tentarunt.
His jam omnibus junctis, fatis, pro Ingenioli mei modulo demonstratum puto, Ecclesiam Romanam infallibilem dici non posse. Si enim nullis id potest adstrui rationibus certis & indubitatis; Si nulla datur Ecclesia infallibilis; si omnia,
quibus
** 7 “

K--8Ä-
tjuibus haec ipsorum infallibilitas nititur,incerta,impoffibilia, falsa sunt; si ipsi de ea nunquam certi esse queunt; si denique nullius est usus, ac ne inter ipsos quidem controversias eas, de quibus fuma cum exacerbatione animorum litigant, terminant, sane infallibili tatis privilegium suä sponte corruit, manetque, Ecclesiam Romanam non minus atque alias,erroribus esse obnoxiam. Quod sane ipsi Pontificiorum Doctores libenter agnoverunt,deque erroribus ejus immensis conquesti sunt: Theodoricus enim Uria Germanus, Augustanus Monachus ante circiter annos ducentos diserte affirmavit: Romanam Ecclefiam ex aurea in argenteam-, ex argentea in plumbeam, ex plumbea in ferream, ex ferrea in terream mutatam, neque fup e reffe jam aliud, nifi ut ex terrea in fiercoream abeat. Item BernhardusMorlinensis sic de Ecclesiae statuSeculo 13. conqueritur:
Aurea tempora, castaque pectora praeterierunt. Tempora peffima scilicet ultima jam subierunt;
Stant modo stantia, lucra, superbia, pax sine pace, Fraus, Venus, otia, furtaque conscia noctis opaca:; Schismata , praelia, vis, homicidia, traditiones Ira, protervia, livor, inertia, seditiones ;
Stat simulatio , corruit actio Religionis ,
Heu sua propria deputat omnia Rex Babylonis.
ANNEXA MISCELLANEA.
i.ffiternitas pamaru damnatorum bonitatiDei non repugnat. 2-Blasphemia inSpiritumS.hodie amplius comitti non potest. z.Ministri officium non consistit tantum in recitandispubli- ce ex suggestu, curiosis interdum potius quam utilibus, concionibus, sed & praecipue in visitatione infirmorum, & instructione privata.
4. Non sufficit publice ex suggestu impoenitentes & flagitiosos redarguere, sed & adversus eos exercenda est Disciplina Ecclesiastica. Musica
5 - Finis Musicae primarius est gloria Dei, secundarius vero recreatio animi.
^.Credibile estMusicam,prout jam est exculta,fumum attigisse apicem. FINIS.