DE MORTIFICATIONE. ?r

iiem e medio sustulisset. Pleraque certe pec-cata hominum linguae debent vel initium ,vel progressum , vel propagationem saltemad plures. Alia peccata, si interna sint, so-li nocent peccanti; si externa & gravia, in-flicta pcenä coercentur ; sola peccata Ungute,nisi admodum sint enormia, transeunt impu-ne , ideoque passim grassantur ; ac inierimuno ictu duos vulnerant , loquentem nimi-rum & audientem, & si detractoria sint, eti-am tertium graviter sauciant. Ex quo intel-lectu facile est, quam enormiter per inconsi-deratam garrulitatem, & incontinentiam Un-gute offendatur DEuSj Si quam merito gra-tiam silam illis subtrahat ■, qui tam incaute ^quodcunque in buccam venerit , effutiunt.Nimirum ex abundantia cordis os loquitur ,Si qua quisque pastione laborat, eam, verbissupernatantibus, lingua manifestat. Uti ma-num statim admovemus loco, ubi nobis do-let, lic illud lingua plerumque tangit, quomale afsicim'ur. Sic tegritudinCm nostrartlpropagamus ad plures, Si veneno domesticöexteros quoque inficimus. Et si non femper■damnum tam grave est, ut vita anima; peri-clitetur ; femper tamen in audiente ha?ret a-liquid, quod ipsi, aut tertio noceat, Sc suc-cessu temporis , dataque occasione alterutrinotabile damnum gignere aptum sit.

Non frustra igitur Psaltes Regius oravit;Pone Domine cüflodiam ori meo, & ostitimcircumflantia labiis meis ; nec declines (id est,

de-