CARMINUM L IB. I.’’

' Quae cingit arcu > blandus animorum stupor,Rudis iris umbra fuerit. Hoc ipsum tamenParum videtur. Numinis totum decetOffundere jubar virgini, & vultu sacrosImprimere vultus. Ore simulabit deumVirgo; ac vicissim virginem referet deus LSuique imago mutua alternis erunt.

Nubes liquenti pura sic coelo micatAdversum opaco lumen excipiens sinu.Pictore radio gaudet ad vivum aureosSol ipse vultus ducere , & propria: atrnulumCreare lucis : oculus ancipiti stupetSuspensus astro; nec scit ad quos se priusConvertat ignes: par facit dubium nitor.

Non sic imago montis auditas refertJocosa voces , penitus infusum sibiUt diva reddet numen. Alto nam paterQujcquid volutat pectore ; hoc felix idemBreviore cogens ambitu virgo exprimet.

Semel ore Verbum fatur aeterno deus :

Idem illa repetet, vivaque e terris proculResonabit echo. Summus hunc rerum parensNatum fatetur : filium & virgo asseret.

Meus, inquit ille est-virgoque excipiet, meus:'Imago nostri viva : tum diva occinet,

Imago nostri viva. Succlamat paterImpendo in orbis victimam : echo victimamAnimata repetet: victimam > curvae stygisValles remittent; victimam, vastum mare;Omnifque tellus, victimam, ingeminans canet.Demum ore mifto > pereat, exclamat pater:Pereatque > virgo voce morienti adgemet.

Sed ista quondam, luce cum plena micansRadiabit orbi Nunc quoque in vita:graduOrtuque primo, solis asterni facesAmor» nascens referat. Antiquae luis

N