314 Responsio ad Objecta

De vaticinio sex mille annorum, deque Thaliiiudicaquam subjungit expositione, satis cum alibi, tum quoqueprocedenti diximus scripto. Perpendant ea quibus otiumest, & judicent an verum sit, id quod P. bimonius ad-struit, me causam hujus vaticinii ignoraste. Cum cele-berrima fuerit hoc prophetia etiam antequam Christusnasceretur, opus non est ad Thalmudistas recentiores di-vertere, cum ex iis quo scripsimus opinionis hujus anti-quitas fatis sit manifesta, & ipse quoque Hieronymusmillenariorum sententiam ex Judaeorum traditionibus Pa-piam hausisie affirmet.

Sequentibus capitibus P. Simonius examen instituit inLXX. interpretum versionem. Quamvis autem pluribusin locis eam laudet, quia tamen aliquando eos impegisleaut saltem minus commode quodam reddidisse existimat,opero pretium suerit ea excutere, & cognoscere ipsene,an vero LXX. errarint interpretes. Mistis itaque iis, inquibus horum non adversatur versionr, ea solum perseque-mur, quo ab illo reprehenduntur.

Primum quod carpit occurrit Genes cap. 1. v. 17. « S« rfn; rifAtpas. Dicit dubiam este expositionem, quiavox & principatum & principium significet, Mi-

ror non reprehendisse vocem Hebroam quo & ipsa du-plicem habet potestatem. Pari jure & primam Genesiosreprehendat vocem Irefith, quo & caput & initium no-tat, unde Aquila verterat ct> y^xÄlS'^ 'Cum in his & si-milibus locis fatis pateat, qua ratione dictiones isto sintaccipiendo, frustra male intelligentium culpa in ipsostransfertur scriptores. Quibuscunque demum verbis inter-pretes hoc reddidistent, nunquam cavillandi defuistet ma-teria, praesertim cum omnibus fere linguis prodicto vocesduplicem habeant significatum, ipsa quodammodo sic ju-bente natura. Frustra itaque sunt illi qui Groco trala-tionis carpunt ambiguitatem, cum Hebroi codicis interpre-tatio hoc nostro feculo longe magis sic ambigua , utpote

ctuo