Objectiones Responsio. 377

illorum temporum locuti suere scriptores. Hebrxam lin-guam semper vocant Chaldxam, nunquam vero Syriacam,Quae si proprie loqui velimus, eadem erat ac Phoenicia seuGananaea, quaeque post tempora Alexandri paulatim inGrxcum abiit sermonem este desiit. Quamvis vero pro-pter longam moram in terris Cananxorum lingua Hebrxa& ipsa quoque sere facta suerit Cananxa, quod vel Phce-nicix quas assumsere latis testantur 1 itera?; nunquam ta-men Judxi pasti sunt linguam suam appellari Cananxamseu Syriacam. Sed neque Arabicam eam dici permiserunt,nisi quatenus Chaldxa lingua sit dialectus Arabicx. E-tiam servitutis yRgyptiacx tempore & se Chaldxos, &linguam suam Chaldxam vocarunt, omnia nempe sua adAbrahamum reserentes Chaldxum, cujus linguam in tamlonga conservavere captivitate. At vero in Babylonicacaptivitate brevi tempore & linguam & literas dedidicereSyriacas, & libenter adseivere non literas tantum, sed &linguam, Chaldaicam, velut postliminio redeuntes ad lin-guam & scripturam Abrahamo vernaculam. Licet veromultis postmodum seculis plurimum immutatus fuerit ser-mo Chaldxus, permansiste tamen morem ut Hebrxus di-ceretur, ex iis qux jam diximus clare fatis confici po-test. Valeat ergo Hierosolymitana ista Syriaca lingua ae-que vana ac Hellenistica. Valeant quoque cavillationesP. Simonii, cum ex omnibus ne una quidem succedat.Ut paucis quid sentiam perficiam, puto me non errare,si audacter affirmavero tempore Christi in omnibus Hie-rosolymitanis synagogis, paucis forsan exceptis quas Par-thici & Arabici generis frequentarent Judxi, solas lectasfuiste quas LXX interpretes tradiderunt scripturas, cumsola iis Grxca estet vernacula lingua, Hebrxa autem idest Chaldaica sive Arabica illius temporis, a doctis tan-tum, aut ab illis, quos dixi intelligeretur advenis. Ittipso vero templo Hierosolymitano habitas fuiste concioneslingua Hebrxa, aut quocunque alio Grxcis & Romanis

Cee ignoto