390 Ad iteratas P. Simonii

ipsis exarata fuere Evangelistis & Apostolis, sed demumqualia nobis obtruserunt Evangelistarum & Apostolorumamanuenses. Qua vero ratione factum sit, ut in perfida& fraudulenta laetarum literarum procudenda versioneconspirarint omnes isti qui lynedrium magnum constitue-rent Judjeorum propheta?, ia non explicat P. Simonius,sed similitudine declarat; dicit enim id eadem factumfuisse ratione, qua versio vulgaris Latina approbata & in-troducta fuit a Tridentini Concilii patribus. Sed certe nonconsensistent patres Tridentini in approbanda hac versio-ne, nisi eam optimam esse existimassent: utique illamcondemnaturi & anathemate proscripturi, si pessimam &ad saliendos tantum fabricatam fuisse credidissent homi-nes, quemadmodum de Graeca versione censuit Thalmu-dista iste, cujus sententiam hoc in loco probat P. Simo-nius. Alterutrum itaque neceste, aut omnes illos magnisynedrii sacerdotes seu prophetas qui improbam istamprocuderunt & approbarunt versionem, nebulones suille1'ceiestissrmos; aut si relicto suo Thalmudista modestiusde hac versione sentiat P. Simonius, tantumdem huic tri-buat auctoritatis, quantam versioni vulgari attribueruntTridentini Concilii patres.

Prodit tandem Hellenistica, quam jamdudum mortuam,sepulram & ad inferos ä Salmasio mistam, denuo suscitare& in vitam reducere conatur P. Simonius. Dicit Salma-sium de umbra afini disputantem de nomine tantum liti-gare. Verum sic vulgus loquitur qui nesciunt res estemortuas nisi verborum accestcrit potestas. Est quidemverum cum quaeritur quinam sint hellcnistcc & quaenamhellenistica, disputationem fieri de nomine, sed sine nomi-num intellectu, res i pia? intelligi non poliunt. Quod sires non conveniant cum suis nominibus, certum est no-mina non recte este indita. Ut autem sciamus quaenamsit lingua hellenistica, velim vel tria solum P. Simoniushellenistica edat vocabula, unde colligere possimus, an

Gratca