Objectiones Responsio. 391

Graeca, an Hebraea, an ex utrisque mixta, an vero pecu-liaris & fui generis aliqua exstiterit lingua. Sed vero, utpassim alibi solet P. Simonius, quandocunque aliqua oc-currit difficultas, ad alia etiam nihil ad rem pertinentiase conferre, ita quoque hic relicta lingua Hellemstica, i-lico ad ww&hlav Judaicorum transit interpretum, nectamen addit de quibus loquatur interpretibus. Si Aqui-lam intelligat, recte sentit, utpote cujus jyntj£»A/a meri-to ab omnibus taxatur. Recte quoque in Hilpanica fer-rarie nfi aliisque versionibus hodiernis idem reprehenditvitium. At vero in verfione LXX interpretum nemo un-quam vel Christianus, vel Judaeus j$wco£»Aiai/ somniavit.Pergit dein ad Hellenistas, sed necdum Hellcnisticam autsynagoga: video linguam. Quae de vera significatione vo-cis EaAwj'/£«>' scripsi, ea dicit me ostentanda: scientia:gratia scripsisse. Sed si vera sunt quX dixi, utique nonest opus ostentatione. Audiamus vero quid ad ea qutescripsi de vocibus Eaa vri£av f Sc Mntifyy re-

ponat P. Simonius ; sperum perinde e{t ac fi dixerim inpräsent i negotio, ubi de re critica lis movetur cum FoJJio,non modo Vosfium ese rei criticae peritjed & cano-nicum Vuinsoriensem , qui liturgram Anglicanam in tem-plo belle decantet. Inexplicabile prosecto hoc amigma,quodque ne ipse quidem qui proponit dissolvat: quin po-tius tanto fern per fiet obscurius, quanto prolixior acces-serit expositio. Fieri tamen potest ut aliquid inaudieritP. Simonius, me non solere in Ecclesia vel alibi canere,ideo forsan dicit, ea quae, de voce EaaZw/^«»' scripsi, eslctam vera, quam verum sit me belle decantare iiturgias-in Ecclesia. Id si sit, facetus profecto & dictiosus homo& P. Simonius, qui profundi adeo acumi ns norit con-struere griphos.

Longe dein latcque per totum P. Simonius peregrina-tur Orientem, & vagatur tanquam ovicula sine pastore,ut omnes undique inquirat hellenistas, & quamvis illos

etiam