296 A? ITERATAS P.SssMQ^JI*nem affirmans, jam.£. bis mille annis^ qui h Moysis tepipo,!ribus ad suam usque effluxerint ^tatem, nerpitiem tanta;temeritatis fuisse repertum, qui in libris Moysis vel adde-re, vel demere yel quidquam ausus suerit transponere.Et tamen ridet me P.Simonius telut hominem ad supersti-tionem usque religiosus, meque deljcatulum yocat, quodcrudas istiusmodi & a nemine digerendas non possim conco-quere offas.

Post longam dein de sacrorum librorum scriptoribusdigreslionem, ex Rabbinis & recentibus compilatam theo-logis, non valde bonam, neque quidquam facie^em adpropositum, tandem in libris P. Simonius desinit apocry-phis; quos ideo vel ipso attcstante vocabulo sic dictos esseaffirmat, quod illorum auctores occulti sint & incerti. Ve-rum si buee vocis hujus legitima sit expositio, omnino opor-tet ut raajot pars librorum veteris testamenti sint apocry-phi, aut, si P. Simonium audiamus, omnes.; utpote qui,nescio an vel unum certo alicui relinquat auctori. Egotamen libenter concedo omnes veteris testamenti & iplbsquoque Moysis lil?ros suisse olim apocryphos, sed npnillo lensu, quo apocryphorum vox post tempora Aquila;accipiebatur, sed, antiquo & legitimo, significatu, quoapocry phi iidem sunt qui sacri, & digni qui in armariis &arcis templi conservarentur, unde & arcani dicti, qti apudJuvenalem,

Tradidit arcano quodcufique volumine dfoses.

Nec aliter inter se disserunt arcanum & apocryphum, nisiquod istud sitGreecum, alterum Latinum.

In fine castigationum postulata me P.Simonius, ut desi-nam illum allatrare. Verum amicus quidam monuit, abistoc nugatore qui praefationem addidit, attextam fuistehanc clausulam. Libenter sic credo, cum P. Simonius op-time norit se primum in scenam contra me produsse. Sed &

cum