$90

g$9 A E

EwswsAsj/nn*, quod facite excusari potest.

ifutf, simul defendo seu patrocinor. Llckin.&i&Aipy-c<i, colloquor, sermocinor,dissero. Plat.inapol. oAijjvyS'^i,cy a>AiiAaiP biaA.iyMjzo. idem, ycupu 2 i]g.Aipfdp@~ mh trtpifya,arfio-SseS-fC. Dicitur&, S^.Aipyß <m -rswt », apud Xcn. &,« <nßsAvZtpSvh ^itAkßfo > apud eund. Et apud Plut. /ZLE« JisAtyJyimv.Nonnunquam cum dat. & prxpos. -arci- ut apud Herodian.!. s>^e< etpl/ms *) ‘ptAiuo ZJg.Xspe%. Aliaconstruct. apud Piat, inep.syal®r£?s tvr.aycv ■srei T A im©* iy%«.yyg,ioiv iSit iit thsAtpftlu/. Item ora-tionempublice habeo,apud Isocr.

Ai«A£|ir> sermocinatio, dissertatio. Plut. Greg.

A«jAs* 1®-, r-> i> sermonis in unaquaque lingua differentia. \Siangt -?yhe arüs. seu sermonis forma. Plut- in qusst. Rom. Exponitur et-iam colloquium,apud Piat, insymp.mj^iohenmos, 2, i, ad sermocinationem pertinens.Item sermocinator,fabulator: ut exp. apud Aristot. Item peritus artis qua: Dialecticavocatur, seu quunterrogare& respondere novit, ut Plato in Cra-tylo desinit. Item pertinens ad artem dialecticam.

A,aA sxttrß (sub .ii%r4,) ars disserendi, vel disputatrix. Proprie sicvocatur ea pars Dialectica, qua probabiliter de qualibet re disse-rere docet, alio nomine 107nx.i1, ut patet ex cap.22. lib.i. pr. anal.Aristot. Vsurpatur etiam pro metaphysica, seu prima philoso-phia, apud Piat, lib.7. derep. & abi ; s qui metaphysicam negant.Alias ^.AWTOi. eadem estac ilia qux Aoyr.i nuncupatur, ars ra-tione recteutendi.

A<«A sumas , dialectice,!. ut convenit arti dialectica, & ejus prace-ptis,seu more eorum qui dialectici vocantur.

AitiAoy©^, ts,i, sermocinatio, sermo aliquorum disserentium, autconfabulandum. Exponituretiam,sermocxinterrogatione& re-sponsione constans, vide Fab.l.9. c.2.

AtaAoyxat, ad dialogos pertinens,seu ad dialogorum scriptionem.^A<aAo 7 <^«/>dissero,discepto. Xen. ßxAet xy 3 tlg.Aoyfypfyioi «Ssi cuhHyex-o-näfO/i ih mx 10 dzwaiiy iit. Item distero,discepto.

AtaAiyipfjf., idem quodÄ^A oyiyss, ratiocinatio-Laert.AttxAoyi/vJc, sermocinatio, confabulatio. Plut. inapophth.A-«A->?tr'»r» sermocinator ; dialogum proponens.

Decomp. Jl^oicixAspua/, sermocinor cum aliquo, colloquor. Plut.& Synes,

n^oo-JsaAslij, sermocinatio.

E’*A oytoftuj, idem quod iinAoySy.cq, crimen aliquod verbis diluo,loquor pro defensione alicujus aut excusatione. Appian. in Mi-thrid. öj eaJzj» kx-Ao^-tt? t ypvinoiy. Sic&apud eundem debello civil- 15.

EVjAej«, dico post alia, praeterea dico, seu dictis addo. Vndepassapud Aristot. imAiynoy w piS-©*, additur his sabula. Cum dat.cxp. etiam, dico de. Vcapud Aristot. eth. 2. ‘fyv ku%mt imAtyotylitt eViyxay’i^pt; , unde de recte factis dicere solent. Etcumdat.person. sermonem adjungo, post factum aliquod videlicet. Sicapud Xen. Pxd. I. ivy Kip ov A oo^ay[i. izit xgsav ßes-lialtotf ivTf c/.upi iitomtromy Ji^mvioi)s, ImKipt^f, ewra, 8 cc. carnibus in singulos mi-nistros distributis , unicuique verba haec addidisse,&c. Interdumcumaccufat. ut apud Thucyd-l.ö, imAipyity u*^^-x--,post alia di-centes. Exponitur etiam,statim subjicio, simul verba facio, apudPlutarch. symp.ö.Ä Jt >pS> i^eAavlyxity, imAipyit;. Rhetoribus estperorare.

E’jnA«},©-,», b, dictum quod subjungitur ad reddendam ejus quodpraecedit rationem. Aristot.2. rhet. Item, apud Rhetores, oratio-nis extrema pars,qux ante dictis ImAiysicci. peroratio.

Decomp. UgatnmAipi, idem quod £ 7 nAsy«,dictisaddo, seu insuper di-co. Ehem, physsy. »Ati sie Aw^ctp^ts itvi vttitcut tzz&tnanAtyl.K.ee&Atyo , sigillarim enarro, od. y. A2A ei yot ^KLArAL^s, 070017 bjiniorosonontr,;. Sic Od.ct Tct yjkyJt Tat, |cso, tpA H&pAip. Sic &

11 .*. & alibi apud Hom.

'K.cvvMyAbLj, prosaice, prosa oratione. Isoc. & Piat, de fort. Rom.riaysAEj«), absurda loquor, deliro. Hippocr. epidem. l.i.

IhcacfiAay®-, vide in comp. a Aiy&>, ratio.

Il£s<AeV«>, circumloqui, verborum circuitionibus uti: superflua &inutilia loqui. Poli, ex Hcmiippo comico.

NrsxA-Ar, circumloquutio; copia dicendi, ct latius interpretandi:

seufutilis loquacitas,supervacanea dictio. Aristoph.in Nub.Tlgoteja, prsedico. Item prxmoneo, profiteor. Plut. deSocr. darin.

y zj yy es or^xAspu. /Jifch. caLsAiy^ uv-it,'nT. AijW 7 T,&c.

rigoA »y©*, (q-d. proloquium, i. anteloquium,) id quod dicitur anteextera: peculiariter apud comicos & tragicos Poetas. Sic no-minatur , qus comoedis seu tragccdixprxponitur praefatio. Ari-stot. rhet.z.

HqoAayga, prxfationem loquor, primus in scenam prodiens verbafacio. Exponitur etiam,prior verba facio. Suid.n^wAfjw, insuper dico.

N^cAiys^, alloquor. VndeapudHom. Od. ft. Elui it, «aSmA5--i°,«I««««» tWf», allocuta est; sicutschol. exp. & etiam Eustath.quum inquit, At:cV, y&Acr,y.vlta-t oy.tAtav %Jv' Aoyyy,Compcßtapnepr&pofitione.

AAe*;'?®-, qui dici non potest, ineffabilis.Philo.

A’|ioAf* 7 ©-, dictu dignus, laudabilis.

AvroAs^tt, ad verbum, ewruei A vel jfy Ai|iy,

AikoAe«D u,«, J, causidicus, in Epigr.

EuAe|<f oratio habens bona vocabula. Luc. in Lexiph.KoireAExw, vulgari sermone, communi lingua.

AE

Kvs<«A sxtkv, proprie loqui. Eust.

K-iegaoA ehet, proprietas loquendi. Eust.

Mve/,aAixr<&, qui ab infinitis dicitur. Xen. Hellen.y.

De nomine Aoy@*, cum suo tomttatu-

Aay&, x, 0, dictum, verbum. Vt, ä tmAmif Aey(^-, vetusdictllMjapud Piat, in fymjj). Sic apud Herodian. MirAc Aoyx tyl-riay. &apud Synes. JAtIoh i, A iy @^, dicto citius. Sxpe inter se opponun-tur, Aayai xj s^yca ,ut Latine,verbo & re,vel,dicto & fasto. § Itetnsermo, oratio, verba. Xen. Hellen. 4. Jjgf vjv Aoyx, inchoavit ser-monem. Aristoph.in Nub. «usyKcji? y.s. fAoyn,abrupisti mihi ser-monem. Aoy@-Aijy$&-iygc,&c. oratio Dem. Et, Acyx; 7 n>m&cv,apudlsocrat. in Areop. verba facere, orationem habere. Aoy©->«x« 2 V, i.Thcff 2.13. qui est verbum sacra scripturae. Item sermo,i. rumor, fama. Xhucyd. 1 . 6 , fi 10 Acydeyliii Src. Sic apud Plut,in Sert. Aoyxs rumores in vulgus disseminare. Dicitur

&,äs Aey@*, sub.ffir, ut fama est, ut serunt, apud Herodian. lib.i.Exponitur etiam,opinio: ut Greg. o.':- 0 tyiz mea fert opi-

nio. 5 Item Aoy@* r libri, tractatus: ut apud Luc.«Ai), 9 -Sr i figi«? Ao-y©~ Eznf^r©-. Sic&apud Plut.&Gal. Aliquando pro definitioneponitur apud Aristot. post anal. c.g. & 12. <f In plur. A-^<, studialiterarum,&disciplinas liberales. Vnde, oi aytyiixs Aoyx;,Greg. li-terariihomines. Et, «i im Aopi;dOHxiysi, Herod. homines in-signi doctrina praediti.

AoV@°, ratio : ut apud Aristot. Eth. lib.9. c.8, xj Arjjv fy. Et apudDem. Aipy piationi consentaneum est. Sic, hipv jlpemi,apud Plut. cum ratione fit, non absrefit. Sic dicitur, Aapvhh-taf vel VTnyotv, rationem reddere, & causam dicere. Item pro aia-Aoyti, proponi 0. Ari stot. in bist. an. xj rSv ii yg&iov cpamicttj yS-Zpt h x$ A opv § oAx i. proportione. Sic & apud Piat. in.

Vhxdone, a#u iiy cwivy Aopy , pro pari proportione. Item mens,mentis conceptus, cogitatio: ut apud Flat, in Parmenide, AiymAvQHy, &,rij AaGSy, pro eodem.

Derfeata a- Aay^,, in primefignif.

Aoyx. 1 ;, £, 5 , qui sermocinari potest,sermocinans,sermocinator.Greg. deaomine. Itemeloquens, facundus: idem in epitaphiopatris. Da« Ao ytxh, lac verbale, i.Pet.2.2. quod in verbo aiiha itiijtyQvTcp totaliter subsistit; non illud, quod in litera tantum fra-cta ,ac in titionis nostrx verbo quam maxime, licet iy^vn^yh,efloccupawm. Itidem ScAcii^HaAoytxx, cultus verbalis, Paul, adRom.i 2.i. Apud Rhetores nSs Aoytxiha dicitur pes in prosa oratio-ne usitatus.Demetr. Phaser. Alias signis, vide in AoV@-,i. ratio.

A--«*LV> verbi;; disterendi & sermocinandi modo.

Aiy.yS^, x, oxj i, mentione dignus,memorabilis,seu celebris,nobi-lis. Herod.in Vran.&Eut. Item sestimabilis.sestimatione dignus.

Aiy^y, x, 0 , celebris, memorabilis. Philo de vita M. l.i. Apud anti-quos sic dicebatur, qui in unaquaq; natione patria instituta inter-pretari & eloqui poterat, h. e.historix & antiquitatis peritus, & inea re facundus: ut apud Aristot.polit. 6 . Postea omnes diserti sicappellari coeperunt. Mosehopul. Sicdicitur etiam,fatidicus & va-tes. Plut. in Sylla& Arrian.1.6. Item magnificus,Demetr.

A iytoy, x, ii, oraculum, responsum divinum: proprie, ut voluntgrammat. datum oratione soluta. Thucyd. lib.i.Philo devita M.l.i.Aristoph. inVesp. Ecclesiastici autem scriptores >Jya appel-lant testimonia Prophetarum & Apostolorum. Et, .9-soe Ao yco, di-vina oracula,faci x literx. Naz.

Aoyiiris, «7©-, ii, facundia, eloquentia.

A oyxOf, iois, 0, orator, qui causas dicit.Poll. ex Critia.

Aeyeiov, locus quidam theatri, seu pulpitum in scena,super quo stan-tes histriones fabulam recitant. Etym. A Suid. exp. locus, in quocaufx dicuntur. Molchopulo est locus, in quo oyfeiix; Aoyxsilg,-itilxa. 5 Aoy&ov dicitur etiam os: quoniam per id sermo prodit.Poli. 1 . 2 . 5 In sacris autem literis dicitur Aoyitov ii y&vitvijcf.a7n£stpepai tspxS;, cjj ü ümw iyxixcAccpi{.8pci oi if>' Ais et. Suid. Exponiturpectorale. Exodi 28 .

Aoy$u>y, &Aoyxexov,x, ii, verbum, dictiuncula, oratiuncula. Isocr.contra Soph. Athen.I. 3 . Item Acyhm, fabella. Aristoph.in Vesp.

AoyiigAa, iti, dicuntur scholae,in quibus disteritur. Synes ep. 54 . Vi-de & in sequenti classe Derivat.

Aayka, q.d. dicturio, dicere seu fari & disterere cupio.Luc. in Lex.

Compoßte.

AnAayM, i, (q.d. scniperloquium) verbositas. Suid. &HeIych. Itemdicendx caufx, aut orationis reddendsneceilitas, sineprxscri-ptione auttemporis, autpersonx, aut rei jam judicatae & finitae.Demostb, 7yv^ir^BtrS.

A’« Aoyka, S, scmper loquor. Helych. & Suid.

Ai^-goAoV©-, qui turpia&obscoena loquitur. _

Ai%%oAoy.x,sermo turpis seu obscoenus,sermonis turpitudo. Aristot.eth.4. c.8. & polit.7.

Ai^poAoyu, a, turpia loquor, turpis & obscoenus funi in sermone.

AtitoAey©* > qui causam dicitcur! qui rationem reddit: qui ratio-nibus utitur & probationibus.

AinoAcyx, caufx redditio: schema apud Rhet. de quo Eali. 1 . 9 . e.z.

AbioAojKKo? , peritus xtiologiarum, qui rationem reddere nov it ejusquod in quxstione versatur: apud Sext. philosophum. Item cau-salis, caufx redditi vus.A<7!«A«7ix*parsmedicinx,qux morborumcaustas, cniiffärumqiie differentias* vires explanat.

AinoAopa, 5, rationem reddo, apud Sext. philos.

Decomp. AymZoAiyil®-, cujus ratio reddi nonpotest. Alex. Aphr. inprobi. Diose. 1-7 c.i.

Pp