/

AY

9Ü

•Av.-njpif.g, i, molentis» wuiuua — ------

stot. Rhet.l.z.Dem. pro cor. Xen. Psed.7. Thue. l.i.&c. Exponitur

& invidiosus, acerbus.

A «TntfSi, cttm dolore, dolenter,moleste. Isopr. inEuag. XCn.Psed.j.Aristot. rhet. lib-i.

Avebis,?,«, idem quod Aum)/>o?,Smd.& Hesycli.Exponitur etiam gra-cilis, macer,aridus,tenuis, vilis: ut Ithaca dicitur Ai«i?>). Od.r. SicAu«■?« > apud Theophrastum, arbores quae velut tristi jeju-

naque sunt natura.

viliter, tenuiter. Hesycli.

AvcrfüViif, »7©-,gracilitas, macies, tenuitas.

Ao-nia, w, s. »ira, dolore afficio > anitni3egritudine& molestia afficio,contristo Aristoph. in Pluto ; 'S hio; ritu hjJjttp.w, IS Xvßn, Hsfy-hitrtts Xen. apomn.lib. i. Araw m «7«.«, multis doloribus teafficio. Ephes-4, pti, 'avt.-hti -io y.yAtyyf. -h uyio ., ne contristate. ItemIsdo,incommodis & detrimentis afficio- Isoc. in Nicocle.xwdf-

X.CM0V iUCUjltjl Tnx.pttföVjülsz Ui'JtlOO XvTn^imj 's =73AlTZii».Xenoph. Hell.6

Jtjl ylwpSjrns cu/,vfi2v tpiXeiv ovmv,ii&»i>; ffl/efP vfßsXvmjntj.

AvTriofieq, dolore afficior, doleo, moereo, tristor. Aristot. eth.2. C-;

«51 yxipav >u XvothxK^ aiiSS.

A’jmj ny., idem quod A imp. Soph.

Avot&j?, qui tristitia afficere sokt.Exponitur 5t qui tristatur.Ai/5Ti£»d&<«,Suidas elfe dicit leguminis speciem ; 77 Atcrai' , ut

quidam volunt.

Compoßta.

A! At/«-©.,x, o x) <?, dolorum & molestiarum expers, nulla animum molestia & tegritudinc afficiens. Aristot. Etb.z. Xen. Pted.8.

ÄXvttsv, idem cum ahvmtt. Est& herbae nomen,qua: & «Avenas,apudDiosc. l-4.-c.180.

A’At>77»s, sine dolore , sine ulla animi aegritudine & molestia: liber,in Panath. Hinc &supedariy. uXvTnitvß. , absque ulla animi mo-lestia.

JiXvma, >i, indolentia, vacuitas doloris, animus ontni molestia &aegritudine liber. Aristot. rhet. lib.i. Plutarch, dno ivyi fävipßsmtwnov ahV 7 nu.

A’aiW©-, x, « xj i, qui tristitia affectus non est, seu non afficitur, quianimi tegritudinc Se molestia affici non potest.

Xaut nj-rac, ita ut non contristeris seu dolore afficiaris.

AvUxvmu, viciisim molesto, scu molestiam exhibeo > viciilim nego-tium facesso.

iiiloS-xr.ons, molestia quae viciisim exhibetur alicui, plut.

B*juAvt@>-, graviter dolens,gravi animi aegritudine & molestia affe*ctus: & (ac re) gravem dolorem afferens-E 'avj-®., contrarium 3? «Au-x, qui molestiis & curis expers non est. J

Plur, '

SmAvTr©^, valde maestus. Plut.

EViAcxr», insuper molestiam affero, vel simpl. contristo.Mix^aAtxr©-, cui vel minimae res animi molestiam afferunt, cujusanimo vel minima quaeqj molesta sunt. Plut. in lib. a&a iogyioiui,(Scinpraeccpt. sanit.lI«MAu«©., molestus. Strab.

lUc^aXvma, molesto, tristitia afficio: Plut. de animi generosiDecomp. AvU-mn^Xomu, viciisim molestia afficio.

H«vsiAu«-<K-, moerori finem imponens, meerorem sedans, ut, ttwjgi-Av7r©-«iräiA@»,apiid Athen. 1.2. dc, «T-utriA,,«-©- Za 6?,Soph.nse*Av7r©-, summopere dolens > supra modum dolens, & mcestus.

Isoc. ad Demon.

Xlis/huvrix, tristitia. Laert.

~£,v».v7r£fiuf, condoleo,condolesco, i. alterius dolore moveor» scu exalterius dolore dolorem ipse quoque percipio, misereor.Tsta^AuTrxfic^, supra modum contristor.

«NAaAu«-©-, qui libenter dolet, & tristitia affici tun

AYrA,a<,i, lyra: organum ex genere rciraT»», sicut & pßojaSis,xftuocf,, ßaßi%v, teste Athen.Iib.4. Plutarch. symp.9. nu>y,mA> nSE’^twu T hS hyn /.',. Aristoph. in Hub. 'itui Augjrn }.x?uv r’ kAa)

xiXäboa ämq ~X.ip.umox «fA®-, olim enim in conviviis postcccnamcircumferebatur lyra, fingulisque ordine convivis afferebatur aconvivatore: quam qui rectiiastet, habebatur indoctior. ^A-Eu-stathius scribit,Avgjn.appellatamfiiiste quasi Xvtqao : utqu* Apol-lini tanquani compensatio pro bobus a Mercurio sit data, anteaghv; appellata. 6 ^. est etiam sidusccelestc>apud Aratum,quod

ticpgXiw appellari scribit. «f Item piscis quidam, qui sonum voca-lem edete putatur: Aristot. bist. an. I.4. c.9.

Auso»;, i>t©-, «, lyricus, cui lyrica modulatio i liest.

Av&otsV, X,«, lyricus: ut,AvL<xx mfams, apud Athen. Item lyricen,seupulsandae lyraeperitus Epigrani.1.2.

Avesov, x, ii, lyrula,parva lyra. Aristoph. inran.Syn. epist. 148.

A v&t&> f- «v», lyra cano, vel ad lyram.

Aveas«?» x, 0, qui lyra canit, vel lyrae accinit.

Compoßta.

ÄXvp®*, x, 0 i, qui sine lyra est, qui lyram comitem non habet,cuilyranonadhibetur. Plut. de orae. Pyth.

XioiAvp®“, lyrae respondens,lyrae consonans. AvAef tW7iAvp®».Soph.

Aü«Awea^*t> ipscmer lyra cano. Luc.

RvAv&Sj x» t, idem quod ^vAvptJ-, Eurip.

Et/A-vp®^, bonam lyram habens, bene lyra canens, canorus

tfivAispi)?, x,«, suaviter lyra canens. Epigr.

^TreAtis-t®- arundo apta modulationi. Aristoph.

Xf vwAupus, auream lyram habens: in Orphei epitaplvo.apuj

AfXXA, sive At ',-P.u, m ,«, rabies. Proprie significat furorem canum

in quem sub Canicula maxime aguntur,omnium animalium soli’

ut scribit Gal. 1.6. deloc. affect. Diosc. > 7- c.a.-r«,^^ '

TÜAt/arti orSm. Transfertur etiam ad homines , & reliqiiaamma-lia.quseper contagionem ex rabidi canis morsu mente abalienan.

tur,& furorem pariter animo concipiunt: Diosc.1.6. Liciture,.

iam de impetu quodam furibundo, qualis canum rabidorumef csolet. 11 1. (de Hectore:) tpli Si - tiosxSiSvxjv. Plut.

«1.1, ifß; j -rm; viUJ 71? Atios-i* 71? oisp©^ 01 Ö? f!iw<p«i w .

5 Est & vermiculus in lingua canum, quo exempto infantibuscj!tu!is,nec rabidi fiunt,nec fastidium sentiunt: Plin.!.29.c.p. j^,j.tymol. Auo3-«v dictam vult Vrwgps tIm A»ro T Myarfim.

AvojkAs®-, x, ö, rabidus: apudNonn.

Avorot^?, 0 ^ p, rabidus, rabiosus, furiosus, ii.p. Item ad rabiem

agens. Soph. in Philoct.

AvcsSw, »r®-,;,rabidus,rabiosus,furiosus. Hesych.

AnaruSSv, rabiose, in moremfuriosi. Oppian.

Avaiau, sive A vr.du , in rabiem actus furo: proprie de canibusdici.tur. Diosc. I.7. c.2, Xvox« 3«*"»» mA« A* ci to? trt fcSpnu^g

y.cw[4#aiv,&c. Plut. desolcrt.anim- arnTixr&sp tojiimfs,Diciturd:delupis: apudTheocr. Idyll. 4, näm/m Mi\ut,rß ;Avxt^, aS-nusf. Avorpr. Alctaphorice homines & affectus humaniquoque a vriSlv dicuntur, cum furibundo quodam impetu in mo-dum rabidi canis aguntur. Plato L 1 . de rep. XvtI£,m. Phocyl. n»*,ci fiXvos-Zm ®e» «{»»»« epuT&.

Aierr.ftg., ri, rabies,furor. Eurip.in Oreste.

Avoj->!7p£,Sf©“, 0, qui rabit, rabidus,rabiosus.

Aoo--«?, aS@~, i, rabida,rabiosa. Plut. de aud.poem.

Avoro«, in rabiem ago. Poetice etiam pro AoorS dicitur: sicut ista,pro ip2,& c. in Epigr.

! AvorUfxcu, in rabiem agor,rabie inflammor. Phocyl.

1 Atios-o /ioj, rabie agitor, furo. Hcsych.

1 Compoßta.

Xa vexrovf xtp, alyflon, herba, de qua Diosc. I.3. c.ioz.Pliu.1.^4.sic appellata, quod a cane commorsos rabiem sentite non patii-tur : ut inquiunt iideni Diosc. & Plin. & etiam testatur Galen. Me-minitejus & Plut. fyrop. I.z.

E’xAvoi-««» rabie agor,rabido impetu feror.

Ka&Atos-«*,, scu >&faAv?,ita, 2, rabie concitatus sum adversum,Suid,cuni genit, construi tradit.

KkwjAVm-©-', ab Andrea medico dictus qui ab aliis quod:

rabie canina morbus ille contingat.

AI' XN OS,x, i, lychnus,lucerna,lumen. Xen.insymp.

hjS tS hapior^ai (pAopix A ristoph. in Nub. Ö*»

ifiScv ono ’inr’ ci 77if At >%vai. Ibidem, kvfteiv \u%vcv , accendere lych-num ; unde, Au'x>©-^«fc^@-,apudTIutcyd.!ib.4. E^xaiiTSfW-£»©-,apud Xenopll. Et, Xu^vov Co£»»K«a/,scu iSmrSivnuiaj, apud A-ristoph. in Plut.&apud Plut. sipe. In plur per metaplasmum refe-ritur etiam Au^k«, apud Athen. £3» Dictum volunttw^'naii«»i. oxot©*.

AvyjcS^, & Av^vxC'?, lapispellucidus: idem ille qui ät Ai^n'ns. spe-cies pyropi &caibunculi. Athen. 1.5. J Avyvdui accipitur etiampro face aut lucerna: apud Athen. l.ij.

AvyvSot, x, 7s, basis lychni, seu candelabrum, idem quodAtifctWtMtestatur Athen I.15.

Av%vU, x, candelabrum.Philo de vita Mosi I.z.

Au^kov, x, 77>proeodem. A hen. l,z.

AvynaScc ^Aa|, lucernacflamma. Alex. Aphr. ,

Av^»i?> i, lucernula. Numeratur etiam inter floressflivosiTheophr-hist. plant.1.6. dtbiosc.l.s. c.t 14 iteni gemma quatiamquam dea Syria in capite gestat,ut Luc. n; irrn-. ,

Avyi-iSiov,*, 77,parvus lychnus,lucernula. Lucian. in Tim. EtA«j;»i-(w©-,pro eodem.Item piscis quidam: dequo Luc. de vera bitelibv.i.

Avyvmts, X, 7, q. d. lucernarius, item ly chnites lapis: a lucernarumaccensarum praecipua gratia. Plin. 1.97. c.8.

Av^»i7i? 777«, herba lucernaria, scu ad lucernarum lumina apta: dequa Diosc. I.4. c.104. Plin. 1.25. c. 10.

Av^vt«», 2»kK-> “t lychnorum seu lucernarum repositorium. Luc.

Av'xvjCa, praeluceo. Arcch.in Apocal.

Compoßta.

EtaJ^hov, x, 77, ellychnium funiculus papyraceus sive sparteus, can-nabinusve aut stupeus, qui fistula: in lychno erecta: immiflis uri-tur. Herodot. in Euterpe. Poli. l.to.

Esive ix.tytia'Sv , linamenti genus apud chirurgos:sic dictum, vel quod in ellychnii formam componeretur, velquo“exeadem materiaconstaretex qua ellychnia olim fiebant.

x, i, ellychnium habens, funiculo instinctus. D>°'

scor. 1.1. c.97.

ETT-AAv^i-S-. Xvyux, septem lucernas habens candelabrum.0’oVA(77«Au^»®-,idem este traditur qui Fi/A-Ar^xjxA-.apud Athen-öSsAuwcAti^wo», (q.d. vei uluccrnium,; lucerna vel laterna obel« c0

praefixa; qualis est qua prsluccre solent viatoribus noduim--apud Aristot. poltr.4.

A si Is,