De Nommibm Dei Hebraicis. 373

DISSERTATIO TRIGESIMA. SECUNDA>

Q.UI EST

NOMINIBUS DEI HEBRAICIS.

Pars Sexta & Ultima.

§. 1. Sequuntur nomina «ftX AD'rftx explicanda.

2. Etymologice nominum Eloah & Elo-him , qua vulgo dantur , sunt in-certa.

3. Significatio eoruni nominum inve-stigatur.

4. Nomen Elohim etiam tribuitur Ju-dicibus, Angelis & Idolis.

j. Rationes earum appellationum dan-tur.

<5, Nomen Elohim primarii competit

vero Deo & secundario Judicibus,Angelis aliisque.

7. Ex verbo singulari , conjun&o currinomine plurali > non potest probaripluralitas personarum in EjjentiaDivina.

8- Multo minus Trinitas.

Z. Argumentum , desumptum a pri-ma persona plurali , usurpatum deDeo j probat pluralitatem persona*tum.

IX. X. De Nominibus Eloah & Q'Tbn Elohim.

Sectio I.

H ActenUs egimus de tribus Nominibus Del desumptis ab IpsAessentia Dei , & de quinque aliis desumptis a proprietate ali»quä Divinä. Adhuc supersunt duo nomina Divina * scii,fi^x k L^X.

Sub quadruplici forma hsec duo nomina in 8. Scripturaoccurrunt: dicimus enim ‘nhX, ijhx, omhx, & cum affixis in fine ,vt 'N^X, q'N^X <^c. Hinc, quia hoc nomen Divinum 'saepe cum affixisin Bibliis occurrit , elicitur non esse nomen Dei Proprium, sed Appella«tivum. Ratio est : quia nomina Propria non solent a fine recipere affixa.De nibt< & D'PiSk has sequentes quaestiones movebimus.

II. Primo quaritur. Unde nomina Divina rTI^N & OTftlX deri-vantur ?

Rfsiofa

A as 3