|!

ee AY

januam que fit inter duas«v| pro tota: oB qu Euripidem legitur& adjective, opus μεσο Ass MíSeti i ici prO μέσου λον.qeu^ov etiam dixerunt Αἴτις!, y;:Μεσο i»,in éadem fignificatione apud Suidam. Mem penihr νοen 5* 3v» Ecabatur xpgp t μετοιξὺ ἃ αὖ ῆς αὐ spdpor, inquit Euft.Μόναυ; Θ»ν qui folus ftabulatur, aut habitat.Movau: ἴα, vita folitaria» 1. ccelibatus. Plato deleg..— 4Ὁ eda AO in montibus ftabulans; monticola. Opp:lib. 3. de venat.ρέ i nn.[9] loyauAG-, idem. NoBogen d ou» juxta cubo vel excubo. Athen.].$: as[eerπρόέαωλον» feu Προαύλιον»&, τὸν aule veftibulum.. Poll. Suidas. i:»qnd plur. num. dies qui nuptias anteit: ficutégz2 4e diesqui eas fequitut.Προστον/ Lo» 1n aula πο...Τροσοιύ) εν» ad aulas pertinens:: AXeueuAía, i cohabitatio-Item contubernium conjugale;conjugrum;apitd Ariftot. in Polit.& Greg.; áiTid fCopie; una commoror, contubernalis füm.Item congregor,convenio. Proprie convenio ad idem habitaculum. Luc. Xen.ς&iva idem Xen. Hell.1. σεωαυλιζων qxeos TooVfus eft& voce activ'enlolo τὴν$owtS. UNn AMA nY'A», qui in aulaeft. Apud Soph. in Ajace expon.qui eftintetorio. εἶ;; dΧώρουλθ»» qui in agro vcl regione verfátur. Suid.

A Y'A OZ, ὃ, ὁ, tibia. I. x, Αὐλῶν συράχίων Τ' cyozrlà, ἁμαδόν τ d5pá-σῶν. Sicapud Athen. lib. 8. αὐλῶν βάμξδ.. Apud Luc. in mmaep daocod, τὸν αὖ^b» εἰς τὸ àx eA 65s. 1dem ad dicent. Prom. M OE n:Vruye vele αὐλόν. ΓΞ Deducitur velab za(i.flo) vel abu d cla-mo, 9 Item αὐλὸς» quicquid eft anguftum ὅς in re&itu nemproductum. Od. x. αὐλὸς eani], pro fanguine eem iquacorporis parte velutejaculamur. Apud Hom. Od. τ. Βιιά. exp.annulus fibulz. TES ENS:

AV axe, ἂν ὃ, fiftularis, tibialis. Et αὐλικδὶ»tibicines. Suid.:

Αὐλίσεθ», 5» ὁ, parvatibiaautfiftula. Dicitur generaliter de quavisfiftula& tubulo.

Αὐλίσκοι, oi, inaures. Hefych. a κ

Αὐλέω, à; tibia cano. Plut. in apoph. ἀλλὰ kei x; αὐλᾶν. Et in Ly-cürgo, zetpetov£9» αὐλᾶιν. Et in Galba, αὐλῶν αὐλῷ.: d

Ἀὐλέομεοη, 84a tibia canentem audio, tibie cantum áudio,mihica-niturtibia. Xen.

AUAn4g τὸ, carmen ad tibiarum fonum. Poll.'

Αὐὔλησις, ipfa tibi inflandz actio. Ariftor. Rhet. 3.

Αὐλῆτηρ» i£». ὃ, tibicen. NU

αὐλήτηθίω, 4, théca tibiaum. Hefych.

Ἀθλησεὶς, dO», i; tibicina, quetibia canit,

Αὐλητείδιο»» q. d. tibicinula.

Αὐλητὴς» S, o, tibicen. Dem. Xen. δῷ. ,—,

Asoxles, ad tibicinem pertinens. ᾿Αὐληίκη,(füb. τέχνη) arstibiacanendi. Item αὐληϊεὸς» tibiarum inflandarum peritus.

Αθληζκῶς, moretibicinum; more eórum qui tibias inflare norunt.apud Athen. 1. 15. n:

αὐλὼν, ὤν(θ», ὁ, ὅς apud poetas, ἡ» paronymum eft ὅ αὐλξ fignificansποιρουβοήκη τόπον, utEuftathius tradit. Sic πονδέκς αὐλῶνας(chol.Sophoclis in Trach. effe dicit marelongura&ar&um: Γευτγα-&us màrislongos& anguftos; ut freta funt: exponens tamenetiam; loca rnaritima angufta, ut fünt Ifthmi. Hefychius ZE(chy-lum dicitzjAZ» vocáffe foffam: ut Euft. quoque.Suntenim fof-f« oblonez, anguftz, cavz in modum 7 αὐλῶν. Dicutitur αὐλῶς-.νες etiam valles feuconvalles: referunt enim& ipfz fua figuraαὐλὸν» utpotequzfintar&iores c&teriscampis& oblongiores.Theophraft. hift. plant.|. ο. c. 7. Plut. in Fab.& Strab. lib. ς. Ex-ponituretiam canalis; tractus'ftri&us ὃς longus per quém aquaducitur.

Αὐλωνίσκθ», 1,0, parva vallis.

Αὐλονιζω., in valle dego. Suid."m

A985 S, ὁ, tibiatus,fiftulatus, inftru&ustibiis, feu&fulis; ut,Αὐλωφι φίροη, apad ZEfchyl. Vide Hefych. Poll. Euft.

. Comparta.

Αἰναυλίθ.ν 9, δ n, tibiarum expers. Plutarch.9vetos£ γὸ ἀχόρεις τὰ ἀναύ-

λᾶς ἰσιδμ; que fine tibiarum cantu fierent. A vow» o; adverb. fine» tibiis.IdemPlut.zsQ.Pop Kos τις nae δεισὶ δαιμονίῳ? ἱερέων ἨνδιύλαὈνόντων. Α’ ναυλ» eft ctiam, imperitus artis tibicinariz,apud Luc.

Βομιβαύλιθ», tibicen, qui novit βομθᾶν a2? ov. Hefych.;

Aes vo»(pró quo apud Suid. fcribitur; Διώύλειον, s τὸ,) Ariftopha-nis fchol. effe dicit; quum in fcena;tacentibus omnibus, intus ti-bicen caneret.: à ἶ

Διανλωνίν, Euftathio eft locus ánguftus in quoaves fylyeftres ca-piuntur.

Διώυλωνίζειν, Suidas effe dicit, fluere per anguftias.Budzus ex Bafilioaffert pro, meatus longos tranfire, dicique tradit de Aqua marinaférras fübeunte& in fontes percolata. Vide ὃς Athen.l. 5.

Azo€», 9.5, circumadtus curriculi hujufmodi, ut quum δά mietámperveniffenzfle&entes, εὸ rurfus recurrerent; unde curfum inie-rant.i.curriculuni duplex. Ità Büd.in Pand.ubi àddit; Vitruviumδίαυλον vocare duorum ftadiorum ambulationis circuitionem.Metaph.apud Eurip. dino κυλλούτων φορόρῆμθ», reciprocisflu-

.&uumcurfibus.€ Eft etiam imen(üra duorum ftadiorum, hoceft; mille& ducentorum pedum.

j»à«, fed pro tota cafafeu tugurio| ΔιουλίσκΘ»» 9; ὁ, canaliculus in dioptris, quo vifus dirigitur; apudQU E τ

AY

E-

Polyb.

Decomp. Καῤὂψηιδιαυλίθ 5,6355, η. d. in diaulo reciprocans.'Δολίχαυλ», ει 0 165, longas tibias; feuffiftulas habens. Euft.Δύσωωλίῷ», infelix ob tibias: ut; JVezwAG- ἔρχε» in Epigr.

Ε"ναυλίθ»» tibiis perfonans. Metaphorice etiam capitur pro€o quàveluti poft tibiarum cantum aures adhuc perfonánt: ut, ἔναιλοιXizoi apud Euft. ἐναυλῷ»- φωνή, apud Luc. Item flumen per angu-ftám iens. Etfoffa anguíta. Vide Εἰ.

E'Zou^.9» cui tibia exempta aut effra&ta eft; qui tibiz fonum am«pliusnonedit. Poll.]. 4. ὁ πὶ

Εἰ ξαυλέω, 9; qd. extibio: unde ἐξηυληιδῥο», q.d. extibiatus. metaph.de inveteratis rebus dicitur, ut docet Etym. n

Decomp. Παρεξαυλέω ὢν idem. Παρεξηυληρθῥθ.,οχετίτατα fiftulzlin-gulam habens: extritus, Ariftoph. in Acharn.

E mw»/£o, à; incino feu precino: accino tibia. Luc. de facr.

Γαμξανλᾶν, Iambis adhibere tibiam.

Καλαμώύλης, 5, ὁ, quicalamo intibiamforrato canit. Euffathio

idem quod μονών) ῶ».Κωτο λέων à» tibiae fono permulceo. Nonnunquám inctaphorice dé

quibufvis mollioribus aurium titillationibus diétum reperitur:

ut apud Greg. μὴ xol κοντοιυλήσωδρ. EΚάποιυλᾶμοι, εί cantum audios auttibiisperfono. Luc. Strab.

Plut. Item exibilor& derideor.;Κατπώλησις, εως, 5, tibiarum inflatus feu incentio. Theophr. 1.4. 6.12,Decomp. Προχοταύλησις, quum tibiz recenter factz utilesredduri

turludicra& exercitatoria lufione, antequam in theatrum affe.

rantur: quum deteruntur& leniuntur τας Βιιά. exp. Theophr.Κεραύλης» qui cornu in tibiam aptato canit; cornicen. Dicitur ὃς iMipauAO-, videtur dici qui mimos tibià exprimit. Ath. 1. 19.Μιμαυλᾶ»» exp-imitari tibiarum cantüm.

utquidam interp. όναυλθ» καλα», apud Euft. Item qui eiufinodi organo utebantur quem Euft. καλαμαὐλζω& ba iodquoque di&um fuiffe tradit. Etz? μόναυλον, apud Athen. uniustibie concentus.:

Μοναύλιο»,$, τὸ, organum quoddam tibiale unius& fimpliciscan-tus. Athen.]. 4.:

Μογαυλέω, à, tibia unius concentus càno. Plut. in Caf.

O pav, confonus. Soph.in Oed. tyr. swétoyz γῆρυς dpt? e.

Πάραυ»Θ», à tibiz fono difcrepans, abfonus. Soph. in Ajace.

Il: 45íavA 9 qui obliquistibiiscanit. Et fubft.obliqua tibi; apud"Theocr. idyll. 21.

Πλαρκαυλίζω; obliquatibia cano. Euft.:

Προσύλίον» s, τὸν przludium in tibiarum cantu. Ariftot.Rhet. 3.—

Προαυλέω, 4, in tibiarum cantu preludo. Aiftot. Rhet. 3,

Προσειολέῳ, 9, accino tibia. apud Athen. p

Πυθοιύλης»$, ὁ; qui Pythium carmen tibiá cánit. vel qui tibiis quo-dammodo perfuadet.

. ignem emittant.: zt P"

P'azlas^u: qui tibias corapingit aut inflat. Euftathioidem eft quódμὀνωυλίθ».

Στομιαυλέω, 9, oretibiam inflo. Plat. in Cratylo.:

Σωαυλῷ», confonus: ut, ξωύανλῷ» Box; apud Ariftoph.

Σωυαυλία, vel£uwavAia corfonantia, id eft, tibiz cantus cumalioquopiam mufico inftrumento conjan&us: aut quum vel duo ti-bicinesidem canunt, veléithara& tibià συμφωνξσεν. Athen.|. 14.Transfertur etiam δά fletum. ὅς lamenta: ut apud Ariftoph.irEquit.& Synef. cpift. ad frat.

Τυμξαύλης, dicitur ὁ ἐπὶ τύµξια μέλη αὐλῶν, Gal. Hos τυμξαύλας, La-tini fiticines vocant. Scribiténim Nonius, fiticines dici qui apudfuneratos& fepultos;id eft, jam fitos; canere foliti erant honoriscàufa; cantus lamentabiles: ᾿:

Y dpau2us, εως, ἡ, five ὑδραυλικὸν ὄργανον, hydraula: muficiminftru-mentum. Vide Athen.|. 4.& Vitrüv.]: 10. c. i3.

Y'2pas2«s; qui ex hydraulico organo canit.

Y' πᾶυλέω; à, fuccinotibia. Luc. Athen.1.6.—

Φιλαν;$», amanstibiarum cantus. Aríftor. Ech. 10. a1

Χοῤαύ-ης, quitibiasin cboroinflat. Prater fides enim chorotibieetiam adhibebantur; ut teftatur Ariftot: polit. 8.

ορ...

ΑΥΤ À; ας ἡ, ἀπνὰ, ventus levior: ἐκριταεῖο ex humido prodiens;ut Ariffot. inlib. de mundo definit.Gazaaccentu acutoin penult:notarifcribit. Sic Áriftoph. in Ranis, Αὔρῳ me&ctavaqre emamim. Inveniturtamen&ajeg. Xen. Hell. 6.& δὲ αὖρα φέροι, 7ξον-τες. Idem 3]oavéex αὔραις dixit in Sympof. Et αὔρας ϑηρούω, apudeundem.[5^ Etym.deducit ab ἀῑρ. Quidam à verbo 2; fpiro-

: Compoftt a. p

Αἰ γλαυρίθ-» aff. pro pulchras auras habgns, ἀγλαὰς αὔρας ἔχων. proquofa&a metathefiliteráruni tradit(chol. Nicandri, dici ὡς220" Θ-: t

Α Παυρῶ», κ, diluculum, crepu(culum: παροὶ τὸ[8 vrai tese

ἐχήν τὴν αὔραν» ut Suidas exp.

A" autos 1 055 5, ure expers. Itera fübftant.torrens. Apoll. Arg.l.r:

à ποωράω, ὦ, eripio, aufero, θυμιὸν ἀπηύρῳ. Iliad.£.& apud Hefiod.

or dam ab aeg deducunt, ut fonet; ἀνώπνδυζιν ἀφαιρδμαιι Alii

aD ο/ρ-

E'vawp Qus

Μόνανλ-; tibialem quehdam cantum unicum δὲ fimplicem edens:

Πυραυλεκοὶ 4224, Bud. vocat bombardas, quod fiftulas referant δι