g ος'“ΓΛ

dicos ὀξύ/λυκυ eft potus, qui paratur dulciffimis favis inaceratis&deco&is. Reperitur δὲ ἐξυολυκὲς, apud Gal. com. 3:ΥΎππόγλυκυς, fübdulcis, aliquantum dulcis."Υἱ πογλυκοήνω fübdulcem reddo, efficio aliquantum dulcem.Φιλόγλυκος, qui dulcia amat;qui dulci yino gaudet, Ariftot. in Pro-blemat. E

ΤΛΟΩΣΣ Α,&Attce, yA2T( ης, ἡ, lingua. IL.«a. Tg λαὸ γλώσσηςμέλιτίῷ» γλυκίων ῥέεν aJ. Yfocr.ad Demon: πολλοῖς γὸ ἡ γλῶτζνφυιφοτεέχα ἃ zlovoia- Apud Herodot. δὲ Thuc. Na γλώσσης ἐπεῖν,

- orefuo dicere.$ Apud Ariftoph. iá οἰρί5» view γλῶτῆαν βα--1 σοΐνιζεν excute omnem linguam, id cít, omnem dicendi faculta-tem. 8 Iremlingua, ideft fermo unicuique genti peculiaris, velpotius(ermonis forma-yAeezs;aenxTie» Herodot. 1). 6. A78 οἳἄλλων γλῶσσα πολυασερέων ou)ρώπων. Sic, à yyastret(os Ἰὴν γλῶσστον.Thucyd. s. rnaxira? ignoto fermone utentes. Plut. de defectuOrac.y Ademas zr0X.ctis ἢ AGIT Ola S GIO d, iniri AG ἐδ ὥρεζεν.f Iteni; peregrinum vocabulum, Ariftot. de poét.£e») λέγωλῶτίον τὸ pee Dogg. Ibidem, Mia cft vocabulum alicujus gen-tisfeupopuli proprium,.quod alii ufurpando ad fe transferunt,ut,ciyuvo:, Cypriis quidem eft proprium, at nobis eft, γλῶτία. Gale.no eít vocabulum obfoletum.| Idem interpretationem vocumobfcuriorum Hippocratis γλωσσῶν ἐξήγησιν infcribit.€. ΓλῶσσαeA, lingua feu lingulatibiz. Theophr.& Diofc.alio nomineγλωσσὶς five γλωτίς. VA2ecappreterca ab I(xo Socratico tributzfuerunt τάσοδή(φύσι, ut fcribit Pollux. ο λώσσας autem ιν σοδηριύτωνintelligi calecamentorum viacula, putat Camer.:

Τλωσσηρίρυίεκθν, vocabulum;peregrinum vocabulum,&c. ut didumeftin γλῶσσω. Dion. Halic.

YAoTi258, ὁ, ad linguain pertinens.

τλωσσώδης,$8», τὸ ἥν lingulatus. Vitr. lingux fpecie& forma. Itemlinguáx ὃς loquutuleius,lingulax. Bud. ex Ecclef. c. 8.

Τλωσσώθμον,$,75.linguafeu lingula, parva lingua.

Τλωσοὶς[τιν λω εδ 9,5, lingua feu ligulatibiz. Luc. in Hermot.Itemlingulacaavis, dux coturnicum.. 6. animal.

τλωῆισρὸς, 9, ofculun quolinguz bafiantium fe contingunt mu-tuó, ex Epigram. Ἢ

A'kuAd[Auasov s, τὸ, elt vitiumlinguae quod infantibus adna(citur,

... lum vulgariter nuncupatur. Dicuntur& é[κυλό/λωσσοι, Mi qui hocvitiolaborant, quafi ὠξύλζυ five ἀἰκύλιον ον γλώοση ἔχρι]ες. VideJ£ginetam& Aétium.

A y gos»$ δ κ᾽ ἡ, linguam non habens, elinguis,ut.y wes» λά-

AG», apud Athen.€ Item quiloqui non poteft, quiobmutuit,pud Suid.$1Item, dicendi imperitus, apudAriftoph,€ Item

barbarus,apud Soph.in Trach:Owf Ras, Ze Zf oos»ynec Gra-

canec barbara.$ A V λοσσίξω αὐλὸς, tibia linguanrnon habens.

Αἰγλωπία,ἡ, q.d. elinguitas, obmutefcens taciturnitas.

Α΄ γλοοσέω, à, Hefych. εἰ δυσφημῶ.

ΑθνρΊ, nos Oe, v el ἀθυρόγλωθ. Atticé,loquax.garrulus;cujus linguanulla janua coércetur,nullis foribus cohibetuneffrenem linguamhabens. Eurip. in Orelte, Αὐνήρ ms ἀθυρόγλωασίρ. ἰχύων Όραση.

Α Ὀνρογλωτίίω, garrulitas: lingue licentia, linguzincontinentia. ASuida exp. c£rznata lingua.

Α΄ ὀγλωοσίῶ», alia lingua utens, fen diverfyexternus;peregrinus.

A'pQozz9oy oos-,utramquelinguam habens. In utramque partemdifputans. Sic vocatur Zeno apud Plut. in Pericle.

, Αὐϑρωπόγλωτίθν, qui bumana liagualoquitur. Ariftot. de pfittaco

loquens.; ἢ

Αἰρόγλωοτο»»ε, τὸ, aanina lingua, feuplantago.Diofc.l. 2. ς.153.

Βαθύ» λωσσ-θ», difertus, Suid. F

Ἐαρύγλωσσίθ», cujus lingua gravis eft, maledicus.

BéyAscrO», boumlinguz fimilis herba, ut Plinius docet. Diofcor.neut.gen.B£yAzcsor vocat.linguam bubulam quidam appellant,Marcelkus borraginem. 8 Item pifcis qui Latine folea, ex Plin.& lingulaca, ex Plauto ὃς Varr.

BegdvzAuos 9», cujus lingua tarda eft, tardiloquus. τὸ BezJvy aoro»,tarditas loquendi, lingue debilitas.

Α/γλωσσ», bilinguis, duarum linguarum gnarus.'T'huc.1.8.& Plut.

in Alex.$ Item interpres;Bud. ex Plutin Themift.. Kem, δε.

ΖΩ,

Busiiz Ao», duplicislingua. Αι θολ/λω ία,, ἀπρίεχ lingua.

EaiyMosis fen ἐπεγ λω ον», ή, lingua feu lingula.Plin.minoremlingaaminterpretatur. Eft autem Polluci caruncula palato an-nexainterius juxta radicem linguz,cujus acutior pars fauces yer-fus fita, iter cibiimpedit ne impetu quodain deferatur;& ne adillud opgrculum rcfultet.." Vide ὃς Gal. 7. de ufu partium. ItemPlin.& Macrob. Ξ

E'myriitenet exp. conyitium(αοίο,(οι λοιδρρῷ& βλασφημῶ,, Suid.Ariftoph. in Lyfiftr. e 7 A8Lu8» οἳ con tn λωτ]ίζομε,

Έ πιγλωσσάοµαι, 21921, lingua effero,deblatero. /fchyl.in Prometh.

Ἐτερόγλωσσθ», qui alterius ἃς diveríz linguz elt, x. Cor. 4.

Ἐὐγλωστ»,[ει try Ao HO»; Brus, facundus, Ariftoph.

Ἐὐγλωτί», rede loquendi facilitas, facundia, fuayitas fermonis,Bud. ex Chryfoft.

Ἐὐγλῴ-]έω, 2, facundus feu difertus fum.

EX yr, q.d.rectilinguis, verax& liber. Pind. Pyth. à.

Ey Mes», fuayem& jucundam linguam habens; pro quo Do-

RS

»

^.

N^- 3p PASS S]Ο ξύϊλυκυς, dulciter acris ut; adv[uz&o ῥοὰ, apud Ariftoph. Apud|

---------....,.Ἱ...,.ὰὐ)ὶ)οἲἲὶ.

C. ΓΛ 314.

ric. ἀδύνλωοσίθ., apud Pind, Olym.«y. ὁδύγλωσσθω Begg) πριρύκηςε

Θεόγλωος 2.» cui divina lingua eft;qui Dei linqua loquitur.es5yA«c-cO» βλ», dicitur facra fcriptura.

Θρᾳσύγλωτ]θ», q. d. audacilinguis, audax verbis.

Θρᾳσυλωτία, lingue audacia; a&dacia verborzuin,

Γδιόγλωοσ», propriam& peculiarem linguamhabens. Strabo]. 3.

Γερόγλωσσ», facram linguam habens. In Epier.

Γσπόγλωοσ(θ», linguam equiná habens, aut lingua equinà referens.

[σπόψλωσσον,[ταῖς nomen.

Κακόγλωος(της ὅς ominofz linguze, καλόν λωσπον Bold, mi(era-biles querelarum clamores dixit Eurip. in Hecuba.

Καζυγλωτίίζω, fuavior li ngua ori inferta; utteftatur Pollofzulàjun-gocolumbatim, collabello ofculum. 9 Item, clinguem reddo,obturoos.Ariftoph.in Acharn, daos, 15 pats Grey dli μος

Key Aimo» τὸς] αὔτ αἱ ofculum,apud Ariftoph. in Nub. Exp.ὃς obtundens loquacitas. Kay 22s; idem, ofculüm,

Κωυόγλωσσον, q. d.canina lingua, plantago minor, Diofc.

Μελήγλωοσ» 7 mellitani linguam habens, cujus firavis eftoratio,apud Ariftoph.in avib.jesjuzA dora» ἐπέων, mcllitorum carminum.

Ο΄αόγλωθ», qui ejufdem linguzeft, Xen. Pad. τ.

Ο΄ογλωτίέω, ὦ, eadem lingua utor.

Yo fAocsiz, 1, clamores, Camer. éx Pind. Olymp. β.

Παλιρ[λωοσ(θ», quieft abhorrente lingua, id eít, fermone. Pind.in108: e. 82] ze» ὅτω βάρξαρῷ.» ὅτε πλίψγλώοσ Ὁ. πόλις. Apud eun-dem in Nem. ὦ fignificat ονανδόφημο», Ex Polluce exponituretiam; malé ominans, levis, maledicus.

Περέγλοοσ», eloquens. Pind. Pyth. a.

Ylsga^os: Qs, ἧ, involucrum linguz. Athen.1. 1»

IAzT524119-, latam linguam habens, Ariftot.

Πικρόγ λωοσσῷ», cujus lingua eft amara, maledicus.

Πολύγλωοσ(», qui multarumlinguarum eft, Plut. in fymp. Itemmultarum linguarum peritus. Apud Soph.in Trach. zeAvyAdessδρυὸς, de quercu Dodonea. Εππολύγ λώϊον. βοὴ, in Electra, q.d.multilinguis. Item multiloquüs.

Προ λωσσὶς» Q9», ἡ, linguz extrema pars acuta.

Τωνύγλωοσ», linguam extenfam feuprotenfam habens, ut., τονύ-γλωὠοσοι«208704; Odyff. c.

Ύ'πόγλοοσῷ»,Ιοημαςυΐως, qui plus equo loquitur. Pol.in Phy(iogn.

Y'aoy áo» qui fub lingua eft. Actius.

Ύ πογλώτηον, ε, τὸν q. d. füblinguium. Ariftot, lib./2.anim.de cervo-rum vermibus, 8 ὑσογλωτη εὐ σοχοότω.

Υπόψλωτιον, lairüm Alexandrinam ab aliquibus vocari author eftDiofc. l.4.c. 132. Ita nominatum fcribit Gal. fimpl. 1.8.22 z225—φύσεως σ΄ ἄκροις ποιᾶ γλωοσαφέων. ἢ

Ygvynaosis i29», ἡ, intimalingua, id eft, ortusac radix illius quaparte ad imam maxillam anne&titur,Camer.ex Poll.€ Eft eciammorbi nomen,id eft,(ut Poll.tradit) abfceffus fublingua. Item.

genusarteriaci medicamenti.€ Item, coronz genus. Poll.

Χαρεφίλωος ἕω, ὥ, five zebra,&,gratiam lingua aucupor.ha-beo linguam gratis aucupatricem; qualis eft aflentatorum lin-gua. ad voluntatem ve! potius ad voluptatem loquor, nihil advetitatem. ad gratiam loquor. Athen.lib.4.$99 γαρ[λωοσνὑριθὺς θέμις. A pud ZEfchyl. in Prometh. vin&o, Γνώση wi, ὡς ἔτυ-p γ᾽. E 29 κοὐτίω soto ny ros ἔν 27 εϑείαητ velint fignificarigratiam fidam; effe enim(ut expon.fchol) μέρεσι γλώοσης χαφέζε-dapi σσ£259is,non re fa&tifque, fed linguatantüm& verbo te-nus gratiam gratificari,(eu verbo tenus officiofum effe. Pro co-dem dicitur& zAzoxeso lio.

a

T AQXIZ,vel γλωγὲν, 1»; exp. angulus.acies,cufpis, Hefychiusdicit proprie γλωχένως nomibari τοὺς ἣὲ ἀκίδων ἐξοχοὺς τὸ τοὺς 5 ζυγᾶγωνίας, Epigr. l. 1. erre γλωγίνω σιδήρε» latiferri cufpidem.

Γλόχες, fpicz velarifte, utexp. fchol. Hefiod.in afp. Taj» δὴ κέγαAgen«X84 γλῶχες τελέθωσι.

Como[eta,

Εὐγλόγῳ, pulchrás aut bonas cufpides habens. Opp. s. Hal.

Περεγλώχες» circum cufpides habens, vel cufpidibus munitus. Opp.lib.2. de Venatione.

Πολυγλόγο, raultos habens angulos, angulofüus, feu multas haberiscufpides,epith.cervini cornu; apud Nicand.in Ther.

Τανυγλώχεν,ενίθ., 0:55, aculeosfeu cufpides extenfas habens acpro-miífas, Od. 5. πονυγλώνεν dis ὀϊφές.

Τετραγλώγιν, quatuor cufpides feuangulos cufpidatos habens. inEpigr. Ερμή πεσεαγλώγι». A

Τρηγλόγμ tres cupideshabens, tricufpis, ttifulcus. 11.« ied σεις

PZN prim

Χαληογλόγε, eream habens cufpidem Ten zreum ahgulum. Il. Χο' Στη οἳ ἂρ ἐπί μελίης χολκογλώγιν».

LTNA'OOZ,s,5,mala, maxilla. Apud Hippocr.» κοότω κ η ανωγνάφ»» inferior& fuperior mala. Voluut fieri à γνώπ]ο, fignifi-cante idem quod γνώμπΏω derivatum à«epulo, ab Herodot.(uttradit Camer.) Ponitur etiam pro inferiore maxilla peculiariter.Interdum pro ipfis dentibus, ut Ariftoph: in Vefp. ἀλλ᾽ ἔστι γε τίν)σὴν yyágur, impinge maxillam tuam.$ Item θεση, ut, γνάϑεςφυσᾶν, apud Dem. buccas inflare, unde φυσίγναθῷ.. De animali-bus quoque dicitur, ac prefertim de equis, ut Eurip. in Alcefti-de, de Diomedis Thracis equis, Οὐκ ομρρὲς χουλιενὸν ἐμθαλᾶν γγά-Jus. Sic& Xen. de arte eq.

[9] vous

|1

OPER