349 AE sAríftatelis foe)» δελλο interpr. vefpertiais temporibus. Sic&illud Plut. in. Themift.i£ios δείλης ἀνίία, ολες. ad vefperam ufque,«xe JA, circavefperam, eodemque modo vai» QN, ὃς ἀρQi» δάλξο& δάλης yas, velperi fenefcentia. capitur enini:lud Joss adverbialiter,(icutvefperi apud Latinos, Inter amadditur ἑῴας aegias opio, accommodaturque omnibus diei par-tibus ut, δήλης ἑῴας fub auroram. exe δελης ἑῴας, ante- crepufcu-lum. At δύλη περία( inquit Euft) eft tempus pemeridianum.

| Sunttamen qui JéAZv agio» velint effe tempus matutinum. Ad-λη ὀψιίω tempus vefpertinum fub occafu m Solis, Demoft ἠρξώμεοι383] ψυφιφεὰχ δείλης ὀψίας. diss σεονέθη liit τὐμὸν ὀνορίον CE,τὸ σκότί» ἤδη νοι. Τις. 1.8.«ἰδὲ δώλάν iy ὀψίαν. Reperitur&,δάλη μιεσημορία pro meridie: nec non δεέλη ἑασέρᾳ pro vefpere.Herodian lib..4y«8 δάλζω ἑασέρων, erat autem jam diei ve per.Dici& Δάλης nominativo cafu,(ut βεῤῥλης) exiftimat Bud. af.ferens ex Hom. Il. φ, E'ox) 5 ἠὼς, ἡ δεί ης, ἡ μεέσον»4062, Ὀτοπότετις

. φὴ ἐμεῖιο pd. οκ dv A), à:

CHEN à MERE τηε, δειλινὸν βεῦμα feu fubftantiv? δελι-νὸν» merenda: Plutarch. 2:20»; Assn, pomeridiana confabu-latio. Τὸ δειλρὸ», adverbialiter dicitur pro δάλης, γε[βετ!:- Exo-dicap.29.. 3 d:

λέλερ,(quafi à Δαάλομαι, in pome idianum feu vefi pertinum tem-pus vergo.) Odyff. ηρΕὖδον arai Νο Κ) ἐπ᾿ ἠὼ κὶ μέσον"Ap. Nnτ΄ ING» 10d με γλυκὺς ὑπνίθ» ἀνῆκεν,::

Ades ὅν ὁ» ἡ» pomeridianus, veípertinus. Od. ϱ, ἤδο 79 ἐπήλυθεδείελον ἡ χο» i. δάλη. δὶς apud Apolloniüm Rhod. δεελίθ» ὡρη,tempus veípertinum. Item vefper. 1I. Φ, Scamander ad Apolli-nem, Τρωσὲ γτουοἐσούμθνοι! 3j ditus εἰσύκεν Έλθη Adis(- ἀψὲ δύων»exadiea σ᾽; ἐρίφωλον ἄρεραν. 4 Δώελον, εἰ, v», merenda. Callim. Δες-λον αὐτίζωσις petunt merendam. vide δειελεῆσρι. Item crepufculum,in Epigr. tempus pomeridianum.; η

Δειελινὸσ» s, 5 idem quod δηλρὺς, vefpertinus: ut, δειελινὸς ζόφθ»,apud Apoll Rhod.

Δειελήσεῃ» exp. meridiari, merendam fümere. Apud Homer.Od.£eσὺ οἳ ἔργεο δειελιήσεις. quidam exp. coenatus, Γητηριᾶ ςο πᾷ. VideEuftath.

Cazmpofrza.:

Ἐ᾽ πιδεελ(θ., 8; ὁ κα ἦν pomeridianus: παπάς ἐπιδεελα,(adverbialiter)poft meridiem,pomeridiano tempore. Hefiodus. in diebus, Eiaδὲ ἡ ptos n ἐπιδάελω λώϊον ne. x WD)

ἘΕὐδάελῷ», bene ad Solisoccafum fitus: 40 eee δήλλο xp», adδειλινὸν clima fitus, ut Euftath. exponit. Odyff. i, Naso οἳ Psionσὐδάελον, velaó τὸ GN έχων, i. 4Oxgole& 0A»: ur fadum fitex405AQ» interjecto ὃ. Vel«ὐδηλθ» five dO aA024s(Ὁ. 15, ο δρο]δ-α&um ex δέελον(quod pro δῆλον per dialy(in dicitur) interjecto Ἢunde& λόφ(. σὐδέάελῷ.», apud Pindarum, quoniam colles& in-fülz, 2]g τὸ λοφῶδες, confpicui funt ὃς vifu facile terminantur.

Προδάελθ»,εχρ. antemeridianus, apud Theophr. Idyl.25. Quidaminterpr.ante vefperam.

Ym94 G^, fübvefpertinus. Aratus.

AEIAOZ,Z,» timidus, ignavus: à δείδω, i timeo. E'W ὅτε δειλὸςἀνὴρ og" ἄλκιμίθ» ἐξεφωάνθη. Aviftot. Eth. 2. ὁ γὸ au δρι»» σπεὸς δὲ τὸνδειλὸν)ρωσὺς Φα ρε?), σπεὸς ὃ τὸν ϑρασεωὺ δειλός. Apud Plut. in 118. θὰδυσωπ. δειλὸς ee τοὶ doro καὶ raa(D.$ Item mifer. Sic Ho-mer. omnes mortales δειλὸς βροτὸς vocare folet. Idem cum ge-nit. pro fuperlativo ponit, ut, δειλὲ ξείνων, Odyff.£ pro δειλότοϊε.$ Expon. etiam debilis, in£rmus: ut δειλὸν γῆρας» apud Hefiod.$ Item malus, improbus. ut Od. 3, v.3;o. Δειλοή τοι δειλῶνγε κἐρίου:MdoduoX. δις epe apud Theogn. Dicitur& de rebus: utPythag. carm. λόγοι δειλοί τε κὶ iS jj Cujus fignif. occafio indefumpta videtur; quód ignayi pro hominibus nequam haberi fo-leant.

Δάλκαιὂ»,«,ἰάστη quod δειλός. Exp.& δειλοποιὸς,αρυά Soph.in Trach.Item mifer» infortunatus, ut Ariftoph. fchol. cxponit. in Nub.E δωύαμιοη dee. ο δει».

Δειλήμοων» ey», 9:155, timidus.

Δειλοίνῳ, ὃς δειλαίνομιή, timidus fim, timidum me przíto.

AtiNopat, Sap timeo, paveo 5 unde δειλωθεὶς, territus.

Δειλίῳ, ἡ» timiditas, Dem. in Mid. δειλίας Xj δαν δρίως ἕνεκα, Mero-dot.1. 7. 2]g δειλίαν 15 Φαυλότηΐο.

Δειλότης, 1765», ἡ» idem.

Δειλιώω, o, f. érw,obignaviam&timiditatem refugio detre&toquepericulum, timido animo fum.

Δειλιόξω, idem.ειλίασις, pavor, formido. Plut. in Fab.

Δειλιαίνω, terrefacio; timorem incutio. Dent,

Corpoffza,Αἰ ποδειλιώω, ὦ, pre timore refugio,reformido. Luc. ze έν ον δέχε-.densas tΑἰ ποδεδειλιωκότως, τλοτε corum qui conciderunt animo&viribus,l.timide, meticulose, apud Poll.Am)anians,ignayia. Plut.Gezai?4^G-, in quo audacia cum timiditate conjuncta eft: feu quitemeritate przditus eft non ab animitamen fiducia: audacizoftentator, qui idem&timidus. Ariftot. Eth. 3.Κατωδολιέω, Δνηταϊα& ignavé fuccumbo, extiie(co. Herodianlib.2. 4

Κροκόδειλῶ», o; crocodilus,quafi crocum formidans: nomen qua-

AE 250

drupedis mali& teera páriterac mati infefti: de quo vide Axiito..tel. Zlian. Plin, Herodot.(GP Terreflrem crocodilum didumvolunt zzog τὸ Φοξ η τὸν κρόκον: unde& apiarii crocum alyea-ribus apponunt,quo confpecto fugit. Maritimum autem πτειροὶ τὸ“εἰς κρόκας φοξ ον, id ἘΠ πτοτα Κροχόδειλοι dicuntur ctiam quaz-ftionescrocodilinz& ἄποροι» apud Luc. 9 κροκοδείλες ποιΏσι, ῷτοιοῦτος ἅπτορῳ ἐρωτῶν δὲδὲ σκι.

Κροκοδείλιο», τὸ, herba eft chamaleontisnigri figura, quz& zeoxos

Ἰλιάς: vide Gal.& Plin, Dicitur etiam à quibufdam τό dao»

autore Diofcor.

Πάνδειλ(θ.» omnium timidiffimus vel miferrimus.

ΔΕΙ͂ΝΑ ,0, γε] ἡ, γοὶ τὸ, gen. δεῖν», dat. 2&»,, accuf, δω. vocabu-lum eftquo utuntur(prafixo articulo)loco nominis ejus de quoloquuntur. Dem. de falfa leg. τ΄ ἀπῶν ὅτι ἀλλ᾽ ἔχεσινο sa. κὶ ὃδᾶνα.Ί.αἲ hic& ille jam habent. Idem ad Lept. 2/2, psp Qul.τα τὸν δᾶνα ἀνάξιον&veq φάσκων, huic füccenfes, illum indignumeffe di&ans. Sed ubi non ita geminatur, ibi exp. quifpiam, ali-quis: item quidam, nefcio quis. Luc. ad indo&um καὶ ἐς dida.λος σοι ὃ δδίνως ἢ τῷ δᾶνι ξωωυεφοίζως. Dem. pro cor. 2&i«$26. τὸνδᾶνα ἀσήγ[ειλε. Etfic fepe quum neminem certum nominare yo.lunt. Greg. ἐγὼ$068», κα ἡ δᾷν μοι μήτηρ.

ΔΕῚΝ ΟἹ 8, sterribilis, formidabilis, horribilis. Item eravis:ut I. 2, δεινὸς θεός, Et Od. x.«.- δεινὸς οἳ ἐς ὠπω ἰδέαχ, afpeétu ter-ribilis. Et Od.£. Δεινός τ᾽ αἰδοῖός πε. Et, δεινὴ κλαγ)»» Πα. In folu.ta oratione, dere potiüs diciturquàm deperfona: ut, δεινὴ ἀγε-Mas δεινὴ uen, apud Xen. Sic dicunt δεινὰ πέσει,"gráyi injuriaaffici. quod exp. etíam indigna pati. Sic& Jen ποιῶν» Vel zu&cx.$xpe etiam, dicunt δεινόν ia, res eft indigna, indignum eft. Sicanivruy ὃ δεινότεεζν, Thucyd. 3. In pluraliautem zz δεινὰ fzepe pro,mala, res adverfz, calamitates;£rumnz:interdum& pro» peri-cula; apud Thucyd. Etin fing.$2?» δεινὸν μὴν nihil periculi eft ne,minimetimendum eft ne, apud Thucyd.& Plat. Idem Plato inProtagora δεινὸν fcribit effe κοκ», quod dicatur 2&2; Q.., itemδεινὸς πόλεμθ»»& δεινὴ πενέω:(ic gravem morbum,& grave bellum& grayem paupertatem dicunt Latini. Sic& Deve] συμφοραὶ, apudlfocrat. graves calamitates.[75 Etymol. fcribit à δύ.(proquo& δέ.» apud Homer.) eri δεινὸς, δὲ percrafin δενός, 8 Item aciiingenio przditus, folers, vafer,callidus. Plato in Protag. Πρω-qu^ gens σοφὸς Y δεινὸς ἐσιν ἀνήρ. Dem. δεινὰς ορροπεϊδιώττης. ApudXen. δεινὸν πούλαισμο» exp.vafrum commentum. Ab Hefych. ex-poniqeuqd Gore, O-innuente factum vrueg τὸ δεινξϊν ut, ορό-Φις ποιροὲ τὸ ςρέφειν. Interdum pro.prudens: ut, δεινὸς σρατηγθε, apudMocrat.— 6 Item peritus, gnarus; ut» ῥήτωρ δεινὸς, peritus orator.Dicitur& δεινὸς cv vel oii τῶν,& ὡς τῶν, Etcum infinit. ut,δεινὸς γράφειν, Plat.in Protag. peritusfcribendi. δὶς δεινὸς λέγην.quiarte dicendi valet, Soph.& Plato.$ Ponitur etiam pro mi.ro,item pro magno, i. eo quod magnam vim& efiicaciam ha.beat. Soph. in Ajace, δεινόν y&mus;& κα ζῆς θρινὼν, rem dixifti mi-ram.Eurip in Med. δεινὸν τὸ τίκειν.€ AO»,&c; vide in Aug.

Δεινῶς, terribiliter; horrende, horrendüm in modum. 4 Item mi-rum in modum, miré. Plut.in Luc. αὐτές σε δεινῶς διετέθη iei τὸνἄνδρα, miro quodam affe&u praeditus fuit ergaillum. Quidamautem δεινῶς pro vehementer dixit apud Athen. lib. 9.yu5 29 πενῶν,δεινῶς gus Gp ἐπιλήσμων. Sic& Homer. Pro^a». Apud Euripi-ατα, δεινῶς ἔχη us roo; τολ μῆσεη, arduum eft me hac audere efücc..re.Et, δεινῶς έχω pro δεινοποιθῶ.

Δεινότης, 47$9 ἡ» atrocitas, Thuc. 3. pa ὧν"had usos(μόνον Qeuom X2: abesνοδᾷες. Έτ, δεινότης νόροων ibidem e€xpon.acerbitaslegum. ϐ Item(inquit Bud.) acrimonia mentis,.perfpicacitas&folertia. Ari.ftotel. Eth. 6. ἔς δή τις Duas I χωλξσι evéms. Demoíth. in

Orat. rO COr. δινότη& ἐρυπφρζων pro eodem ponit. RurfumAriftor.(cribit ποινεργέων elTe δεινότηζ cio ἐποονετέω. Quo perti-net&illa fignificatio, quapro calliditate& vafritiecapitur: utquidam exponunt in hoc Dem. loco pro cor.»£ ὅση δεινότης lio χοῦΦιλίππῳ, ϑεάσειοϑε. Δεινότης appellatur etiam facultas dicendi, elo.quentia. Thucyd. 3. μὴ δεινότης η ξωωέσεως ἀγῶνι ἐπεηροιδῥας, Et ali-θὲ, Δ) οὶ δύξων δεινότητί OO» Interdum veró dicitur j αὐθὶ λόγες δεινότης,vel δεινότης 54 ον τοῖς Ἀδηθις. ut apud Ifocratem.. Acoézz etiam ha-bere dicitur oratio qua affurgit.

Δεινόῳ, ὥ,(ficut δεινοποιό) q.d.grave feu atrox reddo, exafpero, exag-gero, amplifico. Thuc. 8. ἐπὶ χὸ Me»«πίνζν δεινώσεες τοὶ οἷκ δὲ A.ναῶν. Sic Plut. in Per. δὲν στη τοὺς à"RIGEÍOO- qv; Qd.

Δαάνωσις»(qua ὃς δεινολορία) εχασσοτατῖο ἢ uju(modi.Sic peculiariterappellatur oratio, quz(ut fcribit Fab.) rebus afperis, indignis,invidiofis vim addit. Ariftor. Rhet. ΕΝ

Δεινωζικῶς, exaggeratorié, cum exaggeratione.

Δεινώζωμερτε fero, indignor. Bud. ex Macrob. lib. 2- C. 13.

Conmpoftta.

E duy», gravis.

ΠώνδευΏ», omnino five omnibus modis gravis, graviffimus: τν,

επείνδεινα πεπονθένε» graviffimis injuriis afeGum edle, velatro..ciffimis.

Y'ztedeG», füpra modum gravis, feu atrox.

ΔΕΙ͂ΠΝΟΝ, ες; τὸ, cena, ut tradit Plut.fic di&um(cribens» velóno πόνων Ἀἰφνωποιύᾳ.(ut liad. 2, 5,49 3 δρύτομός τβ ἀνὴρ Gas irae

, δπνον) vel quafi Αἰ πεπονημϑύον, quód non tam facile, u; ἄξιεςον,

paretur. Xen. Hell. s. κκἡ ὅταν ers Ὁ Ven y 1 ῥῆηνον 772 Pon4

4. ἅμω

iioi.