m AY

7 1. ΄$"plut.de Pelóp.k9ste ἐπενδεδυρδῥοι γπιωαικείας τοὶς ϑώρᾳξιδρτο ονδεδν-So, iori αοῖς Ἰώρωξι. Ἐ’πένδυ ση. α. fuperindumentum.E πενδύτης,(εν σα, S land στο τ ubi quidam ami-proeodem, c. ult. Iohan. ᾱ- ἐπενδύτζω δεζώσοτε: ubi quiculum, aliitunicaminterpr. Sunt ὃς qui indufium reddant.Ῥ'ακίνδυτίῷ», laceráta vefte indutus.

Σωυενδύω, fimul induo. ηλωποδυσία: ἡ, νοθεία expoliatio. Λωποδοσίε δέκ᾽» apud Hermog.

a&io de expoliatione yetimentonum, qua quis reusagitur dccrimine exutorum veltimentorum.

Δωποδύτης, qui veftimentis exuit ὃς fpoliat feu nudat; SPADem. in Epigt. ἀλδοτρίων λωπυδύτοη ἐπέων, compilatores& furesalienorum verfu::

Awzrodvata, vefte'exuo, veftimenta furor. Ariftoph. adfert Plut.Apud Dem. Phil. 449 ἕνα ἕνασον ὡπωσὶ«οικόπ ειν η 2000 VT EY TE Ἀιφόωνταρίπῖς infeftare& compilare.

᾿".Ν τπεραδύων circumveftio, induo. 8 Περίδυσο, Hefych. exp.222vev.Tti

dem ὅς Poll.tradit-Hyperidém«£274 dixifle,quod alii λσοδύσνη|

P'axjdvrG», pannis laceris obfitus: ῥακόδυ]» φυλὴν ap. Eur. in Rhef.

Ῥ'ακοδυτέω, ὥ, pannis lacerisobfitus fum. Chryf. D

ih a ja induti, id eft, tegmine feu operculo fpiflo, decancris didum à Lycophr. in Alex. H3

Y ποδωύω;induo fub, ut, vade γιτῶνας τοῖσι Cms Herod.

Y ποδύτης, veftis interior feu füubucula. Euft.& Hefych.

Decozb. Μεθυποδύομοῃ, poft induo, feu calceo. Artftoph.

A Y O, duo, δυοῖν, duorum,& foem. δυέίν, duarum; δυσὶ, duobus velduabus. Xen. Pzd. 4. δυοῖν Qm A u9iv απέρεωρῷ"ἢ δυοῖν ὦτοιν Wen.Et cum plur.2voi» περξοσων ἀξία, duorum pecudum pretium, Plut.inPubl. Interdüm δύο ponitur ut indeclinabile, pro; duorum acduarum,& duobus ac duabus, ut, 222 κερακῶν δύο, apud Thucyd.

Δύω, apud poetas dicitur pró δύο. Hefiod. ὃς Hom.$ Δύω( verbum)videin AzZe.:

Avogi»,£, τὸν, ejufdem eftforma cum πολλόσὸν, Yos», μυφλοφὲν; ἄς.Vtitur fchol. Eurip.& refponderi ad zzezgées&» annotat: ut in-terroganti ποσηρίόθλον; refpondeatur, τὸ 2vosz», τὸ τβίτον,&c. γεὶ τὸδυοξὸν 5 τὸ qÉLTHAA ον,&c.

Δυϊκὸς, ξ, δ, dualis i üt, δυϊκὸς 4240/25, apud gramm.

Avizàs, dualiter, numero duali.

Avis, 409-, ἡ, numerus binarius.'

| Δυκδικὸς, ad binárium pertinens numerum, dualis. Plutarch.

Δοιὼ, ὃς plur. διοὶ, poéticé pro δύο; id eft, duoll. 2.45 δοιὼ τεκέειννοἳ αὐτὴ γείνω» πολλός. 1]. ε, δυιοῖσιν àgasutosm ἐφῆκοι. Hefiod. δοιὰ9 ές ἔροτεα.: qu

Aij) is, ἡ, dubium, dubitatio, quum duabus menti propofitis viis,ne(cit utram fequi debéat. 1l.«. E» 0i τονωσέρδμ ἢ Σιτολέοχ Νῆας.

"Callim.initioliymni in Ioyem, Πῶς zaj νιν Διρετοίϊον ἀείσομϑυ ἠὲ Av-καῖον, Ἐν δοιῇ κώλα θυμός: ἐπε γί. ἀμφήρφαςον.

hoic», dubito, δοίζω, Hefych. Item con(ulto, delibero. Hefych.

Compoffra.

ΕἸ νδυάξω, dubito; ambito, hafito. Hefych.

E'»)uzc u$:, dubitatio, hefitatio, eidem.

E»$uéf/», dubito. Phil. de vita M.1. a. GU ον δει δει μόνον, ἀλλὰ γα&zngsnw. Plut.e»dudQov τῇ γνώνεη, alternante propofito. Thuc. ἢ. 1.ὃν) λόγῳ οὐ δικο) όρο ais eir, quod in dubium veniffe turpe eft.

Ἐ νδοιασ.αός, 8; 0, dubitatio. ΕἸ νγδοίασες, addubitatio. Hermog.

Ede-,8, 022, qui in dubitationem venire poteft, anceps.du-biuc.Luc.fn Scythá;zie&ozu 0719 gogo TET μόνον; σὲ Ie οὐ δοιόσε-μον τοὶ σελ. E νδοισσίρεως, dubie, lo(eph.de antiq. οὐ δια έμως ἄχεν, al-ternabat fententia, ὅσας απο dubius.

Εἰ νδοιαφὸς, idem quod ences o.

Ἐ’νδοιοιφῶς, dubie; non conftánter. Thucyd.]. 8.

Decomp. Αὐνενδοίωτ Ὁ, ἐν ὁ τὸ 5 indubitatus,indubitabilis.Phil.l.r.devita M. Α΄νενδοιώσως, indubitanter, háud dubié. Idem eodem lib.ὡς ἀνενδοιέσως σευνοενεῖν τὸ ἑτοίμως zceX, ut fine détrectatiene remcomprobarent.

Σωύδυο, duo fimul, bini. Dem. cont. Mid. ezz2vezidp προήρουρχοὶ.

Συωδυώξω, q.d. combino, copulo. Ariftot. pol. δ. οἱ σεωδυάζεδι sπο) varroduo Quiuuas v) adu) ὁπαλιἱικύ), aio) agué seus T. ψιλῶν. EtXen. in Cyn. τὸ 3$ 9ηρίον Ον νὰ»((οόλιφου 3 Tol ὥρων.Neutraliter quoque capitur pro patlivo in propria fignif. feu me-taph. pro, conjunctionis vinculo copulor, converfor; coníuetu-dinem€&commercium hábeo;ut inPfalmo 140.& σπυδνάζω μαοὐκλεκτῶν CUTE.

Σωυδυὰς, compar. Eurip. in Alceft.

Σιωδυήσος, comabinatio, copulatio, conjun&io, Ariftot. pol. 4.ὥσε d Ave οἱ τεόπι γένον ἢ χωρὶς"T δύο στωδυοσ«ay. Dicitur etiam deconjugali conjunctione. Ariftot. pol. 7. c. 16. Sic dicitur& ipfecoitus venereus. Athen.]. 7.

Σιωδυασικὸς, ad copulationem δε conjunctionem áptus. Item copu-latiorié& conjunctione gaudens. Ariftot. eth. 8. a49pez e KmQuad ou dud aud» dio» ἢ πολιώκκὸν ὅσῳ τεκνοποιία κοινότερον Φώοις.

Deconzp. Αἰ aubdéus OG», κ, ὁ καὶ 5, nulla copula aut conjunctione quaficombinatus; aut qui copulari δὲ conjungi cum alio nequit.

ἡ»J

A Y Z, particula, in compófitione tantüm ufitatà, fignificat egre,difficulter, vel infeliciter, malé. Interdum exp. in; cui refpondet zprivativum. Aliquando fignificationemintendit.$ Eft& 307,pro ἔδυς, participium Aorift.2. ἔδνο, àthemate δύμι.

ΔΩ͂ΡΟΝ, e, τὸ, donum, munus. z^ In qua figaif.gram. à δέδωμε

ΔΩdetivànt,ut& donumà do, apud Latinos.) δι. po, δὲθεὼς τ άϑειν x; αἰδοίες βασιλῆας, Eurip. in Medea, πεθειν δρ^θεὸς λόγίδ». 6 Item, palmus minor, qui quaternüm digitorumerat. idem quod zzA«4«», feu tertia pars fpithamz: ut tradit Ἐπ,([Ξ In qua fignif. etiam à δίδωμι di&tum videri poteft, quód eodonemus idquod donamus: vel quód munera femper gerantur

per manus palmum, ut inquit Vitruy. lib.2. c.3. Plin. L 3s. c, ja.

Greci antiqui δῶρον palmum vocabant:& ideo δώρῳ munera;quig

manu darentur.) Nic. in Ther.( de bafilifco) ἐπὶ σρία 225. φέρωνμῆκός τε νὴ ἰϑεώ.

Δωράτης, ὃς o, munerarius, muneralis. Plut. in polit.prac.

Δωρεὰ, 4, donurn, munus. Ifoc.in Plut.

Δορεὰν(adverb.) dono, gratis: üt; δωρεάν móVtvar, dono aliquiddare, apud Plut.:

Δορέων ὢν F. ήσω, dono, Hefych. in Erg. δῶρον ἐδούρησεω.

Δωρέομοι, S4» pro eodem. Xen. Pad. 8. πώ ἢ ΥὙἱρχανίῳ ἵσπον ipπολλὰ ν) κουλὰ iQopiru/P. Herodotus, ῥωρίομοᾖ σι τύτοισι, his te dos

no. ϐ Item paffive, donor. Soph. in Ajace,& Plat. in epift, -Δόρημ» τὸ, quod donatum eft: munus. Ariftot. Eth. r. c9.Auptpou os, münificus.*buprris E, ὃ) muneribus placabilis;qui muneribus demulceri poteft

donis delinitus; Π.«, δωρητοί τ᾽ ἐπέλο»Ῥ. Item donatus;dono datus,

Plut. in Cajo.& Dion. Long.Δωρηζικὸς, munificus, liberalis. Plut. in Erot.AepiTieueg, Dorice, proderspuag. SCompaffta: uc primum ex δῶρον, y. domum.

Αἰ γλαύδωρ(ῷ», fplendidum munus donans.fplendidé munificus. Op:pian. lib. 1. de Venat.

A dup 5» ὁ κα ἡ» donorum expers, qui muneranon accepit; cui mu.nusnullum datum eft. Plut. in Pericle, ἀνὴρ ἀδωρότο(θ». Et cumgenit. Thuc. zerageru 3 δι: σφωνῶς ἐδορότοβίθ» γγρόμδικθ., pecutiaplane incorruptiflimus.$ Item, qui non dat. Bud.ex Plat.infymp.φιλόδορ» οὐδρίας, ἄδωρῷ- δυσιδρίας, qui dat benevolentiam ὅςnon dat malevolentiam. ϐ Apud Soph. in Ajace, ἐχθρῶν ἄδωραoy exp. κακόδηρῳᾳ: quafi dona ab hoftibusaccepta, donanonfint, autfint inaufpicata& exitiofa.

A δύρως, fine munerum acceptione, incorrupte.

Α θωρία, ἡ» quum quis donis corrumpi fe non finit. apud Poll.

Α΄ δύρήϊθ», indonatus. Theocrit. Idyll. 16.

Αἱμόδωρον, herba, de qua Theophr. hift. plant. lib. 8. cap.g.

Ἀϊπολόδωρίθ», varia donans.

Α᾽ναξιδώρᾳ, dicitur Ceres si ἀνάγεσου το δῶρῳ ο γῆς» quae munera exterra(ubvehit& fubmittit;i e.fruges. Dicta eft& ἀνησιδόρῳ abemittendis ex vifceribus fuis donis, Δ αὶ τὸ τὸς«peris ἀνιέναι. Ἠεῖ,

Α΄ντίδωρο»,$2, donum dono relatum.

Α΄νπιδωρεὰ, 4, remuneratio. Arift. Eth. 4.:

Arnduptoues,Sunpviciflim dono;aliud pro alio dono. Aríftot.Eth.s

Βιόδωρίῷ», victum largiens, almus, Plat.2. derep. Terra etiam fe.

ὑρῳ dicitur.

Ῥοπευοδωρῶ», bottorum largitor. Ariftoph. in Pace;€f πότνιω fortu:

ps. Pacisepithetonà rufticis ei impofitum, quod ea Vigente vi«nez colantur..

Γλυκύδορθ», dulcedinem adferens. Opp.

Δεξίδοροι, qui munera accipiunt, iidem qui δωροδόχοι. Suid.

Δύσοωρφ»,ΡτΟ παικῤδορθ», ut, δρῳ δύσθορῳ» inaufpicata& exitiofàOppian. lib. 3. Hal.

E'242250-, munificus. Oppian:

Εὐδὼρ», bona largiens, muni&cus. Opp: 3

Ζάθωρ», vocaturab Hom. terra, quaft δὺρωμθρη τὸ ζῆν» verfo sine,ut tradit Euft. quód vitam& ad vitam neceffaria donet mortali-bus. Vult tamen Plin. 222 2 ζεῶς, i. e.fpelta, cfle nominatamApud Nonn. ξεδωρον ὕδωρ, aqua vivifica.

Ζωόῤόρο», vitam donans, Epithetum Dei. Item τὸ Cacher apuéAretham facultas donandz vitz,

H'zriódbog-, mitia donans. Il. ἕ-

MegddbogG",(poét.) Opp. μερα δυρ» ἄρερῳ. Idem quod

Ms5«Aéet(8, qui magna donat; valde ruunificus. Plut. in Symp.

Μεραλοσὼρία munificentia, feu donorum magnorum erogatio:Herodian. Ἱ. 2.& 6.:

Μεραλοδορεὼς donatio magnifica; munificentia, largitio. Luc. δὲHerodian.

Οὐ νιαίδερθ», dans quz juvent& profint. Οὐ νησ ideo dicitur terra.

Πωνούρῳ, virginis nomen, quam dii cum dolio omnibus malisre-ferto ad Epimietheum, ut Promethei fratris dolos.ulcifcerentur;miferunt: dicta(ut tradit Hefiod.) ὅτι πέντες ὀλύμπτα per ἐχρῆες

ρον ἐδῶρησων. 4 Accipitur& pro terra; quód omnia ad yitam ne-

ceffaria nobis füppeditet. Ariftoph.in avib. σρῶτον ποινδρᾳ mus

1. Ed vide fchol.Πλκσιόσὼρῷ»,Ιοσυρίοεϊδις opulentifiue muneribus ornatis. Hef.Honc», variis δὲ multiplicibus muneribus ornans, varia do?nans:ut, βασιλοῦτ ποικιλόδορθ» ᾽ apud Nonn.Πολύθδρῷ»; multadans. Il. C. Hoxvevzáu, multorum donatioymuni-ficentia multa elaroiens. Xen. Pzd. 8.Zonizbpos.donis adblandiens,ut canen cauda.apud Diogen.Latt:Φιλόοὼρ», qui donare amat, munifcid liberalis. Plat.& Synef.Φιλοδὼρήω, donándiamor liberalitas, muni£centia.: Compoffta ex dian ἡ. pabuus Coe. ÀΔεκοίδωρθ», qui decem palmorum eft: ut, δεκα δόρῳ ἀμοίξη, apud Hef.Decótmp.E κηοιδεκοί δωρ(θ», qui fedecim pálmorum eft.1l.2s

íi