pi KA

tranfyerfum fa&a, fra&i offis partes ita(eparans, ut& directononjaceant; ut(cribit Galen. lib. 6. meth.& comment. 1. ἔς τὸχο«dei ἀρθρῶν. ἡ:!Kay, à, caulefco. Pheophr. L1. c.3. de cauf. pl.Compoffra. τςAkai», 9 ὁ καὶ ἐγ caulem non habens. Athen.lib.2. Ariftot.de part.an.1.4.c.12.Απόκαυλῷ», caule recifo nonregerminans. Theophr. hift. plant.lib.7. ὃ.2. ESΑἰποκαυλέω, decaulefco, i.caulem amitto, caulem deperdo.Αποκαύλησις, caulis amiflio, caulis abjectio.A aoxausCa,decutio;decurto: proprié;reyello feu excindo unàcumipfo caule. Thuc. lib.2.A'ποκαύλησις, extirpatio(de caule.) Item decurtatio.Αιακουλίζω, caulem amitto,decaule(co. Theophr. hift.pl. 1.7. c.2.

t

Pro quo ἃς δολιχαυλῷ».

EfsauAo, 9, caulefco, caulem emitto feu gigno, erumpoin cau-lem. Theophraft. hift. plant. lib.t. ς.3. Ariffot. in probl. fecto.probl. i7.

E'xxeuMo, idem."Theophr. hift. pl.lib.7. cap... Eft& contrariz fi-gnificationis: ut Pollux indicatlib.c. Dicuntur enim ezxavAàr,quorum caules marcefcunt.

ἙΓκκοωύλημεου, ἰ4 quod caulis inftar erumpit, caulis, fcapus, ut; czxa-ληρία πάση, caulis porri, apud fchol. Ariftoph.

Έ κκαύλησες, caulis emiffio. Theophr.

Ἐ΄κκαυλιζω, caulem evello. Ariftoph. in equit.Item caulem emitto.

E'hoz0w^($», cujus caulis alii innititur-Theophr.hift. plant. lib.s.

cap. ult.

Ἐπε]ειόκουλῷ», fingulis annis caulem mutans.Idem hift.pl.l.3.

Ἐπιγηόκωυλίθ», cujuscaulis humilis eft,& in terza veluti ferpit. Idemhift. p.l.c. c.5.

Ἐπζκουλθ», feptera cauleshabens. ἑσζζκαυλφο λυχνία, candela-brum feptem haftilium. pu

Εὐλύμαυλῷ», qui recto feurigido caule eft. Theophr. hift. flant.lib.6. cap. 3.

Δερεαυλῷ», lzvem caulem

T3 lib.7.c.8.

" AexGxauX(9-, qui exili caulefeu fcapo eft.

AsoxéxauAG-, cujus caulis albus eft.Theophr.

MazgoxauAG-, caulem longum habens.

Μεγαλόκρωλ(θ», cui caulis magnus eft.:

Μονόκοωλῷ», unicaulis, qui unico caule conftat. Theophr. hift.pl.17.c.8. Item fimplici cauleconftans, apud eundem hift. pl. lib.4. Cap. 7.:

Ἠδυροκαυλῶ», cui nervofus cauliculus eft. ο

E aA»(decomp.) pro eodem, apud Theophr. hift. plant.

10.6. Cap.2.Οληρπαυλῶ», paucos caules habens. Idem hift. pl.l.7. c.8.Ὀρδόκαυλῶ», qui recto feu rigido caule eft. Idem ibidem.

habens,cui fcapus levis e&.Idem hift.pl.

pl.lib.c. cap.z.

i Παχρύκαυλῶ», qui craffo feu denfo caule eft.

Περιαλλόκαυλῶ», caule fuo aliud circumple&ens, amplexicaulis.Idem hift, pl. 1.7. ς.8.

Πλωγικαυλῷ», obliquum caulem habens,apud eundem.

Πλωτύκαυλῷ», qui laticauliseft, apud eundem.

eundem.Πολύκουλῶ», qui multos caules habet, multicaulis. Idem hift. pl.lib.7.cap.3.Πιρφυρόκαυλῷ», cujus caulis purpureus eft, apud eundem.Σπεολ]υλόκοωλ(θ», 4] rotundi caulis eft.apud eundem.XnuotzonA$»,qui humi ftrato caule eft; cujus caulis humi ferpit,nec^ inde aflurgit.

KATNOZ,r,Lfor, x20», Hefych. ἃ Suid: utapud Ariftoph.' 1n Pace, zc OG» e ὁ xag; Vide fchol.

Καυνεώστει» feu xauvízzu, Γουτϊτϊ,κληρώσες ὃς.

Δρικαννιώσιη, eu A gactwviszu,(cozzp. Corte difceptare, 2] σαληρώσοιο.

tamen qui hzcà Cauniis derivata velint.

KAYXAOMA L ὤμοι, glorior, mc ja&o. Item exulto. Suidas exLycurgo.:9 ots καυχῷ» οἱ ἄλλοι QUA OY TUA Arift. pol.s. d τὸ καυ-qiraoX, εἰς τέο) ἡλικίων αὐτῷ, quia 1αϑιαΐϊει fe ejus abufim effe etate.in epift. 2. Cor.9. v4? περϑυμέων ὑμῶν xat pol s jacto, vel jactanspredico.

Ἰζαυχοὶς,ἀδῷ»», ἡν jactatrix. Pind. à":

Καύχήχοι, 19,7, gloriatio. Item, id dequo quis gloriatur: utapud Lesbonaét.sz 9 r&t δύο φέρεοθε Xavi uil ὀρετῆς. δὶς& Rom.

( Cap.4- καύχηρίον ἐχήν habet quod glorietur.4 Κανγομωζία., o) gloriofus;jactator.Κωύχησις, εως, ἡ, gloriatio jactatio. Rom. cap.15.

Kaz»,procodem,exPind. 9Compoftta. granula inΣ Ἐβχαυχάομεη, pu y jactor, glorior, q. d. infuperbio: ut; i[navzaoX| Ks[ygias ἕρτης»

µ"ASTU,Emu,(q.d. glorior adverfus aliquem infulto alicui,

Δολιλόκαυλῷ», longum caulem habens.Item longum haftile habens.

KE

Eninod nns, infültatio, apud Hermog.Kalgssecv ehopecit ὥριο!» idem quod ἐπικαυχάοριοη, Rom.«ΤΙ.

718

K A X A H Z, 1x», o, lapillus;calculus: peculiariter lapillus, feu cal^culus,qui in aquis reperitur,& maris littoribus, tefle Suida.Thu-cyd. l4. Διἰψμώμδμοι τὸν κοίχληχο ἐπὶ τῇ ϑοιλάοση» ἔπενον ctov ἐμὸςὕδωρ, Alii zéutes appellant& κόχλακοις.

Καχλόξῳ, ftrepito, rcfono: proprievolunt τὸ κῦμα dici Vot χλάζειν»quum Φερόρδμον ἐπὶ τῆς κοίχεληκφς 008, ἠχῶ" prafertim in litore;ubi flu&us agitati per lapillos ftxepitant& refonant. Alii dicunt»εξ ὀνομαξπεποιηρδμον» fignificans, τοῖον ἦχον xrmAv. Theocrit.idyll.c. τοὶ δέ μεν κουλὰ κύμα Quay d Αἴσυγα χριχλάζονίᾳ. Apoll. Ars.lib.z. xex Adoro ἀνέπ]υε dete veo. Apud Eurip. ποικλάζεινἄφρον, exp.(pumam concitare τώ κοιχλάφειν. 2

KéxAaeua, οτί», τὸ, Ilrepitus& fonitus, quem οἱ κό γληχες, à fluj-bus agitati, cient. ab Euft. Il. ψ. exp. βροΐσμεα, ζέσις.

Καχλαίνα, turbo. Hefych.

Αἰνακοιχλώζω,, ftrepitum edo, soleo. Oppian. lib.1. de Venat.

Επικογλάξω,(comp.) fuperne ftrepito: ut ftrepitat unda fpimam fi-

mul emittens.

K A'XPYZ, five πῴ[γρυς, v, ή, Euft. effe dicit hordeum in furnoroftum;ut facilis commoli poffit,& in farinam redigi. Ariftoph.in Vefp. Ενήλλετ᾽, ἐσκίρτο, πεπέρδει, κατελέλω, Chem sg καρρύων vidYorδύωχορϑῥον, ut afellus epulatus hordea offa. ubi tamen Ichol. fim-pliciter exp. zej4s. tiippocr. de morb. lib.3. ἡμιχούικον καιρύωροὗ Donar dots ον VJ χο]. 4 Eft& rorifmarinifemen, Diofcor.lib:5. cap. 87.& Theophr. hift. pl.lib.o. cap.íz.$ Eft&arborunx

uarundam Κόγους. Theophr.hift. pl. 1.5.c.7. ἴδιον οἳ ἐνίοις ergaτὸ ἃ καλερϑύης xen guG», veluti ἑλώτη» το σὔχη, dpvis φιλύρῳ, καρύσιη,

ἐν

dis βαλάνω, σάτυε» ὲΚαχρυόεις,, fimilis τῇ κάγρυὶ, Ἰζαηρυόεοσὡ ῥίδα, diciturà Nicand. im"I her. cachryferi rofmarini radix.

i Καλρυώδης,£9», ὃ 1:4, idem quod και ρυοἒις. 5.

| Ka ρυδίας, five xa ῥυδίας συρὸςν triticum fimile huic hordei generis!apud Theophr. hift. pl.1.8.c.4.& decauf. pl. L3. c.26.

Καγέυδίας 201», panis ex hordeo tofto;

Κοαηρύδιον. s, τὸ, granulum hordei tefti, feu hordeolum toftum.Ariftot. problem. fc&. 20. quaft. 8.& Theophr. de caufis plant.lib. 5. cap.6.

Καρ gia, τν τν turbo. efych.

Καζωκαηγρόσοι» ab Hefych.& Suid. expon. aj, itidemque Eufta-thius apud Paufaniam metaphorice pro«e&Qpi£aj τὸ, σιωσεΐψponi dicit.

! K E, poética particula, idem fignificans quod in profa ἂν potentia-le: ut; Os κεϑεοῖς ἐπιπείθη), pro ὃς ἂν, quifquis diis obtemperarit«Sequente vocali;ad(cifcit»: ut'Odyff. ο, Καὶ w ziv ἀσκηθὴς ἱχόροῖω ieποιτείδω 2eiaw, venillem in patriam, feu venire potuiffem. Et cun

. optativo. Il. α, Κάή κε τὸ βελοέροζεν, ubi accipitur pro δή.

KEA'NQOOZ,fpinaquedam;dequaTheophr.hift.pl.l.4. c.tr.

ἨΠαρακαολιζω, caules emitto juxtà;&quafiadlatus. Theophr. hift.| Kk g 4 P,«r9», τὸ, cor, animus. Ariftoph. in Acharn. ἐφ᾽ ὄγε τὸ κέαρι

" συφρῴνθίω. Legitur& apud ZEfchyl.& Soph., Κο Hefychius effe;dicit ψυχίω διηρηιδῥίω, innuens;derivari avez πὸ κεώζειν.

Κῆρ; idem quod κέαρ, ex quo contractum eft, ut, ἧρ ex ἕως. Tl. ἐν φϑι-νύθεσκε φίλον κῆρ, macerabat charum cor. Odyff. οὖν e κῆρα Qu&Záts, quet ex animo amát. At κής, videfuoloco

Ιζηρόθι, corde; animo; feu cordicitus. Π.,. Od.o.

οικιλόκοιυλ», qui vàrios caules habet, cujus caulis variuseft, apud| Κηρόφιν, idem:

Kupatyo, aninto voluto, animo verfo; folicité& anxie cogito. Eusrip. apud fchol. Soph. τί ποτ᾽ ὦ τέκνα τοῦδε κηρούνἒ]ε» Aliam fignifzvidein Κρ.

Compoftra.

A124», exanimis,cornon habens; mortuus, zJvy GO», i. timidusyignavus,ut& Lat. focors, qui eft fine corde. 1.^, τὸ ἀκήσμον οὐ οαπίθησιν: Sed ἀκήρμον δέ», M. v, exp. metus qui reddit homines exa-himes. Vide& in comp:à Kxe oxyt. quod inloco.

Née;£9», exanimis,«e non habens; i.animum, Euft. Vide&ircomp. à KzjG-, ὃς à Xxitpe.

Προκηρούνω, anxie cogitos&c. Soph.in Thrach. Kdve aoxspotrugzo.

Ariftoph. in Pace. H Δἰφκουνίσοι πότεροι κλωυσερεε)ο μείζω. Sunt] K EBPI O NH X;cebriones; ávis nomen,apud Ariftoph.in avibus;

KETIXPOZso,femen panico fimile, milium;/'Hefiodus in afp«TO» δὴ κέ[γροισι qe γλᾶχες τελέδωσι, Et apud Athen. lib.1o. zí-yeci βρύτον Στὸ κἐ[γρον bibunt cereyifiam ὃ milio confe&tam.€ Di-citur etiam ferpens quidam, à maculis quibus milii fimilitudinealvus ejus tinta eft, Vide Diofc. lib.y. cap.16. 9 ftem unum exadamantis generibus; quod eftimilii magnitudine, Plin. lib: 375cap.4.€ Eft ctiam otnamentum veftis apud Athen. Π16.12..ὄ Kd-χο», à Chryfoftomo vocari traditur granum ficus, quippe quodὅς ipfam milii fit fimile..-— in S

Κείγρώδης, s», 532 ἡ» milio fimilis. feuad milium accedens; milii na^turam referens,apud Athen. lib.s.: TN τ ς'

Κεβ ες λίθδ», cenchrites lapis, milii granis velüt fpárfus. Plin. 1.37 Mcap.ir. Et fern. gen. κε[η ῥίτιδνς ἱχάδες» dicuptur carica, quoniam

fe habent milii granis fimiliaapad Suid.

apud Gal. ad Glauc. exp. miliatis herpes: nomine in-

de impofito, quód κέ[γροις ὀμοίας sors xz τὸ δέρρεοι ποιδριε[ὶς Ori-

báfio& Actuatie:

»