(ἢ

sot7

7601. KA

Συ[κλέπ]ης, o furti focius& particeps, qui unà faratur.

Υποκλέπ]ω, fuffuror: unde in Pand. τοὶ νσοκλωπένίο, Item occulo,pratexo. Greg. Exponitur etiam, fallo, diffimulo. Apud Nonn.μᾶθον caroxA eei», exp. fubmiffa voce loqui. Apud Soph. τὸς σθναὶτὠροκλεσίοιδῥος, accipitur active pro vzrexAca Qa.

Ὑποκλοπέω, ὦ: idem quod vrexAca]o. Od. x

Ὑποκλόπι(θ», ὁ κα ή, furtivus. In nov. conft.

Compoftta ffue prapofftrone.,

Αἰκλεπῆίθ», non furans.Item qui non aliud in corde occultum habet,aliud in lingua promptum. Hefych. ex Soph. in Phad.

Ἀκλοπίθ», 8, 0157, furum injuriz non expofitus. Item non deceptus.Item non furtivus.

ος,«Αρχίκλοπ», antiquus fur:& q.d. princeps furum;quifurum turbz

| pracft. Suid.

A'exixAaloidem.gBoixA Y, idem quod βύκλεψ, boum fur,apud Athen. 1.9. ex Sophoc.Βέκλεψ, qui boves furatur.

- Σαμοκλόπ», 9o, nuptiarum fur: adulter. in Epigr.

Ta ugxAoztos 9 nuptias furor. Phocyl.

YetghoxAéarlas» ο, ὁ, veltium fur. Diog. Laert.

Κμυοκλόπθ», canisfur. lta dicitur Hercules ab Ariftoph. in Ran.quód Cerberum furatus fit.

Nox(xAéz175 fur nocturnus. Epigr. l.2.

Οψέκλωψ» qui feró ac ub notem furatur, fur vefpertinus, no&ur-nus. Polemon in Phyfiogn.:

Φρενοκλοπέω, 8, q. d. mentemfuror, decipio, impono praftigiis.Hefych.

ψηφοκλεπῆης, q.d. calculorum fur; praftigiatorum quoddam genus:velqui in calculorum feulatrunculorum[μα peritia ceteros fal-leret. apud Athen. l.i.

ύσςοἲςὺἛ,....ὸὰἐ

KAEQNÍA, ὡς, ἡ» quibufdam dicitur helenium herba, ut eftapudDiofc. l.1.in Append. c.27. Apud Theephr. veró hift. pl. 1.7.c.4.eft κλεωνέω jaQowis, cleonea radicula, quam Plinius Cleonzumnapum vocat, l.19. c.5.

K AH M A, τὸ, palmes, qui& flagellum dicitur à Lat. Theophraft.hift. pl.l.4. xao τ᾽ ἐπιξάλλειν, Xj κορπϑοκ cyiow oy. ZEfíchin. inCtefiph. ex Dem. ἀρμπελκργ δὲ τινες vla) πόλιν, οὐώτέϊ ει ήκοισί τινες τοὶκλήρο Ὁ Jus,quidam funt qui fic civitatem,ut vitem vinitores,putandam füfceperunt, hominesdue ex populo excidere quafipalmites inftituerunt. Sic Ioh.is. Item pro virga, vel potiüsprovirga vitea feu vitiginea, apud Plut. in apophthegm.(C9 Ejuf-dem eft originis cum zAZ29-& κλὼν, nimirum à κλάδ» frango.4 Itaà quibufdam dicitur etiam ἡ πιτυᾶοσα: ut eft apud Diofcor.lib.4. c.166.

γεληριῳτώδησ, so, ὁ τὸ ἡ» fimilis palmiti: ad flagellum vitigineum pro-ximé accedens. Expon. etiam farmentofüs,apud Diof(c.l.5.

Κλημώτινῶ», farmentitius, ὃ farmentis fa&tus: ut, κληριονΐένη κονία, li-xivium farmentitium, apud Diofc. l.6.

YXOviupefius Ὀρισολόχἡα, exp. farmentaria ariftolochia, apud eund. 1.3.c.6. Ab eodem recéfentur ὃς aliz herbzclimatitides fiveclimati-

des:(ic denominatz, quoniam emittunt xis, flagella vitigi-neis flagellis fimilia,quz, ut illa, fcandunt arbores.

KAnugás, 1, exponitur etiam farmentum,flagéllum.

X420», farmentulum, flagellulum, viticula, apud Theophr. hift.

ζ pllo.c.iz.

Κλημ εις, idem quod πληροίζνΘ.. Nicander sua ζεάσων ziQeluVocat xAzugL 0» aedi», ut annotat fchol. in Aleiiph.

Koo Got,$2 abeo in oua» palmitibus& flagellis luxurio,ut vitis non putata. Exponituretiam, pampinis& farmentis opa-corac fylvefco. Theophr. decauf. pl. l.2. c. 14.

Efzosuotlectren,(coop.) farmentisfylvefcere. Theophr. ejufdem o-perislib.s.

ΚΛΗ͂ΡΟΣ, z,o, fors, i.nota quam vafi injicimus ad fortiendum:calculi quibus fortimur. Idemappellatur ὅς πολυ.(33 Eu-ftath. deducit à verbo x24, contra&o ex xo, i. frango: quiafortes dirimunt controyerfias, ὅς litesfolvunt.). Iliad. 4,---- ὦκλήρες ἐδώλον». Πλ’ Αγιλοῦς. cu) A429» θύρε Νεφορίδηο Ανζλόχε.A&or. ο.Ι. ἔδδκριν κλήρος, pro ἔξαλον. Itemvipfa fortitio. utapudEurip. κλῆρον τίθεσθε(ortem ducerc. Sic apud Plut. xa ofoo idus,fortitione facta.€ Item fors, quod forte obyenit, quod quisfortituseft. Epigr. ἶ. 2. Xeugo νὴ τὸν κλῆρον, ὃν σύκλήρησοις ἐν ἄθλοις.Et generaliter pro eo, quod alicui obtigit: unde Synef. ϑεῖον κλῆ-£ vocat divinum beneficium. Α οτ. c.t. λαξῶν τὸν κλῆρον Δ[ᾳ-κονίας τοιύτης, fortiri hoc minifterium, feu fortuitó accipere. Pe-culiariter veró ita vocatur hereditas,(& quafi(ors quzdam hz-reditaria,) qua& κληρονορεία di&a fuit; quód fortitione diftri-bueretur. feu quód fortes deea ducerentur. Hefiod.in Erg. κλῆ-qnidaosépisu. Mo«λῆρθ» ἐπίδικῶ», hereditas controvería: cuiopponitur as712:x9-.$ic& Demoftheni dicitur oratio quzdam«o£ Ἁγνίῳ κλήρε. Sic δς,ἐπὴ τὸν κλῆρον γτορσύεσγ εχ P lat.adire hz-reditatem. Item κλῆρον λαρεδώνειν,ρτο codem. Apud Paufan. fpe-cialiter fic dicitur herediolum, prediumfeufündus.€ ΚΚλήρεςPetrus(priore ep. c.5.) generaliter vocatecclefiam Dei, allufio-ne fa&a ad Ifraeliticum popglum, cui fortitione facta tributimtetra Chanaan, vitz zternz typus, diftributa fuerat: vel quodDeus fibi illum populum yeluti portionem quandam à reliquisfcparatam felegiffet, ficut& nunc ecclefiam; ut unus ea fit in

KA 762

Orbe terrarum clerus, que una eft ecclefia. Poftea veró κληρῶ» di-εἰ Cepit qa vor epo Lo collegium eorum, qui facrisfun&ionibusvacant, aut illis etiam deftinantur. Specialiter veró dicuntur z5-€?» quorum funt diftin&tz dicecefes: ut fi dicas, clerus Conftan-tinopolitanus, clerus Romanus.$. Κληρ» eftetiam vermiculus,infeítans fayos apum. Ariftot. de hift. an.lib.g. cap.27. S Atxs-δὸς, forté datus, forte eleQus: inlib.de vocibus pro diyerfo ac-centu diverfa fignificantibus.

Κληρόω, à»(orte Ιεσο. Plut. in Polit. prc. οἱ 3 ἔφοροι κληρώσουδες ἕνα 33γερόγητων. Ἰίοςτ. in Panath. i£ ἁποίντων τεὶς ὀργοὺς κληρξνῆες.

Κληρξ μεσ, fortelegor. Dem. in Timocr. 15 This i σθοέδροις οἱ κεκληρω--εδύοι καί ζκσιν ἐξ ὑμῶν. Apud Luc. κεκληρθξ 2o φησ: τὸν Πλύτωνα.ἄρχήν δ᾽ Σποθοεν όντων,(ortelectum effe ad im perandum. 8Item acti-ve, fortior, i. fortes duco, fortes mitto. Dem. xui oJ ερωσεύζωςfortiri facerdotium,feufortes ducere de facerdotio. 3 Interdum,forte accipio, fortitó accipio, vel fortitó obtineo.Hippoc.in epift,mul κεκληρῶολ. Philo de vita Μοῦ 1.3. τὸν 90 μέσον τοιῦτοι S depχύπον κεκλήρω" fortitó obtinent. Apud Επ]ρ.οκληρώθζω 3422 fortefa&tafum ferya: δε κληρεμδύων dvar cts fortientium heros, qui for-te nancifcuntur heros.

Κλήρωσις, fortitio. lfocr. in Areopag.

Κληρωτὴς, 8,2, qui fortelegit.

Κληρωῶς, δ.» 7, urna fivefitula, aut hydria, in quam cónjiciunturfortes.

Κλωρᾶτοη,(Dotic?, pro κληρῶτει) mancipia,fervi, inquilini: qualesRea δεωωοὶ Heracles, ése Lacedzmone» πενέσου in"T'heffalia,πρλλικύροι Syracufis: Hefych. Suid. Referr Athenzuslib.c. Cre-tenfesita vocare mancipia ruftica, alg τὸ κληρωθζδοη.

ΙΚληρωτήθχον, 5, τὸ, locus ubi magiftratus forte creantur. Plut, inl.an feni capeffenda refpubl. Polluci verà locus eft intheatro, ubimagiftratus fortitó creatifedebant. Apud Ariftoph. in concion,τοὶ 3 κληρωτήθλω ποῖ Ὀρέψεις» fchol.exp. magiftratus, quifortitócreari folent.

Κληρωφ», 8, ὁ, forte le&us;forte defienatus feu renunciatus: ut, κλη--φωττοὶ δρ) ο), apud Plut. Ariftot. Hfocr.&c. Item κληρωφς στητής,arbiter forte ele&us yel datus. Demofth. T.

Κληρωζεκος, 8, ὁ, ad fortiendum pertinens, ad fortitiones faciendasaptus. Vt. κληρωζικὸν, füb. ἀ[γεῖον, aut tale quid; idem quod z5-φωΐὲς» vas in quod fortesconjiciuntur. Athen. lib. 1. Apudfchol.Ariftoph. xac] 267), eedem quz κληρωτοῦ.—

Κληρωΐὶ, fortito;exforte. Iofuz c.21.

K264:65, qui cenfetur in clero, feu qui eftin clero.clericus. Abufusobtinuit;utopponatur Azizd,i. plebeio; yel ἰδιώτη.

Compoffta: acpramum cum prepoffezone.

Α΄πόκληρθ»» 5. 0155, exhzres, Theophil. λαόκλύρον ποιῶ. exhaere-dem facio.

Α΄ ποκληρόω, ὥ, fortior, fortelego: idem quod κληρῶ. Thuc.l.8. τότε&σξυτοίνεις τε σφῶν οιὐτῶν ἀπεκλήρωσων. Item forte diftribuo. Plut.inCaf. τοῖς φραζώτοης χώρῳν"S Yos eus LA

Α᾽ποκληρθρού forte legor,vel deligor.

Α᾽ποκλήρωσις, εώς, 1, cle&tio fea creatio quz fitperfortes. Item attri-butio numerorum figillatim unicuiquefacta, vicesduefungendjofficii attribute. Dion. Areop.' s

Διοκληρόω, forte diftribuo feu divido.:

Διοκληρδμεη, foxte diftribuor: ut apud Plat. de leg. 1.6. τόσοις 3 Me-

᾿κληρωθήτω τοὶ uóeso. yis forte dividantur.Item active;proa]zsas-pi», apud Theophr. hift. pl. 1.9. c.5.& Thucyd.l.g. δαρὸ(in voce3nedia) exp. fortfor: ur apud Xenoph. Pad. 6. Phil. de vita Μοl.i.& Appian. 1.2. de bell. civil.

Διακλήρωσις, diftributio qua fit forte ,aut ipfa a&tio leoendi forte feadeligendi. S

Ἐ[κληρόω, idem quod κληρόο, δὲ Ε[κληρθραι, forte velcafu evenio, con-tingo. Zl. var. hift.

Ε[κληεθ», confors, particeps. Soph. in Antig. Apud Eurip. Ε[κληρίθ-ο«wi, exp. thalamus dotis& hzreditatisnon expers.

Ε’πίκληρῶ», ad quam univerfi hereditas pertinet.(de fcemina, quaeveladhucvirgo eft, necdum elocata, vel elocata quidem» ita ütfpes fit univerfam hereditatem ei ceffüram: vel quz cum univer-fo patrimonioclocatur: autquz nullosfratres aut forores habetσυ[κληρονόμας. Euftath.& fchol. Ariftoph.) Ariftot. eth.s. cule aey um ed γεονοῖϊκες ἐπίκληρο ὥστε.€ Item puellaorba, coens, do-1emque nullam habens, apud Demofth. E

E'nxagin5 99,4, idem quod ἐπίκληρθθ». Harpocr.

Ἐ’πικληρόω, lorte tribuo feu attribue. Item pro forte allego, apudDemofth. Ξ

Ἐ πικληρξραρ forte tribuor, feu attribuor.

ἘΓ πιρολήρωσες; attributio quz fit forte: a&io ipa allegendi forte.

Κωζικληρέωο, forte lego; feu deligo.1.Reg. c.24.

Καζικληρδιεή, fortito accipio.fortior,adipifcor.Plutarch.in Pomp.

Προσκληρόω, forte allego;(ει(στις le&um adjungo. Actor.17. Itemforte addico. Luc.

Προσκλήρωσις, adjun&tio alicujusfeu confociatio; tanquam qui forteallectus eft. ἢ;

Σύ/κληρφ», confors. Plut. T

Συβεληρέω, forte cadem confocio. Bafil. Item confortem do,neccffi-tudinc fortis conjungo. ZEfchin. in orat.de male gefta legatione,2) τύχη σεινεκλήρωσέ µε οθρώπῳ συχοφαύτη βαρβάρῳ.

Συ[κληρθμε, eadem forte confocior. Bafil. ψυχὴ σνωεκληρώδη σοι s

) κοινωνίαν τῷ 9εδ..— Item neceffitudine fortis conjungor. A-ziftid.

Ζ

ium

CEN