80: ΛῈ'. 993Ἠθδυλογέν, loquor qua jucunda funt&grata, ad placitum loquor,adulor.Ἠϊδυλογία,(uayitas fermonis, fuaviloquentia.Ἠϊολύοοι, morum effitores; 9:28:54 affectuum cujufque perfona.

Vtitur Cic.2. de Orat.

Ἠλολογία, figura oratoria, quum verbis(onoque vocis exprimun-tur ac defcribuntur hominis alicujus affe&us& mores. Rutil.

Lup.

Ἡμερολογέω» à, dies füpputo. ἡμερολογ ἂν χρόνον» apud Herodot. exp:dierum fingulorum rationem obfervare.

Ἡμερολόγιον, fatti, calendarium. Plut.in Cefare.

O54,» ὁ, ἡ» qui de Deo, diifve differitaut loquitur, aut de rebusdivinis; rerum divinarum conf(üultus. Plut. de def. orac. τλᾶςον δὲ

τῆς ἀληδείας“Ἀ]ρμμεσρτεΐνεσε οἱ Δελφῶν Θεολόγϑθὶ. Chriftianis Joy e

elt, c» ὦ, ἡ ον ἢ» rs Ay θ» Gone δι) ὃ missus ὃ 24:58. Οτοφρῴδηιων.

0:64 Q2 εκ Φρζων x Qe à sz.

Q:026712, fermo aut diflertatio de Deo, rebüfye divinis. Plat. lib. 2.polit. Donum Dei.quo fides falvifica ex Deo loquitur.

Θεολογιεκὸς, pertinens ad eos qui de Deo rebüfve divinis agunt,theo-logicus. Ariftot. metaphyf. lib.to. c. 6. Exponitur&theologizperitus,theologiz deditus,apud Naz.

9020542, à, de Deo loquor, derebus divinis αἰ στο: vel differo autcommentor more eorum ,qui rerum divinarum fcientiam profi-tentur.Ariftot. de mundo,9:02652,dp«2 τόσων rupem rov. ArCOD-

D:oAoy&v T σἰξὶ acia, theologicé explicare ὃς commentari. In-

venitur& paffivum 9:Aoy822,apud Plutarch.de def. orac. Θεολο-

γῶν ὃς θεολογέρδυ(ο άξια quod ϑεολόγῷ».᾽απεολογέως à, de medicina diflero. Laert.Decomp. Α᾽ νιωπεολόγηϊ(θ.» ignaruseorum qua de medicina differun-tur, rationis medicinz imperitus.τί δρολογίέα» propria ὅς peculiaris loquendi ratio.µερολογέω,& de facris rebus loquor,(cu differo, facra verba pronun-* tio. Dionyf. Areop.:»B Τερολογία€a quz in ecclefia recitantur, quafi(acri fermones.Τζαενολογία, fermonis novyitas,nova loquendiratio.Ἱζωκολόγ(θ», maledicus. Ariftoth. eth.4. TR: KaxoNopiz, maledictio, maledicentia.Plut.«δὲ πολυσεαγµ, Item ma«ledictum, i. probrum à maledico ingeftum.

Κωκολολεκὸς, ad maledicendum fa&tus, vituperatorius.

Κακολογέω, maledico; congero maledicta in aliquem. Plutarchus deHerodot. Item mal precor, diras ὃς omnia mala imprecor. Matt:c.15.& Marci 7.::

Κωαλλιλογέω,, eleganter dico, venuft? fcitéque dico velloquor.

Ἑαλλιλογέω, elegans venuftaque di&tio,vis ben? dicendi.

ΊΚενολογ ἄν, inaniter loqui, fupervacanea dicere. Ariítot.

ἵζυ αιδολό» Θ», turpiloquus, cinzdica impudentia in loquendo utens.Athen. 1.14.

Κορολογξομιοιρ δη, confero fermones cum aliquo dere quapiam,fe-ro colloquia cum aliquo. Ariftot. in pol. κοινολογησοί μλυζῶ- τοῖς Σα-μίοις. Polyb. πκοινολογηϑ ἐς«αλ d. ὅλης ἐπιδελῆς Νιμοφάνᾳ. Sic& κόινο--Ἄογ ιν eris ὅς τινε» confilia cum aliquo agitare. Luc.

Κοσμολογία, differtatio de mundo,(ermo qui habetur de mundo.

Kor 497074:35,ad xov 49522420 pertinens: unde, xoz p9A024x φιλοσοφία,eadem quz& φυσικὴ, apud Dionyf. Areop.

Κεφολόγ Θ», qui levis eft in verbis.

Κεφολογία; verbalevia, levitas verborum.

Kmiz262i2, dicere cujus fit hoc vel iilud zz, Gaza.

Κυρκολογ ἔν» propriéloqui: unde xvez2Aey&oX. proprie dici. Iuft.|

TU: Mart. 22» νοµεω ἐπὶ Τε κυφηολογ 8) Qua ay. Sic& apud Philon.devita Mof.Kvgao2o5iz, fermo feu oratio propriis conftans verbis. Dionyf.; Lonegin.Decomp. Α΄κυρολορέα,ἱτηρτορτίοεας fermonis,improprium genus lo-TT quendi: unum ex vitiis que in fermonenotant grammatici.Αἰ κυρολογέω, improprie loquor. ἢ; aes sAz 6^,, qui fübtiliter ὃς minutatim differit de aliqua τς ar-gutus. ip sΔεπλογέ»,Πνε λεπίζλογέοιιση, minuta ὃς fubtilia difputo, fübtiliter&argüte differo. Ariftoph. Luc.: pA:Δεσζλόγημα,(quod ὃς λεπζλορέα,) fubtilis de minimis rebus dif-putatio.Àt2 02071555, argutator. Ariftoph. in avib.Decomp. ΔιαλεπΏζλογΏμοη, idcm quod λεσζλογίω.. Ariftophan. inavibus.Καΐηλεπδλογέο, ὦ, fübtiliter ὃς argute rimor, apud eundem.Μακρολόγ(»» qui longa oratione utitur, prolixus in fermonibus feuoratione. Ammon.Μμκρολογία, prolixitas in dicendo, fermo prolixus. Ariftotel.rhet. 3.Μακρολογέω» longa orationeutor. Herodian.& Athen. l.6.Μκμιολό, 9, vanus in loquendo, vaniloquus, vanidicus.Μαΐζειολογία, vániloquentia, feu verba vana.Μαψελόγ», vaniloquus. Hom. hymn. in Merc.ἨΜεζιξυλογία, interloquutio, fcuinterfatio. Apud fchol. Thuc. ufür-paturproparenthefi. ΦἹΜετεωρολόγ». qui de rebus(uüblimibus(id eft, cceleftibus) verba fa-cit, feudifpurat. Platoin Cratyl. ὉMn; fctmo de rebus fublimibus, fcu difputatio. Idem inPhadro.

Μιεμολόγί(»; qui mimos recitat:

AE| 894

Μετεωρολορικὸς, ad meteorologiam pertinens.Μετεωρολογῶρας fublimibus rebus verba facio,aut commentor& fcri-

bo.Idem in Axiocho.

Μεσειολόγ», moderatus in verbis. Antiphon.Μικρολορία, fe σρεικρολονία, Oratio tenuis;nullamque habens yerbo-

rum& fententiarum dignitatem. apud Suid.

Μικρολογξομεοη, Stan; feu σμιπρολογέομε, Eue, dé rebus minutis& le-

vibus accurate difputo. Luc.

Decomp.Koe axgoheyai vlo) φύσιν, ἂς natura loqui ut parca& reftzi-

&a.obloqui naturx cz. Hi i σ»obloqui naturz ut parcz Hippocr.in ep. ad Demag.

inEpigr. Ha μιμολόγθ» dicitur,quod humanam vocem referat.

Μεμολογέω; mimos recito, mimic? recito. Strabo 15.:Μισολόγ(θ»; qui difputationesodit: literasfcu politiorem literapi-

ram exofus: indo&us.

Μισολογίῳ, odium bonarum literarum. Plut. de Herodot.S::::Μισολογέω, ὥ, bonasliterasodi:&per confequens, imperitus fum:

Poll.

Μυϑολόγ», fabularum narrator. Plato de leg.

Μυλολογέα, narratio fabularum, vel fabulofa narratio.

Μυδολογικὸς, ad fabularum narrationem pertinens. Item qui valetcoiaminifcendis fabulis. Plato.:

Μυδολογέῳ, fabulas narro,vel fabulam narro. Ifocrat. in Archid. ὁποιρὸν 194pbs Gv ἐξ μρθόλου ἂν. Idem cum ἀςςυ τὸς ὀγῶνας τὸ τὸς πο-Muss d'üpuQéav ἐμευθολόψησε, Item fabulose narro:

Μυδολογέομέη, fabulos& narror. Plato. Demetr: Item a&tive, apud"Theophr. ep.34.

Μουδολόγημα, narratio fabulofa, res quz fabulosé narratur.

Μυϑολόγσύω, fabulor. Etfimpl. pro loquor, feu dico. Odyff. z. τί τοιmios μευϑολογσύω; Sic& apud Phocyl. Mézta ορ φαγέειν, πιξῖν, X u^ϑολογσύειν:

Decomp. Διωρευϑολόχξω, fel Δ᾽ oso ot, confabulor. Plat.in apol.ὀδὲν κωλύει Ἀιιμευθολογῆσεῃ επθὸς ἀδλήλες. Exponitur etiam, differo.difputo;apud eundem in Phzd. SO

Διαμουδολογικῶς, fabulosé.

Καζρμευθολόγέ σε, fabulas tibi nárro, feufabularum narrationibus téoccupo ἀπε oble&o. Philoftr.

Ἀήωρολόψὂ», inepta& ftulta loquens feu blaterans. Ariftot.:

Μωρολορέα, ftultiloquium; ftultus fermo feufatuus, inepti. Ephef:

ἡΜμωρολογέω; à, ftulta feu inepta loquor, infuls& blatero. Plutarch.puapono 8s, ὦ Avin. Athen, lib.6. Τέτλαϑε δὴ πενίην 2e, ὠϑώσγεο μω-poA o Sy TU.:

Ο γκολογέω, cum faftu dico:tumido fermone ja&o. Hefych.Οἰκτεολογία, Oratio ad mifericordiam feu miferationem commo-vendam,vel qua miferatio movetur. j

Οἰμοιολογία, dictio fimilis,(imilia verba. Quintil.1.8.c.5.

Οἰμολόγ(θ»»(q.d. iifdem verbisutens;) confentiens, affentiens,qui ineadem eft fententia feu opinione. Xen. in fymp.

Ομολόγως, q d. confentienter. Exponitur convenienter,congruenter.Item aperte,fine ulla dubitatione. Ofez εἶτ,

O«92242,; confenfus, aflenfus. Item convenientia. Plat. in fymp:Item pactum, pactio, conditio,coinpofirio. Thuc. Plato. Ariftor.Item confeflio.[tocr. in Bufir.& in Teff.N fcriptis. 7

Ο µολογέω, ὦ, confentio, affentior. Synef. κα ze. δέω ποῦς 9 παλήϑεςτἀστλήψιεσιν ὁμολογήσεις Plazo de rep.l.2. 249266» Θρωσυμήλχω» ὅτεqo dizgaovj ἀλλόπειον 2290). ih hoc aflentiri Trafymacho.[tenifpondeo, roganti promitto. Plat. ep. 7. ἡξεὶν ὁριολόγησες ἐπὶ τῴτοιςquis λόγθές. Dem. ολίω glo) πόλιν χα σφὰς ὡμολόγων πσάρξειν cobra.T liüc. ὁμολογῶ avi κρ(ρολύσειν.Ττο πὰ confiteor; profiteor. Thuc.lib.2;15 τὸ πένεο E27 οριθλογ ξεν τινε αν ρὸν;(IOS μή Δ]φφοῦνειν ἔργῳ οὕομον.Epigr. 1.2. ὠμιολόγησε φόνον:::::

Οἷκολογ sx, active affentiri;coricedere. Xenoph. Item paffiva fignif:diciturid quod conceffum;& aliquorum confenfu receptum eft.Plutarch. in Pericle; ὁμολον εἰ τοῦ μδρ 9 ὅτι θυγοίτηρ 1 Αξιόχυ. Etcum infiritiyo;convenitinter nos: ut apud Plat. iri ep. ὡμολογήθηγῶϊν, πολεῦσεωι py) δέκα δὲ εμέ:

Οἴμολο»,«,δρωςγοχ confeffo. Plut. in Sol. Iteim convenienter,concor-diter. Xen. cum dat: ὁμολογερδῥως τοῖς ἐρημδόοις.

Οἱ μολόγημα; id de quo conyenit inter aliquos. Et peculiariter idde qitoconvenitinter differentes: quodutrinque confeffum cft.Plato.

Decazap. Ανθομολογέω, Vel ow juo oyéopiei, δι, conftituo, pacifcor;conyentum ὃς ρα ineo. Plut. in Biuto; κὶ«xc ἀλλήλους ἔ3λε--γῶν, οὐδομολογόρθροι Δ᾽ αὶ Ὁ πιεοσώπων ὡς ο Ολο μη Gea uie τμ σύλλη-γιο), nutibus& fignis infacie eminentibus conftituentes. Etprosrem exponere. ltem viciffim confiteor; vel gratias ago. Luc;cap. 2.:: Ms

Α᾿νδομολόγησις, pro quo dicitur οὐλομολορέω in facris fcriptis, consfeffio.

Α᾽νομολογέω, ὦ, fateor.:;

FOE A» idem. Plutarch. ὐομολογέ,ϑυοί«ee ἀλλήλες. Itemconftituo, item confeffum inter differentespono. Plato, s/o-μθλογησούμεεϑοε m pides, conftituamus;& pro confetfo pona-musea, quz inter nos dicta funt; feu; videamus quid fit exdi&tis flatutum, inquo conyeniamus.| Item paffive, pro con-fello habeor. Demetr. ὠὐωμολογημοή TU«2490 ρθει. Philode mundo, ὁ θεὸς τέξεων κ᾽ ζωῆς αὐωμολόγητοή qyisop) τοῖς Aun D

ξάζοσι.

Pp2 A reus