1135

Σιωοργίζομεού, üha Jrafcor.φιλοργὴρ, iracundus. Nicand. àY'aogyitoptett, fübirafcor, paullàm irafcov,

OP

Εν ἐξ AERA AM:::Ὁ ΓΙΑ, τὰ, ργορτιὸ, facra Liberi: abufivà; omnium Deorum, in-quit Servius: quitamen alibi contrà fcribit, ὀργιά, apud Gracos,

dici orania(acra;sabufivé vero, facra Liberijorgia vocari.(Vel

ἀπὸ d ὀργῆς, à furore: vel ὡπὸ τῶν ὁρῶν, ἃ montibus: quódi&mon-tiumjugis, vel locis.coeló proximis, facrificareconfüeverint. Atfchol.Apollorii πωρο τὸ, ἄργειν τὲς ἀμουήτες 6001.) T heocr.Id.27.Va N", NXu d ἐτώρῳξε ποσὶν ἀἰθυνεώδ εν» ὀργίο Βάκχδ. Plut.ad Colot. τὰ E'z-xSps JsoQaw a opi. Sy nel. epift 14 3, φιλοσοφίας οργια. ᾳ Aliquan-do fecretiora ὃς magisarcana facra fic dicuntur: undeexponiturY: 5 Ἶ N m mu Ἂνetiam ῥεύφηοχῷ. Luc. de faltat. τὼ gei» οργία σιωπῶν ἀξίον diy ageturσῶν νεο.::Ογιάξω, orgià feu Γαοτα perago. Plutarch: in Num. θυδίατς, xog arope-5 i JS ἠερεαις, ἃς αὐτὸς ὠῤγίασε κο) κθτεσησειδίῃς cafu. Apoll.Arg.2,n9 ομέπεσι Aloe Νυσήϊον ἡ ὦ O ργιοσεη, eov) τε χόρες. Herodian. lib. 1,Η DE XN 7 E TA 5,: NMὠργίξζον ἐπὶ τοῦ ποι μοι Γάλλῳ. Q O'eyizCew τὸν 93v. exp. facrificiis

Deum placare, apud: Plat.€[tem ὀργιάζω, facris initio; Philo det:

vita M. l3, αὐτὸ τε καὶ τὲς ἀδελφιδᾶς ὠργίαφεν. Pro ὀργιάζω, diciturὃς ὀργιέω. Hefych.:

νε

Ὁ ργιώς σα. j

' Orac.$ Exponitur etiam activé, rem divinam facere,apud Ῥΐατ.Iib. 4. de leg. -

Οργιασμς, ὃ, orgiorumfeu facrorum peráctio, feu ipfa orgia; Plut.de de£ orac.& in Alex.

Όργιαςής, 8,0, qui orgia celebrat. Plut.ad Colot. ὃς de def. orac.

O'gyia5:«9:, eos decens qui orgia celebrant. Ariftot. pol. 8.

O'gyeav, aO», δ, qui orgiadeorun peragit: facerdos.Aefch.in Myfis.Yong Καΐκε Aou aep» ὀργεών. Antimach. in Augus νεῷ: Κα-ῚΘαρνὸς xt) ἀγακλέας ὀργεῶνας. Vide δὲ ΡΟ]]. 1]. 3.€. 4-

O'eysaves, aj facerdotes foemina. Hefych. εἰς

Ο ο) ίων ατα orgiis initiatur, qui orgia celebrat. Hom.

ΤΟΝ Compoffta.'

Ανοργίας Qv, τ, ὁ τὸ ἡ,orgia feu facra non admittitur. Sacra ἀνοργίαςσο quoque alicuidicuntur, quiea non celebravit: apud Suid. V

Ανοργίχ, ας, 9, facris feu orgiis nondum initiatum effe] Hefych, ὃςSuid.'

Εἰ ξοργιᾶξο,αὰ facra fufcipienda preparo;ad facrorum cultum expioἃ idoneum reddo. Ariítet. polit, 8.

Ἐ/ποργιάζων idem quod δεγιάζω. Anacreon,

Καδεγιάδο, orgiis initio, νεὶ ad orgia ὃς facra ρταρᾶτο. Plut.inSol.Hinc& part. paff. s«ovrugyiae pé» initiatus, confecratus, deyo-tus: apud eundem in lib. an feni,&c.

Ἑιωοργιάζω, fimulfacra perago. Plut.

Ψιλοργιῶ», qui orgia celebrare amar, qui orgiis delectatur:in Epigr.& apud Nonn.

ΟΡΓΥΤΑ, Ze, ή, Herodot.l.2. menfura eft fex pedum. aliis, decem;ut patet ex Teczasd sxóe[49», Poll.l.2, ὀσγεὼν effe dicit menfuram,qua iater ambas manus expanías continetur, fimul. menfuratoipfo pe&tore: Plinius ulnam appellat. Ab aliis interdum exp.ρα, nonnunquam tres paffus. Ariftot. 25$4054 σροσαφοδούων,ἐπὶ τέΠαρας ὀργεὰς ἀφ᾽ ἑαυτῷ ῥίπ]ον. Plin.exp.redditinfuga fimum,interdum trium jugerum longitudine. Diofc.L4, δέκῳ ὀργης ἔχωνὕψῷ».(G^ Derivari ab ἐρέγω, facta fyncope» tradit Euftath. AtHefych. τοῦ τὸ τὰ ye μετρ.:

Ο γη», ulnam unam longus, feu tres cubitos, in Epigr.

Ouais, idem quod ἐργηων».

O42, ulnas extendo: unde ὀργηξάχ, apud Euft ex Lycophr.

: Compoffta.;Δεκόργῃ», qui decem ulnarum eft. Xen. in Cyneg.Τρισκαιδεκόργη(ο,( decozap.) tredecim ulnas patens,feulongus cen-

tum triginta pedes."Theophr. hift. pl.l. s, c. 9.

Διόργη», duas ulnaslongus. Ibidem.

Εἰκοσόργῳ Ὁ», qui eftviginti ulnarum. Xen.

E κανταόργη(θ»» quicentum ulnarum eft.

E'd,49-, novem ulnaslongus. Odyff.^.

oz59/122y49-, qui quinquaginta ulnarum eft.

Πεῦῥργ 4G», quinque ulnarum. Xen.in Cyneg.

Ἠερκοργήρῳω, circum ulnis comprehendo. ex Οτο

Γετρόργη Θ», qui quatuor ulnarum eft. in Epigr.

Τεσσαρᾳοδ οργή», quadragintaulnas 1mplens. Herodot,

GAuxollagry η» triginta ulnarum. Xen,

OP E/T Q, δε ἐρέγνυμε( ficut οἴγω, ὃς οἴγνυρο,) porrigo, extendo; feu

M52,

tendo. liad.e, Εὐγετό χε ὀρέγων ἐς ἐρῳνὸν ἀσέρσεντα. Yliad. αν ΠΟΣᾺχέρας ὀρέγοες, ἐδέοντο πῤῥΑῶν.€ Item porrigo, tendo, i. prebeo:feu porrecta&Τοσσον χητών ες

Herodian. lib. 2, ezwstos βοῶντες,dor. Hiad.

7» porrigebatur pra latitia. QEta&tivé,porrectis manibus pren-URS 4^"» 4. ἃ^: μήdo. Od. λ, Πιτνὸς ὡς ἐμὲ χᾷρως, ὀρέξωδς μονερήνων. Sic ὃς Ὁ αγ. d.

Interdum fignificat, porrectis manibus capere feu prehendere

2, dicuntur ipfa facra,quum peráguntur.Plutarch.deé def.

qui initjatus non eft orgiis feu facris: quiad|

JNeuplo Il, 4, Ὡς ἀρῶ φωνήσεις, ὠρέξατο χερσὶ φίλησιν, Οὐδ᾽ ἔλαξεν. 11.^Xie. ἀπὼν, αὶ παιδὸς ὀρεξατο φαζθεμῷ» E/serag.€ Item cupió, appeto,anoreeorum,qui protenfis manibus aliquid prehendere cupiunt,Ifocr.ad Demon. ὧν χρὴ τὰς νεωτέρες optgsoA. Synefi deinfomn. ὅτανὁδὸν ἀνοίξη τῇ ψυχῆ τὴ με ὀρεχ θείσῃ.:

s Deri$ata“ὁ ὀρέγω ἴθ; ὀρέγομεη, porro, eX tese do.

Opey μοῦ, τὸ, quod porrigitur, feu extenditur. Eurip. 1n Phoen. Tterà

paffus, i. interftitium quo pedes porrecti intet eundum à fe inyi-cem diftant, Áriftot. demundo.:

Ορεκτὺς, ὃ, ὃ, porre&tus: feu qui in longum porrigitur& protendi«

tur: ὀρεκτὴ eA um, 1}. β.

Otéy lu, porrectis mambris; fchol. Hom,

ο. Cozapofíta.:Αποζέγῳ, prebeo,(ει parten alicundedo. Suid. Exponftur etiahiτ$Xtendo, protendo. apud Hippocr.

E πορε ὀμοή, porré&ta manu prenío, i. protentafüanu captó ὡς pre-hendere cupio: quum additur dativus z&gà, ut apüd Apoll. Arg,lib. τ. φιδωρῇ, ἐπορέξατοχειρή. Ttei porrecta manu prabeo:PlutziavitaSol. Taussc ἀφελὼν, Ue ἐπορεξάμδρ».'

"i" Derigata ab ὀρέγθ paid, 4. aPpeto,

Όῤεξις, εως, 4, appatentia, áppetitus, defiderium:; Ariftot. rhet. 1

Herodian. lib.i. frequenter pro cibi appatentia ponitur. Plut. de

: frat. char, Gin pracept. fanit,&(ympof 7. probl. 2:

Ορεκτὸς, 8, 5, qui appetitur, fcu appeti folet. Alex. Aplirod.

Θρεκδικὸς, cui appatenti& vis ὃς facultàs ineft: velümpl. àppetens;

Τὸ Ope or, ea animi pars. dicitur, in qua appetitus füum habetdomicilium, Ariftoth. eth.lib. 1,C.13. In ftomacho autem 2/:4-xi» dicitur facultas illa quz cibos appetit: idem. feré quod ὄρεξις:Interdum verg:quod cibi appatentiam facit; ut apud Diofcor;lib. 6. cap. 13.: ΑΝ

Οἰφεγνάομεοι!, dpa], ideni quod ὀρέγομο, defidero; ἂβρεξο, Hefych le

Suid. Exponitur etiam, pugno, decerto, apud Hefiod, in Afp;E'yaaaw 5d| ἐλάτῃς οὠὐτοσχεδὸν ὠφεγνῶντο. ὲ

Comp. Ἐπωορεγνάομοη, ὥχεο. Suid. οἱ} τῷ τολείονθν 3X) τορόσω σχουδραγνῴ:

οἱ, τοροῆγον ἐπὶ Παμφυλίας.

O ec So, 2, cupio; defidero.Ariftoph. in ΝῸΡ. Κάνταῦϑοι πῶς οἴεσθεέ ιν

τὴν προρδίοιν oj ἂν, Apoll. Arg. lib. i. Οὐσ]£z ἐκφλυξοη τόσσον γόονὅσσον 55,98. SEÍt δὲ verbum fi&um ad imitationem foni& fufpi-

rii quod animam efflantes edunt. Π, JJ, Πολλοὶ dd βόες 22i ὀρέχθεον

ἀμφὶ σιδήρῳ Σφαξόμονοι. Dicitur ὃς de fono maris quem ad litcus

allifum reddit; apud T heocr.idyll.i 1, Τὰν γλαύκαν 3 94Anosaw tà

ποτὶ χέρφον ὀρξχ ἔν.

, Corpeftta.

Ανορεξία, ας, ἡ, nulla appetentia, proprié cibi. faftidium ftomachf,Diofcorid.

Ανόρελ]θ-, qui nihil appetit:Plutarch. fympof. 6.:

Ανορέκτως, fine ulla ciborum appetentia. Gal.

Ανορεκτέω, nihil appeto, videlicet ciborum. Idem.

Ἐὐορεκ]ῷ», qui bene appetit eibos. Res autem aut thedicamentumaliquod ὀθόρεκζν dicitur,quod ftomacho appetitum cibi conciliat;

Πωνζρέκτης, Omnium appetens. Anacreon.

peculiariter qui nullos cibos appetit:

ΟΡ EYTAN ΟΝ, five ἐφάγανον,& τὸ, vel épetye s, five ἐδίψ ay y2, 6 vela, origanum: herba nomen; de qua Diofc. lib. 3. cap, 21.

το, χέρες ορεγνὺς, Plut. in Coriol. ἔνιοι 3, xe4 τὰςenfa manu prabco: itém fimpl. do. Odyff. p, Et οἱ

Iliad.z, Gai d οτέροισι πατὴρ Zábs κῦδῷ».

v,(dekTe&toris equis:) Ποσσὶνορωρεγώτοη πολεμίζειν. Apoll.Arg.lib.2, τοῖσι QVuós ὀρέξωτό γηγοσαώη-

ΓΞ Διὰ τὸ, χαΐρειν ὄρεσι», di&um Euftath. tradit, derivans ab 299»ὃς γώνθ».. Aliideducunteagg τὸ ὁρῶν 28», quia vifus claritaticonducit: vel perantiphrafin σαρο τὸ ῥιγῶ q. ἀφάγανον, quum fitherba 9 ερρίφυνοκη.Οἰφεγανίτης οἱ vinum ex origano confectum. Diofc.].$ C. 6r,Οδγανίζξω, origanum refero, origanum refipig.Cozzpofrta.Av eite aO, origanum fylveftre: herba nomen quz aliàs panaceHeracleum, aliàs cunila nominatur, Diofc.1. 1. c. 34.Τρωγ ολ» ὧν), ὃς vgyapiyow origanum hircinum: fruticis nomen?apud Diofc. l. 3. c. 55.:Τραγορηγανίτης oi», vinum étragorigano confe&tum. Diofc:lib.c.

LP ον νο τ ντο

ΟΡ O ΟΣ,£o, rectus, i. erectus five arrectus. Odyff. e, Οὐσ] ὀρθὸςQuémma εἰ ο ποσί. Miad: e, Ο ρθὴ 3 τρίγες? su. Plat;in Symp. ga-DT ὀρθοὶ ἐπὶ δυοῖν σκελοῖν. Xenoph. ὀρθ-ζω ἔχων vl) τιάρδιν. Sic δὲapud Plutarch. Polyb.&c. Item rectus, i. porreétus in reum,vel in re&tum tendens, Soph. sez σρκρδος ολοι» ὀρθὺς ἐς ὁδὸν aroρόύετοι!. Sic, ὀρὴ γραμμ, vel γωνία, apud Ariftot.& Euclid: δες,Metaph. homo aliquis ὀρθὸς, dicitur, 1. fincerus. Plutarch. in Per:Et ὀρθὸν effe aliquid dicitur, i. re&um,&aquum, apud Plat: Ari-ftot. 1. 3.c. 7.& 10.

O fis, re&t; ut pat eft ὃς decet. Ariftor. rhet. lib: 2. Xen. pad. 4.Ίος, in Areopag.:

Ο εϑότής, sl», rectitudo. Ρ]ατο in Cratyl; de frat. amie.|:

| Ο ρ)όω, a, Γ.ώσω, erigo. Iliad. η, τὸν δ᾽; aij ὄρ)ωσεν Απόλλων. Eurip.in:

Alceft. Og9w πρόσωπον erige faciera tuam. Plutarch. ad prafed. -

indo. Zz:29 aiam rds ἐσιν 299 8p, 8 τε δδώσκειν dy vil. Item me-

'taph.ficut& Lat. erigo. Plutarch. in Fab. τὴν ἡγεμονίων ὃς ἀληθῶς

rop σάλῳ(ζεισ eur ὤρδωσε καλὸς, ρτοδὲ ογοχίε.€ Kem rectum

facio. Ariftor. eth. lib. 2, cap, ot τὰ δι ἐσραμορδῥ τῶν ξύλων 2e9 iles.

Ι Item dirigo: ficut architectus fuum canonem ὀρθὸν dicitur;Athen.lib13. ὅ At ventus navem ὀρθοῖ, quum facit ut recto eatramite progrediatu£,

Bbb2

Qe EUM,

|