v

OP

ΟΡ 1142

eciam ὀροδοερως pro eodemapud Theocr. idylLz, Tot ἢ ἃ δὲ σκεραῖε οἱ είξω, termino, βπῖο, feu definio. Ariftor. probl. ὧδ, ἐν τερέν

ἀροδεμμονίσιν αὐδοολίωνες Tiles λαλαγειῶτες ἔχον πόνο». V. Πκροὸ τὸὅρω, ἢ ipsa» X? σι αὔξησιν. Etymolog.€ Οὐρόδρομονῷ», Hefychio eft|etiam σοζεμός. Ί---- à H^^ NOPONTION, orontium: herba nomen apud Galen. 1. ο. T x7sizes, qua ictericis in balneo luridum colorem detrahit, ut óri-ganum Diofcoridis.

------

-...............--.-.

ὉΡΟΣ, εν, τὸ, mons. Odyf£ ὁ, αὐπὺ AL ὀρθ» ἐπεοσέξοιν κοιζιειμδιύονὕλη. Miad.» ὄρει νεφόενζε εὀικώς. Xenoph. ἴῃ Cyneg. ve μεγάλα ὅρη.Pauf. in Att. pe dox oy ard der e καὶ δένδρων. Hinc ὃς dat. post.Seer pro ὄρεσι.$1Indomo ὀρῷν» dicitur pars qus capiti immihet:tete Poll.lib. 1. cap. 8.€ Etin pede humano pats fuperior fic!etiam nominatür,apud eundem 1:2: M Sic dicitur etiam lignum|inprelo, quó oleum exprimitur; apud eundem l7.€ At pro9j-ῥῶ» videin Ορ».:

Ges, 8, à, montanus, moftofus. Xen. pad. 4 3 χώρῳ ow vole ὀρεινὴmontoíam regioném incolunt.Ponitur aliquando abfolutà7 ὀρᾷ-νὰ, pro ὀρεινὴ χώρου, regió montana. Ariítot. hift. an. V. 5.€ Item inmontibus crelcens, fylvaticus, agreftis: ut, herba: ὀρεινοὺ, quae inmontibus crefcunt. Οἱρειὸς eft etiam avis fpecies, qua monti-cola vocatur, de qua Ariftor. hift. an.]. 8. c. 3.:

ει», ὃ 15 ἣν ὃς ἡ ὀρεία, Jonibus, apud Athen.l. 1. ex Alciphr. idemquod ὀρεινός- Ὡς. ὀρειθ» χώρῳ, apud Ariftid, Dicitur ὃς,?ze 9, ab-folutà pro, κα 98» χώρφ. Tt em qui in montibus creícit,(eu qui exmontibus provenit. ut, vgoier] petas, cibi ex montibus provenien-tes, apud Lüc. in Tim. Et quiin montibus degit. Ut, operos Ayo,apud Xenoph.in Cyneg.$ic Liber pater Βάκχ» opeso, ὃς νύμφαιῥρειάδες dicuntur,quód in montibus frequenter appareant.fOgecrtft etiam polygoni fpecies. Plin.]. 27.c. 12.

Oieike tO, montana, montofa. Ut; ὀρειὼς πέτρη» petra montofa.in Epigr. Ets ὀρειάδες μᾶσεη, mufx in montibus habitantes.

Θράτης, 5, ὃς monticola.

Ὀρετος, idem. Hefych.::

Θρέσης, idem quod ὀρείτης, qui in montibus verfatur. Schol. Hom.

Ορέσερβ», monticola, agreítis. Odyft. jj, Ἀμφὶ δέμιν λύκοι ἤσων Üpesepot,δὲ λέολες.

Ορεσιὰς, montana;monticola.[ερύμφαι ὀρεφιάδες, montana feu agre-ftes nympha. Iliad. C. ME

Οὐρέσιον, τὸ, herba qua δε neétarion. Diofc.l. s. c. 58.:

Qi», τὸν Yonicé pro ej. Iliad 2£pxQ« ον βήσσαις.!φ Ας sp, ὃν ihfeq. Ot».

Ὄδρειος, montanus; pro spéor. Ut, ὀρείη χελώνη, apud Nicand.in Alex.

($29,£O, τὸ, Doricé, Ρτο ὄρ»» apud Theocr.idyll.». ΐ

Ὁ saos ios o, mmulus; vel mula, quod hocanimalad ópera móntana preceteris firidoneum, Arift.rher.2.& l.6.hift. anim. Pro eodem To-nicà dicitur 27405, apud Hefiod. in Érg. ὃς Hom.Iliad.&.

Opens, 8; ὁ, nularis. Synef. epift. 5.

Compofrta.

Α΄κρόρεισ us, ἡ, fümmitás montis, Philo devita M. 1. 3.

KAedicaa, ἧς clauftrum montis.

Κρημνώρεια, praccipitium montis feu prarupta montis pars.

Tlzzée O^, ad latera montis fitus; vel prope montem fitus. Suid.

Παρώρειο as,» latus montium, fecundum locam aliquem porre&to-rum. Polyb.l.?.

Παράρείσης Τὰν» in Epigram. latera mo ntis incolens,vel ad montempofitus.

Πωροφία, vicina montibusregio. Strabo.^.

«Πρυμνάρεια, extremaunontis pars, radix montis. Ἡ f.

Ywéugsinimapàrte montis firus, monti fubjectus.

Ὑ᾽ σόρειον, τὸ, irna pars montis. Suid. ὃς Hefych.

Ὑ χόριον. parvum promontorium, Suid.. 2 E:

χ᾽ πορεια, ima montis pars,pes feu radix montis. ll.». Plut, in Fab.&

OZ, vrminus limes, finis regionis alicujus vel agri. Luc.in Macrab. οἱ Περσῶν ἡ Ασσυρίων οροι. Et Demo fth, ἐδὲις ορ» ἐπέσητῇ ἐφχαῖνῶ, nullus finitor feu cippus erat ibi erectus, Plut. inamat.

narr. bae ὅρων ῥέειν, extra fines projicere. ὃς, πέρω ὄρων ἐλαύνειν,ultrà£nes profequi;apud Demofth. Item metaph.ficut apud La-sin. finis, terminus, limes: ut apud Demofthen. ὅροι ἀγα]ῶν. Et,ὅρως ὠνίων iD eA res venales fuis limitibus defcribere, apud Plat.de leg. Et apud Luc. pecus culos τῶν τῆς ὀρχήσεως ὅρων, manens 1n-tra faltátionis terminos. 4 Iter meta,(copusin àliquare propo-fitus.Ariftot.pol.4»2gisoxedlias pls o9, Ἀρετὴ,ὀλιγαρχίας ἣν πλδτος.Etingenere, omne extremum ambiens; apud eundem Ariftot.lib. 2, degener. anim. Item modus δὲ regula, ὃς quafi prarfcri.pturi actiones temperans; apud Gal.method. 12, ὃς 14.$ Itemfnis; i. finitio, feu definitio. apud Ariftot.l.1."Topic.osS DT

. λόγῷ»» ὃ τὸ iod ἄνοη εηριοήνων,$ Exponitur etiam, index rci obno-xia, fignum rei oppignerate. Unde, ὅρες τιθέναι» δέ, opus 19e atv.δε, ἀφωρισιδῥη ὑσία, pignori oppofita.

Ό ρικὸς, 8; 5,&nirivüs; Ut, ὁρικὴ extare, ftatus definitivus, Et, τὰ opi;

definitioni attributa:feu d definitionem pertinertia.Alex.Aphr.Ou». terminalis: Vt, ep» λεὺς, apud-Plur. in Num. Et; όριος Ζόῦς;

B apud Plat. 1. 8. deleg.

C gos, ὃν τὸν terminus, limes. ln plurali; τὰ opis, termini, limites, fi-nes. Xen,&"Thuz.Item fines ftellarum, ac proprie partes figno-

zum, qua(tollis fingulis dividuntur; apud mathematicosi

ζόσιν αὐτὸν κύκλοις,-ϕ Item diftermino, dirimo.Ariftot.3. de part.an.& Herodot. f Exponitur ὃς conglutino, cóagmento, apud,, Ariftor.L.4. metcor,[tem rerminiscircumfcribo,apud DemolthiO eoo corminion finior,"Thuc. l. i, teer pop ἂν 8d oe Ad o ὑμῶν ἡBegovrzs. Irem activé& metaph. definio, do definitionem rei,Ariftot. ethic. 3. c. 6, τὸν φόξον ὀρήζον) απροσδοκίων κῶκϑ. Trein aeftismo, cenfeo, metior. Idem eth.2; ὀρίζον) τὰς δρετὰς mra iius τινὰς,τὸ ἠρεμίως, ςοἠίδπε& zftimanr. Sic Plat.in Gorg. ἡδονῇ τε I ἀγαθαῖοριζομονῶ» τὸ καλόν. Ytem.definio, i. ατἂὂ» conftituo. Dinarch.oporzspacu QD ἑαυταῦ ζημία ϑείνωΐῷν, ftatuens feu prarftitnehs. Sic, ὁρί-CsoXS dixeqor, jus ftatuere; feu jus obferyandam praícribere, apudDemofth. Item exiftimo, ftatuo, cenfeo. Demofth. Philipp. 3;ἀφ᾽ ὃς ἡμέρας ἀνἒίλε Φωκέως, ord ταύτης ἔγωγ᾽ αὐτὸντγολεριῶν ὑμεῖν ὁράζο.e cum ego vobis bellum inferre exiltuno. freni, finisloco mi-hi própono; fcopum mihi prafigo. Plac. lib.8.de rep.? δημιφτραία: ὁφράζεῦ ἀγαλὸν, quod democratia ftatuit nem ὃς bonum.Θρρισ, τὸν terminus limes. Eurip.in Hecuba. item id quod apudnos ftatuimus. Jo(eph.;::Ο΄ρισμὸς» 8, 9, Βπίε]ο» definitio. Ari(tot. poft. analyt.. 2. c. 2.& ali-bi. Eft ὃς(chemarhetoricum. Itemipía actio(tátuendi aliquid,& velut definiendi. Ariftot.eth.8.—:O'ni3s, ὃν ὁ, finitor: ut funt agrorum menfores; qui limites ὃς confi-nia determinant, Poll.1, 9. Iter conftitatorj uris;& arbitercon-ditionum. Demofth..... BE:O'pisisos, ὃν finitivus, feu definitivus. Ut, ὁρισικὸς Ay, apud Asi-ftot. pro ipía definitione. Item, ὀρσικὴ Ε[κλισις, Grammat. Graecis, dicitur indicativus inodus. e::Οὔρθ», 6; ὁ, Ἰοηϊςὲ, idem quod ὁρῶ», terminus. 1l. ᾧ, ὅρον 2pBptie y ter-minum regionis. Et. in plur, spotermini, limites pro ὅροι, apudHerodot. Dicitur ὃς ἔρῳ ἵη plur, num. Ut H. ᾧ, Όσσα dicus Kei. Syr ὡμδίοιο πέλον).Οὔρια.» Ionicà, pro opo términi, limites, fines. nisΟὐράζω, Ionicé pro ὁρέζω, finio, termino, fcu coriterminus fum. Ut,. SeA(d πρὸς τίω Α΄ iuo Ἐὐρώπη,Οὔρχσρο, pro ὄρισμα, terminus, limes.Mu: Conpofsta. 2ἀγγρρθ», ὃς Ionicé zyxspGv, conterminus, vicinus. Suidτ T] 4 τΑ᾽μορία» 45,1, confinium:|απόλος habereterminos..Αὐνθορζζω, contrariam definitionem facioxcontrario modo definio.

Affe pos, definitio definitio ni oppofita: κεφώλωον, apud rhetores;.

Hermogen. s SE::

A'og4s Ὁ, 8, ὁ κι ἡ, non finitus, infinitus; interminatus. Ut, 2dg4s Q-Jf apud Thucyd. Item 4ez:s», non diftin&é dictum, feu fcri-ptum. Aefchin.in Ctefiph.& Derh. Philippi, Gramm. go» ὡδ-

ς.&4$», tempus eit aoriftum, velindefinitum.

Aegisot,non finit?jintermináté. Item non circumfcripto certo tem.poris fpatio.;:

A'ogasiat, v,(q.d. non-terminatio,)nullus certus terminus;nullicertifines circa rem quampiam. Irem, ον doeasie dicitux effe, quod de-finitionis expers eft, Diony( Areopag.

A'egasinde, 8, o indefinitivus qui indehnité capitur.—.

A'ogasto 2, vel&oeAstojeep Epp in definitus funsrem indefinitam de-noto: vel indefinité capior: ut, ἀορεγφύριον» 2292, indefinitaoratio, apud Apoll. Gramm. We

A beast] incertus futihatito, indefinitt intelligo. Philop. inpo-fter, analyt,

| Aui», qui abcít à terminis. Soph. in Oedyp. tyran.

A'QoesL o hinioxtermino: ut apud Polyb.» Beo» ταύταν ἀφορίσομιον,hunc librum terminabimus.$ Item termino, i. fuis limitibuscircumfcriptum diftinguo ὃς difcerno. Exod.i7.96g4&s τὸν λαὺνπᾶτον, conftitues terminos populo iiti per circüitum. 4 Item fe-paro, fecerno. Matth. 25, καὶ ἀφορκᾶ αὐτὸς, ὥσπες ὁ τα oie ἀφορίδεετὰ πρόδαΐο xri δ᾽ ἐφίφων. Item conftituo; dcfinio, defignaté di-co. Ariftot. eth. 3» GÀ ποίας ὅν T. ἡδονῶν, ἀφορλσέομιον, conitituamusergó,de quánam harum voluptatum locuturi fimus,$ Iteni de-figho;affigno,attribuo. Dionyf.ad Demofth. ἐπιθυμία, x uad;|λόγῳ, τὰ κατ᾽ ἀξίαν ἀφόρεζε, 4 Item defino; do definitionem rei.€ Item aphorifnos dico.Synef.epit. 11 5,2 ἀφορίζων, τὴν ἔνδειαν ἔφηὑγχείας ἄνοι μηϊέρῳ.€ Yrem extermino, excommnnico, repudio.

Α΄φορήζομαρ, terminor,limicibus diftinguor ὃς difcernor. Theophr.de cauf. pl. l1.€ Item feparor,fecernor: undeapud Ariffotel.eth.8.£a 3 ἀδελφοῖς μοὲν quy κοιν εν τοῖς) ἄλλοις ἀφωρησιδνα,Γερατατα,Et act, feparo. Unde dipogaave dp D» τὸν λόγον τὸν axe T τον degγεστῶν, íeparàáns, diftinguens. 8 Item dcfignor, feligor. Ariftot.eth. 7.€ Item affignor, diftribuor. Dionyf. ad Demoph. ἐπὰ νὼἀ[γέλοίς dixeqov trovi ες τὰ 9er. ἀξίων ἀφορήι τἀν,€ item definior.Plut. defat.£7ws àQdeuau ἡ τύχῃ, fic definita eft fortuna.Et activé,definio.'Themift.in z.de anima.€ Item finibus adimo, à fini-bus alienis aufero. Tfo cr. χώρων ὅτὶ σλείς ἐν aQógAcuo$.€ Exponi-tur etiam, oppignero,pignori opponO: /,, ανν

Αφόρισιζῳ,, τὸ, quod fuis terininis defcriptü& ab aliis feparatüm eft;

Αἰ φορμεμὸς,, determinatio diftindio, diftinétà rerum explicatio;"Eheophr.1.5. de caut pl Apud Hippocr. ἁφορεορο: funt fentenztig, qux breviffimis verbis omnes rei proprietates complectunz

τῶν, Ep ἀφορλέμες γνώμιχοσ» dictum fententiofüm, Euf.—.

Αἰ φοοχοίβμως, determinate, diftincte, feorfim.feparate. Ariftotel in

ων". XweQueAto, fimul dirimo ὃς difeerno. Plut: du

Ῥρὂ CA,