1177| IL A

Ἐπίσαισμο, τὸ, ofendiculum, offenfio. Hefych.

Kaumajo pe rcutio: percutio deor(um. Exponitur etiam, flagello.Hefych.«i;

Πκρασα[ω, deliro, defipto. Luc.&aoxaedeis, ὦ γέρων, καὶ peiggatidun.Ariftoph.in Pluto, ξωυθιασώτα τὰ Ἀηρᾶν, xe] αΓωρονστοῄειν.

Πχρύπαις(5, defipiens, delirus. Hefych. E

Y'agooqo, fapergredior, fupero; excedo. Dem. τόσῶτον ὑσερπέσεμιαςπλότῳ τὸς ἄλλες. Luc. τπσεραεσοικότα io oun ὕξριν.

ΠΑ

Ῥαρυπάλαμ», gravia moliens.' Pind. Pyth. 4i.Ανοσαλίζῳω, Hefych.& Euft. exp. quic παλάμες δονῶ, manibus agito;Il. 2, ὃς Οἱ. ξ. Vide ὅς comp. ex Πάλλω.

Διοπώλίξις» δες. vide ibidem.

Δυασἄλα ιν; τὸ, difficile, ὃς malis inftru&um artibus. Hefych.

Ε σιπαλαρ(ώομοή, admachinorcontechnor. Luc. in Tox. κού οἱ κόλαπ

- κες σιευέϑεον ἐπηταλαιιησόμονοι, ὁρῶντες d d oy ἔτι ὄντα τὸν Δεινίαυ,

EUzdAagugs manu induftria feu perita ftruétus, artificiofus:inEpigr.

1178

—--- 5 i ͵: 5 1:SAAA OH Θ H, τὸν ἡ, mafís ficaum ὃς pingulum caricarum quas τα Πυρπλάρεης, ὃς πυρπάλαῤεθ», s ὁ, dicitur aftutus& vafer, refte

morem laterum figurantes,ut diuillefx permaneant, calcant at-

que compingunt. Hieron. in c. 1. Ofez&in c.6. Ezech. Τὰς καὶENSE t"

σαλάϑίω ἰχάθων ὅτός γε τροσεστιλήψετοι. idem: ὠνήσομιοι yàg αὐτῷ

Euft. aut. ὁ abes τι ἐπινοῶν, κὸ παλαμώμονθ» ἴσοι τοῦ πυράν inquitSuid. Sic& Hefych. πυρσαλάμες apellatos fuiffe fcribit τὸς Mgτώχες τι μηγανῶ ος διωθρένας, x) τὸς ποικίλης τὸ 1 e.

ασωλώΐδεις τῶν χαρικῶν. Gàza σαλάδος vertit offas, apud Theophr. IoeraAisgisk, Euft. exp- κοικοελονεῖν, τὸ οἷον 2] πυρὸς ἰέναι τῇ καιχο]εχρία.

hift. pl. 4. c. 5.

Πωλαθὶς, 29», ἡ, idem quod σαλόθη: Strab.

Παλαδήώδης, s», ὁ καὶ ἦν maffz, qua σωλῆθη dicitur, formam habens;xs Diofc. lib.1.c.81: qui dicit, alterum genus bdellii effe μέλαν,ἀδρόδωλον, σωλαϑῶδες, Plin. exp. hadrobolum, i. craffaruni gleba.rum, in offas cónvolutum.

Phil. epift. τοῦ ub ἔργῳ σόλο σολεμᾶ agis adio πόλιν, το) λόγω yuópgAoy&. ltem pridem, jampridem, jamdudum., Dem. pro cor.ἐσεὶ M ve κῷς αὐτὸς σάλου οὐ λπολώλωτε, Sic Luc. mA ebd.Et,5 σάλο non pridem. Aefchin.in Tim. t

Tas; 8; ὁ, q.d.qui fuit σώλα) vetus, antiquus, prifcüs. ut, σαλιωὸς

᾿ γέρων, Hom, ὃς, aa AenosAoy O». Plut: expon. etian priftinus: ut,φαλομὼ xüns, apud Soph. Dicitür interdum abfolutà παλδλὸς»pro σαλαλς γέρων. ut apud Ifocr. in Paneg. Iter ἐκ σαλουᾶ, pro,ἐκ σαλομᾶ χρόνα, apud Synef. jam olim. Οἱ σαλαποὶ, homines prifcifeculi; apud Ariftor, δὲ cxteros, Et, τὰ παλαιὰ, res antiqua mesforie, res prifca. Ifocr. ad Philipp.$ Παλακὰ, fine adjeGtionedicitur pro σαλαιὼ Δ᾽ θήκη, apud ecclef. fcriptores,

Πωλοτερθρτο ααλαιότερθ», antiquior, vetuftior.:

Πωλαίτα]θ»,ρτὸ σαλαιόταζς, antiqui(fimus vetu(tiffimus.Thuc.l.1.

Παλαότης, 319,4, vetultas;.antiquitas. Eurip. in Helen,

Παλαιῦμαρ veteralco, vetus fio. unde; οἰνθ» σαλαιέμον 9», apudGal.ὃς, oi αγεσ-αλοιωρδρθ», apud Athen vinum quodad vctuftatemPervenit, vinum vetus.—:

Παωλαίρρ, idem quod σαλοίωσις. Ἰοῦ. 6.

Παλαίωσις, ἕως, ἡ) inveteratio. Plut.(ympof. 7;

Compoftta.

Απτοσαλομόω, 2, antiquo, abrogo;

Eva, jam olim;in epift, Pet; cáp. 2:& 3.

Δεχοίατώλοι, q.d. decies olim, ap.Ariftoph.vetuftifsimis temporibus:

Ἠδοσάλον(θ», omnino vetuftus;feiü vetuftiflimus. Ariftot. ὃς Athen.

Πρόσωλοή, jam olim, vel jam dudum; jam pridem, jam diu.

Τετράσαλοῃ, q:d.quater olim, ante multatempora,in anthol.Epigr:

Τρίσαλοῃ, q.d. ter olini, i. janinde à prifcistemporibus, primo ὃςomnium vetuftiflimo feculo.XiAiezrae4, 4. d. millies olim, apud Ariftoph. ab incognito evo.

HAAAIZTHyz5,5palmus: nienfura quatuor digitorum; feuquaternüm digitorum.[^ Vocatm zzAeuslz. Etymol. traditquafi σελώςῥι, nimirum«eg τὸ πέλας στινώγειν τὰ ὀφῶ 1. σλησίον&roicis τὰς δουκτύλες,

TizAe4535,8; ὁ, idem quod σαλαισή,ἄρη ἆ Euft.€ Pro eodem fcribiturὃς σωλανεὶς, apiid Polluc.€ ΑΕ σαλουθὴς, lu&tator, videin Πάλη.

TIaAaiui 9-4, 5, qui eft quatuor digitorum magnitudine: ut, z«-Mesa nip in Geop:——:

Παλαξὴ, idem effe traditur quod za3ue7.

, Compefrta.

Διπέλοες 2.» ἐν ὁ 9, qui düoriim palmorum eft, bipalmis.

E ξαπάλους(θ., qui fex palmoruni eft. Herodot.

WouardAme GO, qui habet quinque palaos; apud Xen.

TuzáAous Ὁ», qui eft trium σολαιζῶν. Opp. lib: 4. Hal,

XA A A^MH, ης, ή, palnia ranis, ὃς fynecdoch. manus ipfa. Od. z,παλάμῃ ο ἔχε χώλκεον ἐγχῶν. 110, Εἵλετο οἳ ἄλκιρον Era Do, 6 οἱ artiλάμοῃφιν ὁρής. Il. ο, Τέκτον» ὃν σα λάρησι υοςε. Etymol.ἃ zd deducit, fignificante vibro. M Item metaph. árs feu viaautratio quá aliquid efficimus. Atiftoph. inVefp.2& δέδε ρίας“ἀλέκειν εις Στέφουξιν το λοίῥοως, Sic δὲ"Theogn: Πωνβίο d 2pevod x;βιότε art ep. i; AS LEM

Πωλαρήομαρ 2424, ftruo, molior, machinér. À riftoph.1n Nub. s ἐνπρὸς ξαλφιτ' ἐσωλωμήσωτο; Idem, Πρὸς ταῦτα Κλέων καὶ aA ou

.€ Item adminiftro; efficio; gere: Xen, Pad, 4, τοῦς) χερσὶ τὸ δέον

uA αὐ::::ολωρνομθ», 5, 0, cujus manus cede contarniriata cft, cede cóntá-minatus.Plutarch.in Pomp. τὸν d στροσφέροντα là μεφαλίν ὡς σα-λαρονοίγον darts piii. Apud Synef. Aydpoyin(Bs, dicitur zraA puoi Oe“ὃχώρας, peftis ὃς pernicies regionis. Item gaA«pvara νώμη καλα, dira ὃς confcclerata mens ὃς lingua: apud eundem,€ Πα-λαρονολίθ», Jupiter, quafi vindex ὃς ultor eorum qui manus cede

«ontamijnarunt; vide Ἐπ|.& Etymol,: Cozepüftia.

Απάλορνθ», η, 0505, cujus manibus nulla induftria;ars aut fedulitasineft. Il.& Item iners, qui manu noni laborat. Hefiod. in Erg.Απολαμρ, cui nulla arte aut ope obfifti poteft, inelu&abilis. Pind.

in Olymp.

Ais

Πωλαϊὼ: luctor;certo;contli&to,& confli&or. Il. 4, ὁ p

ΠΑΛΕΥ OQ, EF. vo; allicio; alliciendo fallo. Exponitur etiam; per-

traho in retia, inlaqüeum allicio.Ariftoph. in Avib. sc emrawoe[oatraten δεδεμένας ον δικτύω. Metaph. Plutarch. in Sylla: Zones)ποῦς εἰχοσὶ απείρως, ὥκσερ ἠϑάσω ὀρνίσι» TSos ogatov(o τὰς τσολεμέων aratλόὕσας, ἀπή) ο ἐς τὸ φρωτόπεδον πουν(as

IaA stris; qui tendit retia, ut aves allectas illis irretiat; illex; Hef.IA AA I, olim, quondam, Il.& ἡ eld σάλαι, nd, ἔτι x; γωῦ. Deim.ad Heosoress is columba illex, allebrix. Ariftot. hift. an,]. 9:67

---ο-

Π Α΄ ΛΗ, ης, ἡ» lücta; Odyff. 9, Δεῦρ' ἄγε πειρηθήτω(ἐπεί μ᾽ ἐχολώσατε

λέω γΗ' πὺξ, ἠὲ πάλη, i35 ποσίν. Plutarch. frmpof.|. 2, τεχνικώβετονXj wavseyora 0) T. ἀθλημάτων τὸ ado ὅσων, ἄρτου καὶ eic CU rayeios. Dicitur«gel ἐς πώλίω, apud Pauf;in Att, Ft, vixiieukπάλζω» àpud Luc. in Tim. Ufürpatur δὲ nui. plur. apud Pauf,& Herodian.{ἘΞ Sunt qui à zx deducant, quia ibi corpusπολλεστὴ, 1) agitatur feu quatitur.)€ Πάλη; fecundum Ael: Dio-nyf, propri? eft tenuiffiia farina. Item cinis. Pherecrates in /avaἀνέτλησῶ qu φθριλμὼ πάλης, φυσῶν τὸ σῦρ. Ι f͵ ΄v. -era» κ δὺ σαλοίσεις. Luc in Hérmot πῶς κληρᾶσιν, ro ncnwaAoteis Ufürpatuf& metaph: ficut. Las.lu&tor. Hef; in Erg.Ai&d ἀμιολιερηθξ ἀνὴρ voii rA aM. Sic apud Xen. σα λαύσου]ες ζημείος-

Πάλαισμ» τὸ, η. d. luctamentum: lu&atio feulu&a, apud Xenoph,

Propti? fignificat artificium lu&ationis ad fupplantandum ad-verfarium, aut artificiofam lü&ationem. Metaphorice pro cal.lido confilio fcu techna, apud Ariítophi, Aefchin. Xen.

Ἠαλαισμοδεοόη, sluécta. Odyff. 9. J zsIHaAeuesc 8, o; luétator; adverfaritis in lucta, ibidem, ὃς apud Píut.

«eA aulas.

Ἠαλαιεικὸς, 8, 9,àd luctatorém feu lu&atores pertinens, feu ad lu-

&ationem aut palaftram. Paufan. in Att. Item lucte peritus.Item ftudiofus lucta, Ariftot;

Παλωίςρα, ἡ» paleftra, lu&a: vel luz locus, Xenoph. de Laced.

pol. Herodian. lib. 5. Plutarch. in quaft. Rom. fympof. lib. 2.probl. 4. Significat ὃς decentiam illam, qua ftatus; motus, fle-xufQué corporis, ac onines omnino habius, venuftatem quatn»dam leporemqQue prz fe ferunt..

Παλοιγίτης, idem qui πωλοσὴς, palaftrita. Plut. in ptobl. Rom.Παλαισρικὸς, 8, ὃν ideri quOd σαλοισικός. Ut, ωλοεςρικὴ ὠσκησιέν

παλωιφρικὴ Erie, Arftot. Item paleftre peritus. Plutarch.fympof. 1.2. probl. s.:

Παισάλη, ἡ»( per teduplicationém ex zo)farina tenuiffima, losfarina. Exponitur&, flos polentz, pollen. Apud Gal.lib. 2;XT. τόσεφ' σοηπώλη ἀλφίτων. Et, Ap σο/σώλης ἀλφίτη, apud Diofc,4 Pro eodem dicitur etiam σωαπάλη, Suid.€ Exponitur etiamπάαπωλὴ, res vulgatis ὃς minima; apud Ariftoph. in Vefp. Sic&σα σώλη,ριϊνὶς.€ Vocatur etiam ez nis minutatim cádens.€ Item metaph.pro valde aftüto& verfuto, feu vafro, ὃς q. d.cujus eft fubtilis aftutia, apud Ariftoph,in Nub.

Παϊσωλημώτιον, pulticula. Pollüz.—:

Πανσόληρι, τὸ, idem quod πα/σάλη. Dem, δεῖ ει

Πώνσηλόεις, pulverulentus: I. g, id ἐπὶ αγ /ταλοέοση.

Παισεαλώδης, Qus ὁ 169; malitiofus, verfipellis. Item veneficus. tndeπιησλώδεις γεουοίκες, Apud Suid. perniciofa ὃς veneficy mulieres.

Πολυσα/σαλῶ»»,(comp.) admodum vafer. Odyff. à. Φοίνοϊες πολυ»from Abi. d: x

IHa^vénonés dicüntpro ἐπ-σώσσω, afpergo,confpergo. Proprie défarina dicitur. Od. ξ, ὁ οἱ ἀλφιτᾶ Ano vr A ws. Dicitut ὃς de nive.Il. z; ὁτὲ afe τε γιὼν ἐσώλιωεν ἀρέρως. Exponitur etiani, niifceo ὃς

hümeéto. Item albefacio:

Ἐ᾿μααλευύων,('cómp.) Gal. apad Hippocr. e(t ἐπιπώοσων, infpergens.

Comptftza ex πάλη, ἐκ].

Ανμσάλι genus faltationis, apud Athen.l. t4.;

Ανασταλοίω, luétam rediütegro, lu&a: certamen tepato. Metaph.pugnam reparo; victoriz offenfiorem farcio, unde, sla» ἀνωσσα-.λεν, apud'Theodoret, ecclef, Μον]. 3.

AVlíaaAQ», oblu&tatór,adverfariusin Iucta;aut generaliterin athle-tico certámine. Item hoftis, adverfarius; inimicus, ermulus.Dem. ὡς(rade βαλοίμεῖοο uiris. Interdum cum gen.jungitur, Ut Epigr. 1. 1, ὦ φικραὶ γλυκερῆδ auris χώρ]θ.. In-terdum ciim dat. ut apud Phil. de mundo; j αν ηπαλῶ» τή ἐνήμηλήθη.€ Item aquas vires haberi, viribtis par. Plut. Αφγησιλάκ τὸςΘηδαίων ἀὐτισάλες Τοῖς Acts'auuoviois sa eria. Interdum

additur dativus rei. Ut apud Luc. οὐ ήπαλοιτήσαρμσκ δη. Etapud"phuc. c» ἤθεοιν αὐτισώλοις αὐτῇ τετρωμένος. ejus magnitudinirefpondentibus. 4 Τὸ αντίπαλο», exp, abfolutà, virium feu poten-tie qualitas. Unde apud'Lhuc.ie τὰ ewig a) a xg ie iius, adDdd zquum