DISSERTATIO PRIMA,

U

rica de magna. & angelica fummi facerdotisdignitate, his verbis; Evrri tmcAjirutrucij Wo-qioc QiAuvog t 5 (piAocrotpx tvpov ri toixtov oti mp ,

&c. Ubi ex ea profert hiitoriolam de presby-tero quodam ab epifcopo fuo excommuni-cato , qui poftea martyrium paffus, capfulainclufus, & in ecclefia pofitus , quiefcerenon potuit, donec a proprio epifcopo ( utper fomnium monuerat) anathematis vin-culo folutus fuerat. Exllat hic Analtafii li-bellus cLvIkSotos Biblioth. Vindob. Cod.Theol.184. num. 20. fol. 118- Bodleian. Cod. Ba-roc. i8S- num. 2. & alibi non femel. Hu-jus Philonis, ejufve hiltoriae meminit nemoante Anaftafium, nemo poitea, unicum fiexcipias Michaelem Glycam, part. 4. Annal.in Leone Ifaurico, edit. Parif. p. 282. quitamen ipfum Philonis opus procul dubio nonvidit, fed integram quam habet narratiun-culam , feu mavis fabulam ex oratione Ana-ftaliana, tacito licet nomine , ad verbumexlcripfit. Erat ergo Philo , Anaftafio, quiclaruit anno 561. antiquior, & tamen vixitpoftquam celfaverant Gentilium perfecu-tiones, ut initio, fragmenti ipfe latis in-nuere videtur; ac proinde laeculo quarto,quintove vixilfe necelle elt. De audore ip-fo quis fuerit, difficilis elt difquiikio; utDelio natatore opus fit. Ov y,uv]ig u >i Tatpctvtjymvou e~et<pug. Interim divinare fas eft. In-ter epifcopos qui anno 347. 1’ynodi Sardi-cenfis epirtolae fubfcripferunt, apud Athan.Apol. 2. p. 596. erant Philones duo, uter-que in iEgypto epifcopus. Verum hos infcriptorum numero ponendos elfe , quis fi-dem faciet ? Auctor Praedertin. de Haeref.cap. 30. p. 31. ubi de Alogis agit, meminitPhilonis epifcopi, qui haereticos iltos Ixpeprofligavit. Verum fi vixerit is, quo tem-pore orti funt Alogi, noltro longe antiquiorerat, nec ullam plane fidem meretur itteanonymus, quem nomina propria non raro

f iro libitu fingere, haud levis fufpicio elt.n indice librorum MSS. quem regi Galliaeobtulit Anton. Eparchus Corcyrenfis, num.14. occurrit opufculum Philonis philofophi,mpi jjciTctvoicag ; ut & deflorationes variarumenarrationum de creatione mundi. An exPhilone Hebraeo excepta fint, norunt quicodicem ipfum infpicere poliunt. Erat &Philo monachus, cujus exltat meditatio afce-tica contra pulchritudinem Mulierum , quaeita incipit; E«JW xa-AAog yvvctuog j 3 o.irccvlZ/cv yxrrjv SictvoMv , &c. Habetur Gr. AIS. Biblioth.Vindob. Cod. Theol. 325. num. 15. Verumis longe recentior mihi videtur. In re o-mnium obfcuriffima, de qua altum filent o-mnes fcriptores ecclefiaflici, liceat mihi, bo-na cum ledoris venia, conjeduram meam hocloco proponere. Quid ni igitur dicamusaudorem noftrum alium non fuiffie quamPhilonem, Carpafiae urbis in Cypro epifco-

pum , ab Epiphanio ordinatum , cui etiamepifcopatus lui curam cominilit, cum & Ro-mam & Conttantinopolim proficifceretur.De quo, ejufque in Cantica commentario,diximus alibi ad annum 401. Praeter hunc,Philonem alium inter fcriptores ecclefiafti-cos, hifce praefertim faeculis, fruftra quaeras.Conjedurae noltrae haud parum favet, quodde Philone Carpafiote dilerte dicat Poly-bius Rhinocurorum epifcopus, polteriorispartis vitae Epiphanianae fcriptor, cap. 49.filifle ipfum xAyptKov ctarc, pyrcpuv, Clericum exordine rhetorum defumptim , quorum qui-dem erat antiquitates facras & ecclefiafti-cas excutere & pertradare. Quo rediushaec intelligantur , oblervandum erit, rhe-tores non modo apud forum, & in roftrisdeclamitafle, fed & dignitatem quandam &officium ecclefiafticum conftituilfe. Erat e-nim in quavis fere majori ecclefia rheto-rum fchola, ex reditibus illius ecclefiae fuf-tentata, qua juniores clerici ad futuras fa-cri ordinis fundiones promovendi facris lit-teris & difciplinis ecclefiafticis erudieban-tur ; 'pr,Tup rr,g baiAntrlcig, i. e. juventutis ec-clefiafticae magilter, ut de Manuele Holo-bolo Pachymeres, lib. 5. cap. 12. qui etiamGeorgio Acropolitx in hoc munere fuccef-fit, cui illud ab imperatore impetravit Ger-manus patriarcha, eo nomine in collegiumcleri cooptato ; cujus proinde curse com-miffi funt adolefcentes ecclefiattici, difci-plinis liberalibus, facrifque ltudiis, in ludoillo litterario operam daturi, uti expreflenos docet idem Pachymeres, lib. 4. cap. 14.inter officiales magnae ecclefiae CP. apudCodin. cap. 1. 2 5 tum. locum obtinet Rhetor.Et Georgius 0 ftjrup rig MtjTpo 7 roAtug Aivx , x,\x 3 txog rgg payc/.Agg ixKA-ga-lag memoratus Cl.Hodio prsemonit. ad Alanal. Certe vix aliudnomen in fcriptis ecclefiafticis, quam illudRhetoris frequentius occurrit. Qui huicfcholae praefuit 'Vgrup ruv 'P»j ropuv, SiSocarxec& pcdiq-ap ruv ftjropuv, & 0 yayctg 'VrjTup di-dus etl: cujus non unum exemplum dabitDu-Frelnius in voce 'pgrup. Et Cod. Baroc.131. anonymus orationis encomialticae audor'pr t Tup ruv 'Trjropuv xeu SiSeia~H.aA.og tuv SiScta~Hcc-Auv appellatur. Et dignitas quidem erat fatisfplendida. Hinc tcV Acty, 7 rpov p^rooct vocatMatth. latrus de Offic. p 8- & de MichaeleTheflalonicenfi Nicet. Choniat. in Manuel.lib. 7. num. <7 TOV pTjrcpixov Qpovov Koa~y,uv , quirhetoris thronum ornavit. Jam vero rheto-rum munus erat, terte Codino cap. citat.

. \ C / \ - \ r ■ f

ug to tfjfa^ivav rag ypct(pag,Jcripturas interpre-tari. Unde Alichael Thelfalonicenfis in Te-ftamento fuo apud Allat. de Confenf. lib. 2.cap. 12. num. 15. fe ya-i^opeo tuv ‘p yitoouv, Si-SctcrxctAov ruv EvctyyiAluv, magi ferum Rhetorum,Evangeliorum do&orem nominat. In audorisincerti explicatione officiorum magnae ec-

clefiae ,