Libri primi Cap.quadragefimumprimum.— 349

quibuflibet rebus preponendz(unt./ auem. C.de Jacrofan.ecclef. vnde» Mnimirum fiifto calu concedatur hoc fpeciale, adeó quód clericus admit- etitur,v5z l.addiiloraprá alleg. Dicittamen Ang.in d.L.nontantü cauen- reda,dà effe ab his,& hoc clfc tuas allegat Specul. ibi vide. Et ifta rationc di-cimusquod admittitur cotra voluntatem condénati,f.quia appellant pre-tendit propriü intcreffe.Item quia condemnatus non habet poteftate cir-eihoc,cüm non fit dominus membrorum(fuorum.Zéer bomo.ff.ad leg.e/Aqul.lnec fi volendi quodsbi Bal.C.de libera.cattfa. Nec eni obftat fi-

mile de ftipulatione,quia in hoc caíü intereft,vtfupr.dixi.& idem dicim?inflipulauone quando ftipulantis intereft,vr plené notn$.fi quis lj. In-flit.de imuili.fhps.& pofito quod non intereflet,(fed n6 conceffo)hoc cftfpeciale,vt fupr.dixi. N6 obftat aliud d. 4.29 féruit, de interrog a.athio. qui:

dico ibijideo effe ne deli&a remaneantimpunita,cofra /4ta vulneratus, cisfimil fad leg. Aqui. At in catu noftro licct ifte admittitur ad appellandá

non propterea deli&um remanet imptinitum, vt patetyndenon mirum fidiuer(um ftatuatur,ciim fit dincría ratio.poteft enam(olut quemadmodüprzecdentia. Non ctiam obftat, quod vigilantibus,&c.qéi cx quo aliostangit, non curamus de negligentia eius. nam quod omnestangit;&c.vbipoflunt 4ljj non approbare negligentiam eius,& eft vera-folutió,Non etiam obftar,quód a&us iftius non noceret;ergo appellatio nó de

bet prodetle, cü corroborationibus, quas fuprà allegaui, quia dico quód

hic cft fpeciile, vt patet in l.3ddi&os.fupr.all.1bx humanitatis,&c.& ratiofpccialitatis cft;propterintereffe aliorum;qui licctabjs nó poffint nocere,poflunt tamé fibiipfis prodefic,&in coníequentia prodeft condénato ,&

eft notab.folutio.Prezerea;non cftcadé ratie in damao,que eftin cómodo,nam primaratio eftquizalteri per alterum nó debet iniqua,&c.Sccü-

da ratio quia hominem beneficio affici,&c.& alijs modis poffes toluerc.Non ctii obftat quod eadem diípofitio nó debet cótrarios effe&? opera-rijquia nego quód ifti fint contrari effeQüs,immó funt diuerfi.Ité eft di-

ucría diipofitio, non eadem,nam 1n cifu quo nocet non admittitur, quá-

do autem prodcft fic;nec cft hic aliqua repugnátia. Non etia obftat quod

non debet quis poftulare;&c.quià refpondeo notabiliter quód illa reglaprocedit in a&ibus dcpendétibus à voluntate noftra,& 1bi non debet quis»etere cuius contrarium,&c. fed vbi a&usnon: dependet à voluntate no-ftra;n6 habetlocum illaregula.Nam cüm ifto inuito poffet quis appella-

re pro eo, ergo voluntas cius nihil ad propofitum,& eft noua folutio.Ite

quia appellans praetendit intereffe, vnde non curamus de voluntate con-demnati.Non ctiam obftat aliud;(.. quod poteftrenunciare appellationi,ergonec alius admittatur,quia quod nó po:cftquis pro fe;&c. Reípodeoquód illa regula procedit in cauía propria;& cius folius tunc renunciationocet quoad totá caufam,& quod non potcft pro fe,&c.tamécümftacau

fa tangataliosyrenunciario non nocet quoad eos; ita vult Bartholan Laddi&os;de appella.& cft clarum quia renüciatio debetnocere tatüm renü-tiato,& quiaalteri per alterum non debet iniqua conditio aff erri;& quiarcsinter.ahos acta,& c.quia quod omnustangit, ab emnibus debet com-probari.Non]jobftit etiam l.2.C quoraumzppell;non récip.vbiquinon^ 3poteft appellaré per fe, nec per alium, quii 1bi loquitur quando appella- Intelleti^

to eft prohibitrà iure. Vnde quemadmodum condemnatus, cuius prin- begT TW PP: