z6 De SignataraSalium

Hanc itaque Divinitatem , unam & eandemtribus communicatam Personis * Sal suo, quo inHna syllaba constat trium literarum nomine, tarnGrsce quam Latine, quodammodo exprimere,seu potiüs adumbrare conatur. Nam licet Chal-daicis, Hasbraicisque in literis praecipue (quödiis loquutus sit Deus) sacra inclusa sunt, atque di-vinitüs imprefla Mysteria : non tarnen his omni-no vacantelementalinguarum, prssertim Grar-ca, quL ab illis d«: derivata fitere, & conltructxex bis voces,rebus, non pro arbitrio, scd ab ea~rum proprietäre, ut Platoni Graxorum maximoplacuit j impositas. Siquidem infinitatem, atqueimmensitatem divinam,Grascis literis expressam,& explicatam fuisse, zA^ocul. \. ostenditur; ubiJoannes Christum dominum deseipsoprxdican-tem vidit, audivitque. Ego sum«. &&>. Princi-pium & finis. Nam quemadmodum Sol dum lc-via&perfpicualuce suaattingit ; ab bis proti-nus redditur ipsius imago & fplendor; itaccele-stis , atque infinita divinitas , cuncta bonitatesua quasi splendore perfundens, non modöre-busipsis >verüm etiam & literis , quibus reselu-cescunt, ac perjspicux sinnt, impreflum sui vesti-gium relinquit: quäle in Säle quidem Grat cis de-signato notis ineste reperimus. Nam quod Lati-ne Sal, idipsum Grxce, «As dicitur : iifdem ipsisutrobiqueliteris, licet commutato ordine,ex-pressum : atque cum tres illse fint una tantum syl-laba prolatum, Sed Gr#ca vox utrumque expri-mitapertius, ' Est