i6o Io. Aur. Augur.

Prisca aetas, multis praesentes saepe fuisteAuxilio ? nonhos etiam mihi fingere divosDc facie atque omni prorsus virtute liceret ?Vcrumhafcnon adeo noscommenremuramiceSed nostris persaepe Deum succurrere rebus,

Qui pius amictis hominum miseretur St aegris,

Et male pro meritis nobis benefacta rependit.

ad bartholomavm agolan

Tarvifinunt.

nrE quoque ad has epulas invitastemus amice,

1 Noverimus nite multis Agolante teneri,

Quae tibi jam gustanda prius (unt nempe necesse,Quam te isthuc conferre velis ad prandia nostraSic fortasse monent faciendum, ut praevia quaedam,Quae gustum exacuant, & quae sint grata voremus:Deinde aflistamus mensae cunctando salubri.

Coepisti propius rerum discernere causas,

Ac quo vis humana potest se ferre, laborasTendere, & hoc animi studio te explere beati,

Si quid in humanis tamen est quod nomine tantoDigneris: nam quae linguis sunt tradita utrisqueJam pridem tibi nota, manent te grandia tantumCxtcra, qu* versas, quibus & )am sedulus unisIpse diu incumbis, fatur ut quandoque reversusExpletusqueillis, Veluti conviva sagacisIngenii videas, epularum an forsan odoremGustaris tantum immunis expersque iaporis.

Sunt ea nimirum reliquis prostantia cunctis,

Quae cupiunt, quorumque etiam mortalia corda.Verum & ad haec, ficinhissemper sub lucemalign*Tendimus , & variis sic circumfusa tenebrisIncidimus, simile ut veri quandoque repertumDicere, vix postis casu, ratione quod optasQuassisse & propria tentas indagine mentis.

Quam satius sapiens Sophiam deducere coeloIn terras dictus, qui contemplanda relinquens,

Qu* reliqui assuerant totis perquirere aventesViribus, edocuit spectari proxima nobis,

Virtutem amplecti, vitia insectarier, omnemDenique perpetua vitam componere lege,

Sedquidis, aut ulli, quanquam meliora secutiSint aliis, poterunt nostris conferre ? quid ipsisRebus inanis enim rerum contenderet umbra ?