21

ciatre si•ita-vl-i o-oli-um•ro-rbaha-i a-ho-iturihaein-quitntynonseddif-&&in-

&Ionsan-, fi-, in■}pe~:cst.

3

DE FIDE VIVA.

Duo quippe fidem vivam constituunt :Assensus intellectus, & motio voluntatis, nonquidem illa pia tantum motio, qua voluntasapplicat intellectum ad credendum , sed illaetiam motio voluntatis, qua movetur ad ap-plicationem aliarum potentiarum, & viriumtam animi quam corporis, ut quod creditintellectus, & approbat voluntas, reipsa de-ducat ad effectum. Quinam enim mota dicipotest voluntas, si quod approbat, & agen-dum pronunciat, agere reipsa renuat ? Lu-dere potius, quam ferio velle is dicitur, quicum possit, non facit quod vult, etsi dicat sevelle. Revera solius voluntatis socordia est,qua? facit, ut fides de se efficax quasi mortuajaceat, & opera fidei non producat. Quidautem proderit , Fratres mei ! fi fidem quis di-cat se habere , opera autem non habeat ? nun-quid poterit fides salvare eum ? (g) Nonnedaemones credunt , St 3 contremiscunt ? (h) sedquo fructu ? utpote in mala sua voluntatefern per immobiles & obstinati. Interim ta-men credunt, & contremiscunt ; quibus a-deoque immobiliores nonnumquam sunt ho-mines , qui quo plus ac stepius fidei veritateslegunt, audiunt, & intelligunt, e6 reddun-tur insensibiliores ; dum veneranda ac tre-menda fidei mysteria quasi per familiaritatemnimiam apud ipsos transeunt in contemptum.Hinc tota illorum fides intra intellectum in-clusa delitescit, nec unquam foris se prodic

in

(f) Jac. ». 14. (h) Jac. ». i-.