DE TENTATIONIBUS

91

per

oft

’ug-

lirri

ha‘

P e *

ho-

tatu

DE-

i '»lam

, &cit^ian-rem»mi-

>di-

,unc

A

aet:

post

:utis

nus.

it a-i o-ntesi inatiis: di-

lpO-

n &i-

cogitandum esset. •Quod evidens signum est,d malo dcemone haec omnia suggeri, üt ora-tionis devotionem, & spiritus in sacris fun-ctionibus recoliectionem interturbet. Quodsi hujusmodi incidendis a dcemone injectis ho-monil moveatur, & ceu quisquilias ad se tunctemporis nil pertinentes contemnat, sicqueimmobilis in opere suscepto perseveret: dce-mon sic contemptus inops consilij, instar ca-nis eminus latrantis , tandem penitus contice-scit , & a longe observat, an deinceps ali-quod se prodar indicium, ex quo spem ten-tationis meliori successu ingerendae postit con-cipere.

Sed quid ? si uti homines snmtis, pastio-ne aliqua, vel negligentia culpabili rentaticniaditum jam concessimus ; & animus passionisvehementia non nihil turbatus aegre jam in-gestas rei malae imagines repellit, quid tuncagendum? Nil aliud, quam statim diximus :incoepto operi immobiliter insistendum, ac inid incumbendum prae omnibus-, ut serenitasanimi quantocius recuperetur ; quia turbatoanimo nil recte ages. Brevissima igitur infir-Tnitatis propriae cognitione praemissa, conver«saque celeriter ad DEum mente, ira te geredeinceps, ac st nil tcurationis adverteres ; <Sclicet extraneae, & impertinentes-, aut maltec dam cogitationes utcunque tibi molestae sint,.nihil iisdem responde ; sed age, quod agis ,& hostem cum suis suggestionibus contemnetanquam attentione miutma, vel responso in-H a dig-