SUI, & CONFIDENTIA IN DEO. in

DEO danti restiteris; quanquam nec istud qui-dem sine gratiae auxilio, quo permotus es, nerepugnares. An tu ferres mendici illius arro-gantiam , qui liberalem ä te acceptam stipem,qua suam solaretur inopiam, aut vestem, quasuam tegeret nuditatem, tanquam sua indu-stria acquisitam, & ut rem propriam vendita-ret , quod ä te ultro oblatam non recusaverit?

Ergo si recte te inspicis, omnia quae tibiinsunt , non tua bona, sed DEI dona sunt, so-lumque nihilum tuum est, defectus nempe &peccata, quibus bona illa dona siepe depravas.Haec est veritas, qua fugatur gloriae vanitas.Qui in hac veritate sunt fundati, nunquampossunt esse elati ; fed ipsa in se bona, non a seposse , fed a Domino fieri existimantes operan-tem in se Dominum magnificant , illud cum Pro-pheta dicentes : Non nobis Domine , non nobis ,fed nomini tuo da gloriam, (e) Unde & ho-norem gradui suo debitum acceptant quidemac etiam tuentur ; at animo inierim omnibusaliis se reputant inferiores ; nec illos , qui si-bi stant a tergo ( famulos nempe ac ministros)minoris aestimant, quia, iit quidam Patrumdixit: Nekiunt, utrum in illis an in se Spiri-tus Sanctus gratiorem habitationem invene-rit- Cf) Et si quandoque ob recte facta lau-dantur , mox ad DEum conversi illi omnia ,sibi nihil de laude attribuunt probe gnari, senisi fures ac sacrilegi audire velint, de bonisDomini libi nihil arrogare posse. Ideoque_ I 4 lau-se) S. Bcned, prol. Reg, (/) V. PP. I. 5 c. [5. a. 74*