DE AMORE SUI IPSIUS. 407

crescit, & licet non crescat in ramis & soliis,crescit tamen in radice ; volo dicere : licetmultitudine operum, quorum pleraque sub-inde defectuosa sunt, & superflua, non abun-det; quia tamen pauca quae agit, perfecte,pura intentione, & insigni charitate peragit,radix amoris Divini, quae bona voluntas est,semper crescit & roboratur in anima : ut uni-cum opus bonum exinde ortum valore ac me-rito multis aliis virtutum actibus festinanter ,frigide, aut intentione minus recta peractisplurimum prasponderet.

Quamvis interim cura & diligentia in om-ni opere propter DEum suscepto adhibendasit; anxietas tamen <& solicitudo nimia, accontinua quali ad seipsum reflexio uti men-tis libertati officit, sic & opus ipsum mancumplerumque reddit & imperfectum, dum atten-tionem ad DEum quodamodo interturbat, &vano illo timore, ne forte plus minusque ,quam DEO placitum , agatur, fervorem 8 talacritatem operis retundit. Certe S. Anto-nius rogatus, quae lit optima oratio ? dixit :Illam e fle, fi nescimus, qualiter oramus, quan-do nempe mens tota fic absorpta est in DEum& Divina, ut ad seipsam respicere non vacet.Idem in aliis quoque actionibus propter DE-um susceptis, & bona voluntate sinceraqucin DEum fiducia continuatis tibi dici aestima.Opera nostra equidem considerate agendasunt; sed libero mentis oculo, nec nimiumrei affixo attendenda. Per intervalla actiones