DE AMORE SUI IPSIUS. 409

„ tione ad me directa; hoc ego accepto, ac„ si ego ipse infirmus comodo illo nullatenus„ posiern caruisse. Et sic utrumque pro glo-„ ria meas Divinas magnificentiae in te remu-„ nerabo. „ (b)

Quid ? dicet non nemo, si interim dumago, quod agendum, per ignaviam aut incu-riam identidem delinquo, & opus de se bo-num continuis defectibus inficio; num & tuncpergendum in opere, nec prius ad censuramrevocandus est animus ? Paucis respondeo :Pergendum in opere, non item in defectu.Quamprimum igitur evagatione culpabili ,vana complacentia, impatientia, vel simili de-fectu te deliquisse advertis, momentanea tuiipsius displicentia, & humili ac amorosa adDEum conversione habita, denuoopus tuum,ac si nihil intervenisset mali, confidenter prose-quere, eoque attentius ac ferventius, quodrestat, persolve : ac demum expleto operede tuis defectibus coram DEO dolenter te ac-cusa , & totum Christo Domino, qui idipsutnavide ä te expectat, humili fiducia supplen-dum comitte : quod ipsemet Gertrudi ob si-miles defectus pusillanimi bella similitudinepersuasit. ,, Quemadmodum, ait, si tu ha*„ beres vocem multum sonoram, & valde„ flexibilem, & insuper maximam haberes di-,, lectionem ad cantandum ; si aditares alicui„ male cantanti, qui valde gravem & disso-» nam haberet vocem in tantum, quod vix

Scient. Sanci. Comp. E e „ ma-

{!>) S. Gert, 1. j, c ;A.