4i r PARS III. CAPUT V. §. z.

quando Divina? gratia? influxum sentiebat si-bi occurrere uberiorem, tunc non ad poeni-tentia? exercitia se dabat, sed Divino benepla-cito , ejusque tractui se praevenienti libere con-sentiens, in omnibus se reddebat velut instru-mentum idoneum ad omne opus amoris in feipsa, & fecum ipsa exercendum, ut tunc noncunctaretur ( quod in humanis rebus dici so-let ) cum Domino DEO universorum luderede pari. Ex hac confidentia usuvenlt illi tan-ta gratia corhunicandi, ut licet nullum prae-parationis modum discrevisset , elegissetveprae caeteris singularem, freta nihilominus a-bundantiä incomutabilis Divina? bonitatis,mundo studebat corde , ferventique amorisdevotione suscipere Sacramentum. Verbo;quaecunque ä DEO acceperat bona, soli con-fidentia? tribuit, aestimans illa eo magis gra-tuita, quanto vere gratis, atque citra ullummeritum hoc nobile confidentis donum 2DEO gratiarum omnium largitore recepisset.Hac confidentia adeo confortabatur, ut morisiepenumero desideraret, Divinae tamen fem-per unita voluntati, cui se adeo conformabat,ut tam vivere, quam mori perinde illi esset.Quantum haec confidentia DEO placuerit ,ipsemet testatus est alteri cuidam personae de-votae per orationem aliquid requirenti, cuicum diutius responsum non daretur, ac ili®proptered miraretur, Christus tandem ipsi di-xit : „ Idcirco respondere tibi distuli, quan*„ doquidem non confidis in iis, quae clemen-