44o PARS III. CAPUT VI. §. 3 .

que DEI offensam , si possint, impediant. pj a )

Quinam igitur placere DEO poterit isthtec ten

-patienda , & tacita defectuum tolerantia ? )} c

Annon satius fuerit, & proximo utilius, ar- „ t

guere delinquentem, & si aliter non liceat > „ fi

indignatione saltem , & displicentiae signi- „ c

sicatione erroris fui commonefacere ? En ! w e

quäm belse amor proprius tuetur se ipsum , „ u

Sc sub specie zeli se occulit superbia. Non „ ] (

dicimus, peccatis proximi , quae certo pec- 5) x

cata sunt, tacita conniventiä velificandum , 5 , I

inulto minus illis, quibus ex officio incum- „ {

bit,, correctione peccantium supersedendum „ c

esie: id modo afferimus , defectus proximi ver

patienter & amanter ferendos , nec unquam hoi

ob ejusmodi defectus , seu parvi illi seu mag- quä

ni fuerint, charitatem deserendam effe. Ta- nus

metsi igitur correctio , ubi res exigit, inter- leni

mittenda non sit: in ipsa nihilominus corte- & i

ctipne , a quocunque demum fiat, lex illa ira ;

charitatis , quae jubet diligere proximum si- cau

cut fe ipsum , ex oculis nunquam dimitti de; eo

bet : ut proinde charitativae supportationi ih i

proximi in ipsa etiam correctione semper in <

locus sit. seq

Qui ex officio tenetur ad correctionem Pat

proximi, prius semper affectum medici erga Eq

aegrotum induat, neceffe est. Quemadmo- am

dum is non indignatur suo patienti, aut du- am

riüs , quäm necessitas postulet, tractat m sie- dar

rum : sic Sc Superior charitativus placido a- <

nimo medelam adhibet3 & quod lenibus em*

pia- (