464 PARS III. CAPUT VII. §. r.

„ charitate. ,, (f) Quamdiu nempe intentisorandi DEum non retractatur, minus volun-taria distractio mentis vim suam atque valo-.rem orationi non adimit: tamdiu autem in*mutata manet ista intentio, quamdiu volun-tas mentem ad DEum elevatam non revocat& avertit, aut data opera, vel affectata negli--

S entia aliquid agit, aut data opera, vel äffe-,ata aliquid agit, aut cogitat, quocum ora-tio , ceu mentis ad DEum elevatio, stare nonpostit.

Unde tametsi intellectui diversa ac peni-tus ab oratione dissona obtrudantur objecta ,fi voluntas orandi constans manet & i mobilis,omnis illa intellectus evagatio censenda est in-voluntaria, & per consequens innocua orati-oni. Et si aliqua ex parte voluntatis interve-nerit negligentia , damnum omne facile recu-perabitur, si quamprimum defectus plene ad-vertitur, mens denuo humili fiducia eleveturad DEum, & fumo defectuum nostrorum me-dico Christo Redemptori mox ad emendan-dum contendetur oratio, prout ipsemet do-cuit Gertrudem. Dum namque inter oran-dum singula verba optima, qua poterat, in-tentione & attentione conaretur proferre, &humana fragilitate impedita mens evagaretidentidem, „ mcesta ex hoc dixit intra fe •*„ Et quis ex tali studio provenire poterit pro-fectus, cui tanta inest instabilitas ? Cujus

:ns, praesenta-vit

msestitiam Dominus non fer:

K.f) Blos. MoniJ Spir. c ^