DE ORATIONE.

469

,, trudis videret personam sub matutinis cir-„ cuire chorum , & commonere alias ad ali-„ qua observanda, in quibus aliquando ex„ oblivione fiebat confusio in officio Divino;3, requisivit i Domino, qualiter tale studium„ ä quoquam acceptaret? Dominus refpon-3, dit: Quicunque ad laudem meam studet in3, Divinis negligentias praecavere, A alios e-3, tiam ad id praemonere, pro illo ego sup-« pleo , quidquid ipse neglexerit in debita„ devotione, & intentione. „ (k)

Quisnam autem praecipuus orationis cuj-usvis finis ac scopus este debeat, facile intel-liget, qui orationem amorosam cum DEOconversationem este recogitat. Et si oratioest proprium amoris exercitium , ad finemetiam amoris, hoc est , ad unionem cum a-mato semper collineabit. Unde licet diver-sa sint quae orando a DEO expetimus ; praeomnibus tamen perfecta cum Divina volun-tate uniformitas lemper est expetenda. In-de est , quod Macarius ASgyptius summamperfectae orationis in hoc sitam dixerit; pau-cis ac simplicibus verbis i DEO petere , utsanctissima ipsius voluntas fiat in omnibus.Quidquid enim homo sibi ipsi pro bono cor-poris & animae desiderare potest, id totumDivina voluntas salutis nostrae cupidissimaexcellentius multo complectitur , nobisqueimpartiri est parata , dummodo nostra exparte impedimentum non opponatur. Qua-re

(^j S, Gert. 1. c, Sy.