PERFECTA RESIGNATION^. 497

hanc resignationem voluntatis exerceri persubmissionem in obsequium voluntatis Divinaejam cognitae, dum v. g. homini gratum qui-dem esset, fanum degere ; sed quia aegritudoimissa indicat, aliud placere DEO, acquie-scit animus, & voluntas fe resignat. Velletquidem homo, si DEO placeret, imo velletfortassis, ut placeret, sanitate srui integra: sub-mittit se tamen lubenti animo Divino benepla-cito, quamvis si concederetur sanitas, luben-tiüs acceptarer. Adeoque dum voluntas hocmodo parata est ad ferenda morbi incomo-da, simul etiam est, ac forte magis parata es-set ad recuperandam sanitatem, si sic DEOplaceret. Hinc videas, hanc resignationempraeferre quidem omnibus DEI voluntatem ;sed interim praeter hanc voluntatem multasres alias diligere, miniis tamen quam DEIvoluntatem.

Quamvis itaque bona & sancta sit haecvoluntatis relignatio : longe tamen perfectiorDeoque acceptior est resignario , qua homonon tantum agnitae DEI voluntati suam subji-cit & conformat; sed tali insuper voluntatisindifferentia omnia ä DEO circa se disponen-da expectat & suscipit, ut ne quidem scirecupiat, quid circa se disponat aut dispositu-rus sit DEus. Sic nempe cor hominis ceraeinstar in manu DEI ad omnes formas indiffe-rens, impressiones sterni ipsius beneplacitiaequanimiter semper expectat; dum fine ele-ctione propria, imo sine eo, quod sciat, autKk 5 scire