z-OÄ PARS IH. CAPUT VIO. §. 2. DE

DEum omnia cooperari in bonum, ipsosqueadeo defectus majoris semper profectus esseoccasionem ; fi modo animum nunquam de-spondeat , Sc contra hos jebufeos, passiones,inquam, rebellis appetitus constanter decer-tet, & ut verus Israelita cum his hostibus pa-cem nullam ineat- Exturbari penitus e fini-bus suis non possunt, utpote qui nunquammoriuntur, nisi nobiscum. Quamdiu ergo nos,ramdiu &ipsi vivunt. Satis itaque nos egisse, i-mo St Vicisse arbitremur, si debellentur conti-nue), & subesse cogantur rationi; tametsi eanonnunquam invita rursum sese erigere en-itentur. Haec pugna unioni voluntatis nostraecum Divina adeo nil derogat, ut etiam magispromoveat, dum praecipuam ac proximamad eam difposirionem , quae humilitas est, in-tegram semper in nobis conservat. Certemagnum illud vas electionis 8. Paulus, au-dita illa Christi sententia : Virtus in infirmita-te perficitur (l) in suis tentationibus. nostmodo non dejecit animum, ut potius gloria -retur in suis, infirmitatibus , ut inhabitanti ia/e virtuti Chrifli amplior daretur locus.

Quod si nec pastiones & rentariones invo-luntariae, neque proprij defectus aliquandoplus minusve vohintarij ä constanti cum vo-luntate t)iviha unione retrahere praevalenthd-minem bonae voluntatis : eccpr igitur non in-tegra inpaternam DEI providentiam, bene-volentimmamque voluntatem fiducia nos ple-

U} x, Cor. n.