De externa fidei confessione. 8 7

'mandatum Christi: Qui me confessus fue-rit, &c. uti iup : Catecb: ptzced : dictum

Num ergo quotieicunque interrogatus t l“°"d: fide, oportet iiiam manifestare? Opor- mter ."tet allegatis casibus , ut si quis a persona rogatuspublica publice & cum auctoritate inter- teu-currogaretur,nec licet interrogantem eludere f onverbis ambiguis, aut omnino tacere , eoquod ex tali occultatione subtrahereturDeo debitus cultus ; si autem persona in-terrogans sit persona privata , vel etiampublica, sed privatim & sine potestate in-terroget , graveque vitae aut fortunarumimmineret periculum, liceret tacere fidem,quia hoc casu per se non adeo eripiturDei cultus,cum omnes sciant , non tenerime pallim interrogantibus respondere,quifm ego ?

Quod si tamen notabilis proximi im-pediatur utilitas ex meo silentio , etiam sprivato teneor confiteri fidem. Theol: S.

Gdl: Tom. 4. Tr. 1. §•

Quaestio VI. Anne ervo nunquam licet 0 ' ;t -»egere fidem f , '

A- Nullo casu licet feti verbis seu signis id set nfiatj fy tametsi mente aliud sentiatur , fide'sque re fideu*;m coide retineatur.

Obstante vid: praecepto negativo: Quiffle negaverit. Mattb.io. v.33.Et quia ejus-modi regatio suapte natura est grav's- .

F 4 sima