r
— 14 —
Der Vogt isch grad im Schloßgarte spaziert, gseht daBur cho und hitzt-em bigopp sini große Hünd a. Aber derBur isch nit verschrocke. Mitts uf-em Weg isch-er stillgstande,bet ume der Chittelchnopf usto und der Has lo springe.
Jetz si d’Hünd was gisch, was hesch dem Has no undhai der Bur nümen agluegt. Do chunt der Landvogt ergerligoben abe z’trämperle und trogt: „E — e! E — e! Wem springenau die Hünd so noh?“ „Denk dem, wo vorewegg springt!“sait der Bur und bet nit emol ’sGsicht verzöge. „Jetz isch’sgnue,“ denkt der Landvogt, bet aber si Erger verbisse undd’Fust im Sack gmacht. „Chumm ufe-n-is Schloß, du muescheis z’trinke ha!“ sait-er.
Der Bur bet sich nit zwöumol lo ilade, isch mitgangeund bet im Ufegoh verzollt, was-er Guets heb welle chrome.—Aber der Landvogt bet kei Pardon meh und denkt: „Hütwird abgrechnet.“ — Er winkt ime Chnecht und sait-emlisli, er seil mit dem Ma i Cheller abe, seil ihm dunde neRusch ahenke und in de gottserbärmlig uschlopfe.
Der Chnecht het’s eso gmacht, und der Bur bet us allePassere trunke. Do gseht-er im en Egge no so-n-es schönschlis Bolerli ligge und sait, us dem well-er au. Aber derChnecht het-em nüt welle drus gä. Do sc-hlot der Bur eifachmit der Fust der Hahnen us, aß da chöstlig Wi bogeswis iCheller use glätten isch.
„E du Lasch! du, was stellsch jetz do a!“ futteret derChnecht und bet gschwind mit-em Dume verha.“ Der Burbet der Hahne gsuecht, und wie’s der Chnecht befihlt, steckter-im-e nebem Finger ine und paus! mit-em Hammer druff.—Jetz isch der Chnecht a’s Fäßli agnaglet gsi und bet gar er-bärmlig gschraue. Z’oberist uf der Stege isch der Land-vogt gstange und bet das Schreien und Chlopfe gehört undrüeft no d’Stege ab: „Ume druff, er het’s scho lang verdienet,hau-en recht ab!“ „Frili jo!“ rüeft der Bur ufe, und hautno ab-em e schöne Limmere-Chäs es ganzes Viertel! use,verbirgt’s i der Buese, wo vorhi der Has gsi isch, und chrüchtderno d’Chellerstegen uf.