291
2. Ja wohl mit Glanz u Macht
un Ehr
Chunt gar e große, liebe HerDur üsi Berge z'fahre.
Der Ustig chunt! D's Land ufund ab
Zieht all's im d'WinterchappenMe gseht-si schier zum Nare. [ab;
3. U mit Pfusbacke chunt voraDer Fön, und blast, was er ver-Dem Winter unter d'Nase sma,U hudlet ihm sis Sundig-Gwand.Dä seit: „I ga nit us-em Land.Was gheit's-mi um dis Blase!"
4. Jetz blast der Fön — bhüet
Gott mis Hus!Gheit Schürli um, zieht TannenU schüttlet Tür u Pfeister. sus„Ho!" seit der Winter, „Saker-I blibe däwäg nimme hie; sdie!DerTüütschelwerddem Meister!"
5. U gleitig macht-er-si dervo.Drum schiesse-s' vo de Berge soIn üsi Täler abe.
Jetz chunt der Ustig selber gli —Wie gseht-er doch so fründlich dri!Nu! juuzet ihm, ihr Chnabe!
6. Was nu im chüele, wisse BettDer Winter über g'schlafe het.Tuet na-di-na erwache
U ribt die trüebe-n-Augen us:„Gottwilchen üs in üsem Hus!Mir wei jetz ärstig mache."
') Schmetterlinge.
7. Gschau, d'Erde steit us us-
em Grab
U zieht d's wiß Totehemli abU schlüüst i Sundig-TschopeU steckt e schöne Meien i;„Wenn alles de so putzt will si,Lan i mi o nit foppe."
8. U d'Schäfli gangen us-em
Stall
U weide; dert am WassersallStigt d'Geiß scho a de Flüene.Bal geit der Schnee am Niesen ab;De stigt an ihm Berg uf und abDie liebi War im Grüene.
9. Potz! d'Beieli erwache o;D'Fifoltri') si o umhi cho,
U alles lat-si füre.
U d'Schwalmeli, mir hei-si gern,Si niste sicher gli wo fern.
Am Husdach ob der Türe.
l 0. Un alli Vögel, jung un alt,Fah' jetz i Feld u Hag u WaldIhm z'Ehre schön a singe.Warum? — Er bringt — weistdu das nit?
Es Gspänli bringt-er jedem mit;Drum si-si gueter Dinge.
11. U säg du mira, was-de wit!Brächt er mir o-n-es Gspänli mit,So würd's-mi nit verdrieße.Dank heigisch, seit-i, mi Patron!I gäb-im mis best Lied zum LohnU ließ ihm z'Ehre schieße.
(G. I. Kühn.)