r-6 J ac. Dupo rti in Theo phrI Cap .6.

est, ut Seneca alicubi, Lucianus in Lucio, fiv e Asino, toKf** mh/M/jg. yrnuw,tj A'%mi i-mwmftiw vtaitcrus, aH s a e st nobile facinus, & vesano adoles-cente dignum. Et putavi aliquando ' r ^ domnum habitum eundem fu*ille ac illum quem Aristot. &»efimi* appellat in Moralibus. Sed ivideo Philosophum per ®»s mm-m feritatis tantum & crudelitatis ex- jcessum designare, ut constat ex iis, quas ille ibi adducit, exemplis•f Sn^ivSI®-. Ac domnu* latius patet; est enim (ut dixi j omniumvitiorum veluti confluges quatdam, atque sentina; semperque habetaudaciam, seu impudentiam, tanquam comitem individuam, fecumconjunctam: ut ° dommnys©- proprie sit homo ex improbitate &impudentia conflatus & concretus, homo impudenter improbus;unde Tikf&v & *omntm paflim conjungi videmus apud auctores,'Aomr,n»ftyi@-( inquit Budxus in Commentar.j vecors & amens vertipotest, & defloratus, profligatufque. A Theophrasto autem in libello Demonbus accipitur pro homine fiagttiostjjimo, & nequissimo, contaminatis'jimo ; domni* hujuscemodi flagitiosa vita, & vecordia. Hatc ille-Et sane, quia aptius vocabulum non occurrit, vertamus ( si placet)vecordiam, & immmifyu, vecordem, j. e. hominem perdi -tum, profligatum, & (ut Cicero alicubi loquitur) desperatum. Etvidetur vo xdnint* eodem modo fieri & formari, quo “ M V ! “ n u de-speratio i ut enim domynrms proprie est dejeBio, seu deturbatio, seurecestio quadam *om 4 yvdtmi, seu yvdtnuc, a reBo & erecio animista-ta, cum quis sc. animo cadit, Sc despondet, adeoque in desperatio- jnem vertitur; sic domni *> cum q U js dori, ,s V el ex ™ »« morlei, ex- \custo rationis freno sponte in preceps fertur, & fana mente excidit,

Sed domni* etl thmyvioii, gc quiddam amplius ; supponit enim despe-rationem, eique aliquid superaddit, viz. audaciam in malo; quem-admodum in bello «i domytdcnurns auimoim, quibus una salus Lee. fi-unt domnm/stsm, Se quadam animi vecordia atque amentia temereLe audacter ie in pericula conjiciunt, “i dommm inquit 1

Thucydides; S. Chrysostomus alicubi, «« dotinum cü&rmq immi, »jeis domyvxm Ksnaonodeu 4 ««,-nSi < <swmof.au;, Multi in vecordiam pro-iapfi sunt, &• in desperationem deveniunt sua salutis ; ubi conjungividemus dommm, & dmytumv, tanquam status aut habitus non mul-tum diversos. Alioquin apud Chrysostom. hsc vox peculiarem quan-dam significationem habet; ut viz. idem sit quod d\*t,w<Ax, hoc est,arrogantia, superbia, Hom. 1 1 . in Ep. ad Heb. b* fm ei, domnum i*on-cwsts, h. e. ne in superbiam atque elationem incidamus j ira enim moxsequitur, om».d ybp o Qils iomtwm \azp m olw dkx^taetm hyuev ,

ubi dommm jpfe interpretatur enim. Sic Hcmilia r. in eandemEpistolam, ‘H fdj.-mi d7mmat iAtfii xstkir orkLu), «i dii yd-a tsfiüho^n onux-fai. ubi n domni*, & ii yUy* pg stets, c* ponuntur. |

Sed hic usus vocabuli videtur proprius & peculiaris. ’tominn»ySs& '

videtur este, qui mgstSiAm\ iledAxiuov, ut loquitur Apostolus. Au-ctor Etymologici magni hatc habet; ‘A ocini* mtyjritei JVo, tW vnf»-fcuim, Xj ol/jj S&iavmitt- xj ytmuj ornos, m otomSw if) 4 viov. £t paucis

interjectis, domneiSi, oi cbv domiam 4i

'Xm-