JaC. Düporti in Theophr. Cap . 9 '.

vmkajtS 3-^ijpos»ov7® J ftn Jbuei£tntii jixsis. Ita Theophrastus noster supra InCap. odei dmrAac. — Jkn j'£«y, >ij 's w*e» ifix ijsiaiCiktx r ryifj/t

a-0tT?«S5. Ubi vox E-r proxime sequens ostendit de foencratione ist"telligi verbum illud Javel£«»; alioquin absolute per sepositum gratui-tam mutuationem plerunquc apud veteres auctores dtiignat: Hesycb.

ßi-raJUA mi e ciJtin, xiXt$< Atistot. 9. Ethic. 7. o, «sttiuifftttJtfÄ^u\crnx( -f $$ ifetkUmi awm^txf. Ubi ‘i <tdr. sunt stmpliciter credito-res , ii qui mutuum dederunt; at fceneratores sunt ->i wurai apud eun-dem Philos. L. 4. C. I. ejusdem operis ad Nicom. Sic Csxiaaßic apudeundem non est f tener at io (hac enim est mraaßtc) sed mutuum gra-tuitum, & sine usuris. 7. Eth. c. i. ubi inter U-itnx auu±»,dyyjt-ct>.(voluntarios contractus) recenset ir&lm. titUu, Jkmaßot, OyJlw, %p>inumoy/a.teCyix.ljjjyjlSntci' ubi videtur distinguere & X?rmr Jansr-

fsds cA mutuati», X?*'™ commodatio ; X c *v: generalior vox est, & disteri«siro P JhvHrfti, u t genus a specie: a Jdn-c.v mutuum , atque

hoc a fd. 1 %“ ur a aiA.©- riketov, sica tfans Jdtm y est aucem <Mv@- VOX an-tiqua pro dono^ Ealmalius ex Euphorione vetere poeta,

__Ti fd üi uts .A- dhratrvt "Ejowr

quod est dSgpv. Quod per anriphrasin Grammat. dictum volunt, quasiii ßi Mojt, aut tstsgj» atse)£?v, quia non donatur ab eo qui id non sit re-cepturus, ied datur reddituro, quod est mutuum. Obtinuit apudauctores Gr. ut cum diphth. scriberetur hoc verbum quan-

quam, si analogiam spectemus, omnino cum simplici» scribi deberet,

» rftv®-, »f», ut a exi <^«> ve! etiam a If«, ut a yjyi, i^a, an-ktjjM, is», gc similia; atque ita certe apud veteres poetas. Aristoph«—-danaii usi ifüi fgxXH&t- Lucilius in Efigram,<1jazi.yyj.yy, Janxxc, mxieut tixai, öS'yjraitaxt.

Verbum itaque primitivum est ddm (a rfii#) atque inde i£», unde &Lat. antiquum dano pro do, quo etiam usus Plautus, in PseuJ. Cuiservitutem Dii danunt lenoniam. Festus, Danunt, dant, Jitiiv- Hesych*Aivtiv. darlftiii.XfÜOTS aute diftert doti ü JbtvmrßS, ut genus a specie. X^ifcrsest quacunque commodatio, sive sit earum rerum quae usu consu-muntur, sive non; at dxmayic est yjiejc earum tantum rerum, qui-bus uti quis non potest, nisi easdem etiam absumat: quanquamsirpe etiam confunduntur haec duo, apud auctores, Xt* T,a & Jkititreu>ut & xp«vne & ddHKsdc. Utraque est mutuatio, proprie gratuita,Xfetnc & Jk-mtrßäf &. proprie gratuito mutuari , seu mutuo

darv-y Le dtmlQSj mutuum accipere gratuitum , & fine foenore. Sicx t'-at : postea in hoc Cap. mutuari hordea. Cssui^j 1 verbumigitur proprie de mutuo gratuito, de mutuo dando citra usuras, utiin hoc loco Theophr. nec aliter certe fumi debet in ilio loco Evang-

Lm-6. X) «v fututam era? u : i tkeri^m dmkxCih, mi* o/sii %?e.ts Ki, Ä

dy.v? mt.ctc davu^nai, iis d-m\dZum idlm. qus verba demu-ttio gratuito, gc non usurario, intelligi nccesle est, quia “ <J'*»«?«»'»»<\bi iimkdp&di*.n m Itca, at in mutuo fenebri non recipitur tantum7c imi. led m arkkt. Atque hae propria est gc nativa hujus vocissignificatio, atque ita apud antiquiss, scriptores usurpatur. Quoniam

vero