T. SMITHI

t2 uyix lyvctTta tVi-roA?} H^vovutoig.

Hptvpvctmg ci7ro T ocociSog 7T(>oq r\ohvxot^7rov lyvctnog.

Tl(jcq E<ptcri'xg lyranog.

Mctyvr\<rnZ<riv lyvdnog.

<PtAaSiA(ptvcnv lyvderiog.

TpetAAtctvoig I yvcPTiog.

Inter genuinas has Epistolas S. Ignatii deest il-la ad Romanos , cujus omiffionis vera ratio estevidetur, quod in Attis Martyrii ejusdem sempersolita fuerit interponi, tanquam pars eorundemnecelTaria, & ad historiam istam illustrandam ap-positissima.

D. Vostius, quem hac ex parte sequendumduxi, omnino superfluum putavit nomen S. Igna-tii singularum Epistolarum capiti superaddere.Credo autem nudos hosce titulos, qui praefigun-tur , uti & quandoque eorundem in fine repeti-tiones , soli Librario adscribi debere, ut Lecto-rum commodo in iis facilius consulendis prospi-ceretur.

Titulus ille EpistoU ad S. Polycarpum praefi-xus , qui totus, ut hic excuditur, in eadem li-nea epigraphen praecedente occurrit, videtur induas partes dividi debere, quarum prior ad Epi-fiolam ad Smyrn&os spectat, y,/a,vova>Joig attc T mci-S'og , ubi punctum apponendum erat; posteriorad subsequentem, n pcg ncAt jxxpttov, casu accu-sativo , ut in sequente titulo , Uocg e (ptriag. NamLibrarius variat, nec sibi constat. Vetus tamenhoc mendum videtur, quod retinet vetus LatinusInterpres, vel saltem Librarius, ex defectu inter-punctionis debitae ortum.

Reperi-