LZS O. G. LEIBKXTII

litatis gratise (saltem externa») motivo vel causa impulsiva, revera, nifallor, divortium faciunt inter partes, sed, ut mihi videtur, minimè fun-damentale, quum agatur de modo operane^ Spiritus divini, deque arca-nis Dei consiliis (»). Htec fortalse merentur expendi accuratius, Itbenter-que de iis mentem vestram intelligam, quemadmodum & de caneris in

novifli-

(n) Nemo vocat in dubium Reforma-torum doctorum sententiam esse i Deumpatrem non omnes sed quosdam tantum ho-mines velle salvari ; Christum Jesum nonpro omnibus hominibus esse mortuum, sedtantum pro quibusdam ex incognitis rationi-bus ) ut Calvinus dicit, vel ex ab.bluto quo-dam decreto ad beatitatem aeternam destina-tis ; Spiritum S. unice hos ipsos electos gratiasua velle convertere, qui quidem nequeSpiritui 8. resistere, neque beatitate aeternaillis destinata queant privari. Et negati ne-quit , quòd hxc ipsa doctrina , si in sespectetur, non possit non vel ad despera-tionem , vel ad securitatem > quam vocant,carnalem omnes, qui eam prositentur, du-cere. Quodfi enim Deus , verbis utor Dor-mirla: Concordi* p. 800. elido s suos ad vi-tam aternam prxdcflinavit ; ehClio autemDei errare non potisi : neque eam q.iisquamimpedire aut mutare valet; consequens est ;quodfi'ad vitam aternam Jum eleCUts , nihilsaluti mea decedet , etiamjt absque omni pos-nitentia omnis generis scelera atque fiagitiadesignavero , verbum & sacramenta contem-psero : neque unquam de poenitentia, fide ,precibus aut pietate cogitavero. G)nf. Leib-nitiits in caussa Dei CXXXI.

Lieèt autem hxc consequentia rectiisimèsefe habeat ; & ad ostendendam Reforma-ta: doctrina: salsitatem utique faciat , nontamen possunt hae ipsae sequelae ReformatisDoctoribus tribui, ac si illas luas facerent.Constat enim siepenumero ulu venire, utaliquis antecedens defendat 3 c consequensneget. Ad ipsum B. Murtinum Lutherumprovoco, qui ut ip fernet in commentariode Conciliis Tom. VII. Altenb. p. 171.profitetur, sub initium Reformationis tui-tus est ; nos unice per fidem in JesumChristum salvari, & tamen uno eo-demque tempore varias fupeistitiones Pon-tificias huic veritati adversas propugnavit.

Et fané fepenumqro testati -lunt Refor-

mati Doctores sefe ab his consequentiisquàm maxime alienos esse. Proinde in uriiin illos essemus , si tueremur, eos suprarecensitas conclusiones luas tacere. Hucaccedit quod in icriptis atque concionibusomnes ad vitam emendandam 6 c ad poe-nitentiam ledalo hortantur. Etenim pre-ser doctrinam de ab.oluto decreto supraexpositam ÒC id detendunt: a priori ne-mini uni innotescere, utrum sit ad salutempraedestinatus ? a posteriori hoc tantum con-stare. Con.equens igitur esse omnes opor-tere de poenitentia Egenda seduiò esse iol-licitos. Certum en:m, omnes electos de-bere peccatorum suorum poenitere, in Je-sum Christum credere, & vita» lancta»studere.

Neque etiam est , quod dicamus , nemi-nem unum, qui supra expositam de prae-destinatione doctrinam defendit, posse so-larium ex illa reportare. Ex rei veritateTheologus doctissimus B.Mickael Foertschiusin oratione de moderatione in controversiscum Reformatis comparate ad Pontificios le-nae 1721. edita lit. B. 4. & C. Quum ve-ro , inquit, sententia illa Calviniana non itafit comparata , ut simpliciter impediat salu-taris fidei conceptum, sed modus adhuc su-perfit , quo Spiritus S. eam in cordibus ope-rari queat ; nefas foret eis fidem spemquesalutis omnino denegare , ob dissensum , quiin fundo concernit modum operandi SpiritusSanCli. Videlicet, ut & hoc addam, modoquis Reformatus Doctoris lui praeceptis mo-rem gerat ; Operationi Spiritus S. malitiofènon repugnabit, poenitentiam aget, atquein Jesum Christum credet. Atque sic uti-que fe solari poterit dogmate suo de par-ticulari gratia. Ita enim rectissime argumen-tabitur : Quicunque in Jesum credit estin statu gratiae; Atqui ego in Jesum ere-,do ; Ergo sum in statu grati*.

Quae hactenus disputavi eo consilio pro-tuli, ut ostendam., defendi utique & posse