OPERA PHILOLOGICA. 275

juvenis , ante eum editum » in Gallia discussi hanc materiam , quum Se-renissimus Dux Megalopolitanus Chrifiisotus Ludovicus sententiam meamexpeteret super matrimonio suo secundo , quod divortio cum cognata inre-dificarat ; & postea, sed serò , divortii poenitentia ducebatur.

III. Cogito jam iter Berolinense. Significavit mihi Dn. JablonsUus , mis-surum te ipsi Sc Strimesto scriptum , quod intersit tutò reddi : id a meafferri posse. Certe curabo diligenter. Tantum suadeo , ne quid cum illiscommunices facile , quod ad rem Pontificiam pertineat , si qua in re aliatibi videntur, mone quseso in tempore. Vidi scriptum Germanicum typiseditum , pro eis , qui religionem nostram cum Pontificia commutent, authuic mutationi faveant , id mihi visum est valde frigidum. Et miratussum admitti ab autore , quòd magis Pontificii nostros damnent, quamnostri ipsos. Nam certum est , plerosque Pontificios non damnare haere-ticos materiales. Quum te vidisse non dubitem, fac quaeso, ut judiciumde eo tuum intelligam.

IV. Rectè Serenissimus Dux negotium cum suis Concionatoribus Aulicissine strepitu 8c figura judicii finivit , illi quidem in publica correptionemodum omnem prudentiae non minùs , quàm aequitatis excellere, (cc ) Quodsuperest , Lc vale in multos annos novo hoc felice inchoandos , Sc fave.Dabam Hanover. 6. Januar. 170 6.

(cc) De concionatoribus illis aulicis,Jo. Niecampio Se M. Knopfio , qui AntoniumUlricum Ducem Brunfvicensem reprehende-bant , quod licitam judicaret a religioneevangelica ad pontificias superstitiones tran-sitionem , longè aliter judicat celeberr. Jo-hannes Frickius in scripto cujus index : Bri-tannia rettius de Lutheranis edotta. Etenimp. 10. Nemo est, inquit, qui diffiteri au-deat , libere illos tum monendo > tum obse-erando obtestandoque , publice ac frivatimquantum subsit fericuli, fro eo ac decuerat,multoties demonstrasse. Quin & sublicis utrin-que scriptis innotuit , iilos demum , ubi sefarum omnino frosecisse viderant , eo com-fulsos, ut Serenissimum obtestarentur , ne con-scientia aut ipsorum, aut sua vim inferret,sacra Eucharistia communionem ab ijsorummanu poscendo : quam fané ( quod non sineacerbo animi moerore dicant ) hac rerum facieministrare non queant , nec alieni grandispeccati participes sese reddere. Ambrosios avinostri dixeris , quamquam multo adhuc cir-

cumspettiùs atque modestius illo veteri Me-diolanensi prasule rem suam , seu potius remChristi Domini ad Principem Christianumagentes. Nimirum non in jurisdittionem tan-tillum involabant, nec pro judicibus se gere-bant. Imo nihil tam anxiè in votis habebant,quàm ut res gesta omnis atque quastio adjudices non suspettos deferretur. Quam obrem 0 “ demijp licentiam petebant, ab Acade-mia aliqua Serenissimo Principi non subjetta ,aut etiam pluribus , st daretur , sententiamrogandi. Hoc vero quum ùx-cTtftas negare-tur ; tum demum , quod , judice etiam Hug.Grotio , inter attus Pastorum proprios referridebet, suum duntaxat attttm suspendebant ,non in attus alienos jus ullum dominii exer-cebant , velut medicus hydropico adstdensaquam poscenti nocituram porrigere recusat.Merentur utique conferri Relationes inno-cua: Anni 1708. p. 70 6 . feq. ubf (cripta , qu a*ad hanc controversiam illuminandam faciunt,recensentur. K. N.

o

M m 2

EPI-