WEIDLERI.

XIII

darum vtilitatum iam quodam praeditus vfu,non in voluptatibus aut vagae curiolitatis ex-laturatione confumfit tempus hoc, quod la-pienter propofitis deflinallet. Quocunqueperuenilfet, adit doctos homines, eorum ler-nione fruitur, propria et peculiaria cuiusqueloci percontatur, condit libi tacitus et fepo-nit, quae libi vfui fore ducit, vt pulcherrimoconfilio latisfaciat. Multa vbique humani-tate exceptus, plures amicos parat, eorum-que opera vtitur, nc vifendi cupido quid-quam harum rerum negetur; quibus prae-*claram, quam adfert, ampliorem, quamcomparare ftudet, notitiam inftruere et lo-cupletare queat. Multo lepore, lalibus et-iam, opportune quaeque adfpergens, narrarelolitus amicis fuit, varietatem rerum, animo-rum, inuentorum; et nusquam beatioris, quamvbi fibi nefcio quid mutabilitatis inconftan-tiaeque indullit, naturae blandam amoenita-tem, quae variata locis et formis multiplex,ad fuum tamen poftremum ingenium qualiredeat, vt in tam diuerfis hominibus vbiquetamen deprehendas efie humana, iplamqueparentem, licet in disiuncta locis, eorumqueindole immutata, fparlam, fibi vbique con-flare, quali aliud elfe nolit, quam vna et fim-plex. Quae illius erat fagacitas, ab his ipfisducebat argumentum, fieri non polfe, quinhaec omnia habeant auftorem atque condito-rem,

/