Band 
Seconde partie.
Seite
1175
JPEG-Download
 

RÉDUCTION DES POSITIONS DES ÉTOILES.

1175

RÉDUCTION DES POSITIONS DES ÉTOILES.

Nous avons compris ici tout ce qui se rattache, dans le calcul des coordonnées des étoiles, à î’aberralion,la nutation, la précession et le changement d’obliquité.

10085 LEONim s. A. = LEEUWEN, A. vas

Commentarius in doctrinam praecessionisaequinoctiorum et obliquitatis zodiaci contragenethliacos.

4°, Antverpiae, [1580?]

10 086 WENDELINUS, G. =

WENDELIN, G

Loxia seu diatribe de obliquitate Solis, inqua zodiaci ab aequatore declinatio hactenusignorata tandem eruitur, quaque, uti Pliniusait, rerum fores aperiuntur.

4°, Antuerpiae, 1626.

11 attribue au pôle de l’écliptique une libration de1° dans une période de 11840 ans.

10 087 TASSIUS, J. A. = TASSE, J. A.

De constantia poli.

4°, Hambur^i, 1636.

10 088 PRAETORIUS, J 3 . = RICHTER, J.

De suspecta poli declinatione.

4°, Lipsiae, 1675.

10 089 GRtlTZMACHER, S. U

De motu secundo stellarum.

4°, Gryphiswaldiae, 1692.

10 090 HORREROE, P. =

HORREBOW, P,.

Tentamen academicum, pertractans hacdissertatione astronomica aequinoctiorumpraecessionem.

4", Hafniae, 1706.

10 091 ELVIUS, P

De praecessione aequinoctiorum Coperni-cana.

8°, Upsaliae, 1710.

10092 THÜMUNGIUS, L. P . =

THUEMMIG, L. P.

De propagatione luminis per systemaplanetarum.

4°, Halae Magdeburgieae, 1721; 1 pi.

10 093 TESKE, F. G.

Dissertatio de longitudine fixarum muta-bili, latitudine earum immutabili existente.4°, Regiomonti, 1726.

10 094 HORREBOVIÜS, P. =

HORREBOW, P,.

Atrium astronomiae, sive de inveniendisrefractionibus, obliquitate eclipticae, atquoelevatione poli tractatus.

4», Hafniae, 1732.

10 095 FAULHABKR, G. E.

De incerta mutabilitate obliquitatis eclip-ticae.

4°, Ulmae, 1740.

10 096 DES CRUTES, P. Fortune

Traité complet sur l’aberration des étoilesfixes, avec une histoire générale de l’astro-nomie.

8°, Paris, 1744.

8°, Paris, 1747.

P. C. Le Monnier eut part à cet ouvrage (Voirn n 12.)

10 097 [BOSCOVICII, R. G.]

De annuis fixarum aberrationibus.

4°, Romae, 1742.

11 y calcule l'effet combiné de l’aberration et de laparallaxe annuelle.

10 098 RLINGEASTJERNA, S.

Dissertatio de aberratione stellarum fixa-rum, orta ex motu luminis successivo.

2 part. 4°, Upsaliae, 1743-46.