174

nia, iva Dei deserta: quam vos desertam facere nequivistis.Non nos fortitudo vestra expellit: sed summt regis potentia,quam nunquam offendere distulimus.“

Caput XVI.

Ut igitur inter hos et alios gemitus in Armoricanum littusappulsus fuit, venit cum tota multitudiue sua ad regem AlanumSalomonis nepotem: et ab illo digne suscepttis est. Brilannia•ergo cunctis civibus, exceptis paucis, quibus in Gualliarum par-tibus mors pepercerat, desolala, per undecim annos ßritonibus 5borrenda l'uit. Saxonibus autem eadem tempestate ingrata, quiin illa sine intermissione moriebanlur. Quorum residui, cumtarn feralis Ines cessavisset, coritimuun morem servantes, nun-ciaverunt concivibus suis in Germania, Brilanniam insulam indi-gena gente carentem, facile illis subdendam, si in illam habita- 10turi convenirent. Quod cum ipsis indicatum fuisset, nefanduspopulus ille, collecta innumerabili multitudiue virorum ac mulie-rum, applicuit in partes Northanhumbriae: et desoiatas provin-c.ias ab Albania usque ad Cornubiam inbabitavit. Non enim ad-erat babitator qui probiberet, praeter pauperculas ßritonum re- 15liquias, quae superfuerant, quae intra nemorum abdita in Gua-liis commanebant. Ab illo tempore Britonum poteslas in insulacessavit: et Angli regnare coeperunt.

Caput XVII.

Deinde cum aliquantulum temporis emensum esset, et prae-üictus populus roboratus fuisset, recordatus Cadwalladrus regnisui jam a supradicta contagione purificali, auxilium ab Alanopetivit: ut pristinae potestati restitueretur at cum id a rege im-petrasset, intonuit ei vox angelica, dum classem pararet, ut coe- r>ptis suis desisteret. Nolebat enim Deus Britones in insula Bri-tanniae diutius regnare, aritecpiatn tempus illud venisset, quodMerlinus Artburo prophelaverat. Praecepit etiam illi, ut Romainad Sergium Paparn iret, ubi peracta poenitentia inter beatosannumcraretur. Dicebat etiam populum Britonum per meritum iosuae fidei insulam in fuluro adepturum, postquam fatale tempussuperveniret. Nec id tarnen prius futurum, quam Britones re-