512
S e lbsthaß.
Selbsthaß, der, odium sui.
Selbstherrschaft, die, 1) siehe Selbstbe-herrschung. 2) siehe Monarchie.
Selbstherrscher, der, siehe Monarch.
. Selb st hülfe, die, contra vim defensio.S. gebrauchen vim vi repellere.
Selbstkenntniß, die, siehe Selbsterkenntniß.
Selb st klug, adj. qui sibi prae aliis su-pere od. prudens esse videtur.
Selbstliebe, die, (nimius) amor sui. umden Schein der S. zu vermeide» ne nosmet-ipsos nimis diligere videamur.
Selbstlob, das, propria laus; de se prae-dicatio. S. ist häßlich deforme est de sepraedicare.
Se lbstm ord, der, mors voluntaria;mors quam sibi aliquis consciscit, einenS. begehen voluntarium mortem od, bloßmortem sibi consciscere; manus sibi in-ferre, vim afferre vitae suae.
Selbstmörder, der, = der einen Selbst-mord begeht, siehe Selbstmord.
Selbstpeiniger, der, qui se ipsum cru-ciat.
Selbstprüfung, die, nach Borb. I, 1. B.D. E.: eine S. anstellen se od. vitam suamexplorare, examinare; se ipsum cogno-scere.
Selbstrache, die, etwa vindicta od, ultioprivata. S, nehmen se ipsum ulcisci.
SelbststLndig, I. adj. 1) in moralischerBeziehung, ein s. Geist animus firmus et con-stans ; in Hinsicht des Urtheils qui est suijudicii, suo judicio utens, qui non ab alienojudicio pendet; s. sein suum judicium sequi,die Tugend ist ein s. Begriff virtus per se,non ex aliis rebus, spectanda est. 2) in Po-litischer Beziehung liber, non alieno imperiosubjectus, suis legibus et institutis utens;in bürgerlicher qui sui juris, suae potestatisest. — II. adv. 1) s. handeln suo arbitriood. ad suum arbitrium agere; auch per se;s. Krieg führen suo Marte, sua sponte bel-lum gerere. 2) s. urtheilen suo judicio uti,suum judicium sequi.
Selbstftändigkeit, die, 1) in moralischerBeziehung animus sibi constans et firmus;constantia, firmitas (animi); — freier
Wille liberum arbitrium, libera voluntas.2) in Politischer Beziehung libertas; in bür-gerlicher Beziehung durch Unischr. init sui ju-ris, suae potestatis esse (Verb. I. 1. A.).
Selbststudium, das, studium.
Selbstsucht, die, cupiditas; suarumrerum od. privatae utilitatis studium.
Selbstsüchtig, I. adj. cupidus; suarumrerum od. privatae utilitatis studiosus;qui sua cupiditate non utilitate communiimpellitur. — II. adv. cupide.
Selbsttäuschung, die, error.
S end bri ef.
Selbstthätig, adj. qui sua sponte ali-quid agit, molitur.
Selbstthätigkeit, die, etwa studium suasponte motum; nach Vorb. I. 1. A.
Selbstüberwindung, die, siehe Selbstbe-herrschung.
Selbstunterredung, die, siehe Selbstge-spräch.
Selb st Verächter, der, contemptor sui.
Selbstverachtung, die, contemptio sui.
Sclbstverläugnnng, die, continentia;temperantia, moderatio.
Selbstverschuldet, adj. sua culpa con-tractus, admissus.
Selbstvertheidigung, die, defensio con-tra vim; defensio sui.
Selbstvertrauen, das, fiducia sui od.bloß fiducia; S. haben sibi confidere; imtadelnden Sinne, zu großes S. confidentia.
Selbstwahl, die, liberum arbitrium; li-bera eligendi copia.
Selbstzufrieden, -heil, siehe Selbstge-fällig, -keit.
Selig, I. adj. beatus; schwächer =glücklich felix. Uueigtl. — verstorben qui jamvita excessit; dieser mein s. Freund ille inibidum vivus suit amicissimus; die S-en —die verstorbenen Frommen beati, pii. — II.adv. beate.
Seligkeit, die, vita beata, beatorum;summa felicitas (Cicero bildete versuchsweisebeatitas und beatitudo, gebrauchte aber sonstnicht diese beiden Wörter).
Selten, I. adj. rarus; = ausgezeichneteximius ; singularis (einzig in seiner Art). —II. adv. raro; sehr s. perraro, rarissime.
Seltenheit, die, 1) als Eigenschaft ra-ritas. 2) seltene Sache res rara, inusitata,visenda (Sehenswürdigkeit).
Seltsam, I. adj. insolitus, mirabilis,mirus; stärker novus, monstruosus. — II.adv. insolito modo; mire, mirum in mo-dum; nove, monstruose.
Seltsamkeit, die, 1) als Eigenschaft, nachVorb. I. I. A. 2) seltsame Sache res inso-lita n. s. w., siehe Seltsam.
sScminar, das, seminarium.
fSenat, der, senatus, den S. berufen,versammeln vocare od. convocare senatum,entlasten mittere od. dimittere senatum.
fScnator, der, senator.
Senator- od. Senatoren-, in der Zu-sammensetzung, durch das adj, senatorius.
Senatsbeschluß, der, senatus con-sultum od. decretum; — ein Gutachtendes Senats, das noch nicht von den Tribunensunctionirt ist, senatus auctoritas.
Senatssitzung. -Versammlung, die.senatus.
Teudbrief, der, siehe Sendschreiben.