1 7 4 not. in epist. ad melior, ated.

carissima uxorum. Plinius Ëpist. VI, 34. Inde etiam uxorem carissimamtibi et probatissimam habuisti. Sed verius est quod in edit. Rom. invenitLindenbr., clarissima uxorum: et hoc probat Barthius, et retinet edit.Parmensis. Vult exemplo clarissima: aliter posses rarissima uxorum, utPietat. Abascant. «Nos tibi, laudati juvenis rarissima conjux;» et IV,8 : » Sed queror haud faciles, juvenum rarissime, questus. » Suspicortamen Sidonium Apollinarem legisse hoc loco carissima , et hinc erro-rem hausisse, quasi Statius loqueretur de sua , non de Lucani uxore:Carm. XXIII, 1 65 :

Quid, quos duplicibus jugata tsedis

Argentaria Polla dat poetas?

Et ita fere sensisse Gronovium jam intelligo, Diatr. cap. 35 . Confunditforte Sidonius Pollam hanc cum Claudia Statii uxore; cujus prioremmaritum canorum vocat Noster ad uxorem, v. 5 a et v. 64, loquens de tiliaejus quam ex priore marito tulerat, dicit, « Sive chelyn complexa petit,seu voce paterna Discendum Musis sonat; » Hinc forte colligebat Sido-nius illum poetam fuisse, quum revera esset tibicen. Nisi potius Sidon.Pollam hanc eandem intelligat, quae Polla uxor Pollii, qui et ipse fuitpoeta; vide II, a, v. U2; quod si verum sit, scii. Lucanum et Polliumeandem uxorem habuisse, omnis erroris liberatur Sidonius.

28. Tanti auctoris habere reverentiam. Phrasis usitatissima istius seviscriptoribus. Plinius Epist. IV, 17 : « Adulescentulus eram : et jam mihiab illo honor, atque etiam (audebo dicere) reverentia, ut aequali, habe-batur; » vide et II, 7; Seneca, Consol. ad Ilelv. e. i 3 : « Ignominia illapraetura: et consulatus fuit, quibus ex Catone honor habebatur; » ita pas-sim Suetonio; vide Calig. cap. a 3 , et Nerou. cap. g: habere dignitatemsapientias doctoribus, Plin. Panegyr. perhibere honorem } eodem sensu,Plinius avunculus, Hist. Nat. XXXV, 17, prcestare honorem alicui, Juve-nalis V, « O nummi, vobis hunc praestat honorem, Vos estis Frater; »ita legendum; vulgo, fratres. Vide et Tacitum, Annal. IV, 44 , Publicumaccipiant, id est, prodeant. Seneca, de Ira, II, 10 : « Democritum contraaiunt, nunquam sine risu in publico fuisse. »

3 o. Publicum accipiant. Hoc est, publici Hantjuris. A.