558 NOTiE IN CARMEN PRIMUM

nubila non possunt remorari navem in pleno cursu, velis secundis; hocenim est ventorum , non nubilorum mitto quoti falsum est; quippe« tunc intérim minime ventus est, quum aer nubilo gravis est, » ut aitSeneca, Nat. Qusest. V, 3 ; et mox, «nullum tempus magis quam ne-bulosum vento caret. » Nubilare est nubilum esse vel nubilum inducere;ut nubilat aer passim poetis. Adnubitare alicui rei est nubilum inducerejuxta illam rem, vel forte, adversus illam rem. Jam vero sume hancvocem utro velis significatu, nubila non valent remoram injicere velissecundis, si ve juxta sint, sive adversus. Dixisse debuit Statius, aura se-ipsam objicit, non nubila objicit. Nisi fallor, scripsit, « et velis obsibilataura secundis;» non adnubilat. Sibilare de vento, etiam vehementi,notum ex Quintiliano,'Deciam. XII, p. 2i3: «scissis rudentibus tem-pestas sibilat ; » et aliis poetarum locis. Aura etiam pro vento magno poe-tis usitatissimum, ut ad Ovidium alicubi docuit cl. Burmannus. Jamigitur dicit Statius : Sic ventus obvius puppi rapidae (i. e. celeriter pro-vectoe et in cursu) invidet, et « obsibilat, obstrepit, obmurmurat, obji-cit sibila sua velis secundis. » Eodem sensu obmurmurare Ovidius, Ile-roid. XVIII, 47, ubi do Borea loquitur, « Vana peto, precibusque meisobmurmurat ipse;» et hic sensus hujus compositionis frequentissimusest, et oppositionem denotat, qua: non tam bene procedit si legas ad-sibilat; hœc enim vox lenioris significationis. Auson. Moscll. V. a56 :

.... excipit ictum

Spiritus, ut fractis quondam per inane flabellis

Aura crepat, motoque adsiltibt aere ventus ;

Claudia», de Nupt. Hon. et Mar. vers. 67, « populeo suspirat populusictu, Et platani platanis, alnoque absibilat alnus. » Nimis igitur molleto adsibilat hoc loco; Meursii adjubilat rusticum nimis, et canibus po-tius quam ventis convenit. Certe si compositum a verbo nubilo retinerevelis, praestat obnubilat; sed mihi adhuc placet obsibilat. Recte autemvelis secundis, ut Ilerc. Surrent. vs. 107. Sinus secundos dicit Virgilius.Nemo igitur conjiciat ventis secundis.

158. Nit ars operosa medentum Auxiliata malis. Proprie, ut semper,loquitur Statius in voce auxiliata; auxilium enim medicorum vox. Soter.Gallic. v. 111, » Adjuvat ipse Deos, morboque valentius omni Occupatauxilium;» Ovidius, Heroid. V, 154 :

Quod neque graminibus tellus fecunda creandisNec Deus, auxilium tu mihi ferre potes ;

idem, Rem. Amor. v. 48, » Vulneris auxilium Pelias hasta tulit; » Pro-pertius, I, 1, v. 26:

Et vos, qui sero lapsum revocatis, amici,

Quœrite non sani pectoris auxilia ;

Valer. Maxim. I, 8, de cervis Cretensibus: « quas sagittis confixas adsalutare auxilium herba: dictamni tantum non suis manibus deducit, »scii. Natura. Celsus, prœf. lib. I, init. : «Siquidem etiam imperitissima: